ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
ปู่แกล้งเป็นอัลไซเมอร์ เพื่อดูว่าหลานคนไหนรอให้ปู่ตาย

นิยาย

ปู่แกล้งเป็นอัลไซเมอร์ เพื่อดูว่าหลานคนไหนรอให้ปู่ตาย

เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ

คนเล่าเรื่องจากแผงข้างตลาด ที่ไม่เคยเชื่อว่าคนดูได้จากรองเท้า

ครบ 55 บท

ปู่บุญมา เจ้าของสวนลำไยลำพูน วัย 78 แกล้งความจำเสื่อม หลานชายจากกรุงเทพฯ กลับมาแย่งกันเป็นผู้ดูแลเพื่อให้ปู่เซ็นพินัยกรรม มีแต่โจ้หลานที่ทุกคนเรียกว่าไอ้ขี้แพ้ ดูแลปู่ทุกวันโดยไม่ขออะไร และเป็นคนเดียวที่รู้ว่าปู่แกล้ง จนวันที่หมอบอกว่าปู่ป่วยจริง

เริ่มอ่านบทที่ 1

สารบัญ · 55 บท

  1. 1บทที่ 1 · ปู่เซ็นตรงนี้ปากกาด้ามเงินถูกยัดใส่มือปู่ก่อนที่ข้าวต้มในชามของโจ้จะทันหายร้อนฟรี
  2. 2บทที่ 2 · หลานคนเล็กกลับบ้านหลานคนเล็กหอบขนมกล่องโตกลับบ้านสวน แต่ลืมปิดเสียงกล้องในมือถือฟรี
  3. 3บทที่ 3 · คุกเข่าขอโทษนายทุนนายทุนมาวัดที่ในสวนลำไยวันที่ฟ้าไม่มีเมฆ แต่ทำไมเขาเปียกทั้งตัวฟรี
  4. บทที่ 4 · ทำไมโจ้ต้องเงียบทนายของปู่ถามคำถามเดียว แล้วห้ามโจ้ตอบ
  5. บทที่ 5 · หนี้ของเก่งข้อความขู่ทุกคืนมาจากเบอร์ไม่มีชื่อ จนเก่งกดส่งแล้วได้ยินเสียงแจ้งเตือนดังอยู่ในบ้านตัวเอง
  6. บทที่ 6 · หมอรับจ้างภพพาหมอจากกรุงเทพฯ มาถึงบ้าน พร้อมใบรับรองที่พิมพ์เสร็จตั้งแต่ก่อนตรวจ
  7. บทที่ 7 · สัญญาณที่ไม่ใช่ละครปู่หัวเราะว่าแกล้งทุกครั้งที่ลืม จนโจ้เริ่มไม่แน่ใจว่าครั้งไหนคือละคร
  8. บทที่ 8 · คิวเดียวกับทุกคนภพมาถึงคลินิกพร้อมชื่อผู้อำนวยการ แต่หมอแพรยื่นบัตรคิวให้เขาใบเดียวกับยายที่รอมาตั้งแต่เจ็ดโมง
  9. บทที่ 9 · โจ้คือใครหมอยื่นผลสแกนให้โจ้ในห้องที่ปิดประตู ส่วนข้างนอก ภพถามปู่คำถามที่ปู่ตอบไม่ได้
  10. บทที่ 10 · ลืมสิบนาทีปู่จำโจ้ไม่ได้อยู่สิบนาทีแล้วกลับมาเหมือนไม่เคยหายไป มีคนเดียวที่ไม่รู้ว่าเคยลืม คือปู่เอง
  11. บทที่ 11 · สมุดหน้าที่ซ้ำสามครั้งปู่หัวเราะว่าตัวเองแกล้ง จนโจ้เปิดสมุดปกแดงให้ดูสามหน้า สามหน้าที่ปู่เขียนเรื่องเดียวกันโดยไม่รู้ตัว
  12. บทที่ 12 · หมอที่โกหกไม่ได้ปู่ขอให้หมอเขียนล่วงหน้าว่าคืนลอยกระทงปู่สติดี หมอตอบด้วยข้อเสนอที่ปลอดภัยกว่า แต่เสี่ยงกว่าเดิมทุกสัปดาห์
  13. บทที่ 13 · เวชระเบียนภพขอแฟ้มของปู่ด้วยรอยยิ้มแบบเซลส์ หมอแพรปฏิเสธด้วยกระดาษแผ่นเดียว แต่คืนนั้นความลับกลับรั่วจากที่ที่ไม่มีใครคิด
  14. บทที่ 14 · ข้าวมื้อเดียวกับปู่เก่งได้ข้อเสนอห้าแสนจากพี่ชาย และได้ข้าวหนึ่งมื้อจากปู่ มีอย่างเดียวที่เขาให้ได้ทั้งสองฝั่งไม่พร้อมกัน
  15. บทที่ 15 · วันไต่สวนศาลจะมาถึงบ้านไม้ก่อนคืนลอยกระทงสิบวัน ทนายขอให้ปู่เซ็นให้เร็วขึ้น แต่ปู่ปฏิเสธด้วยเหตุผลที่ไม่มีใครรู้มาสี่สิบปี
  16. บทที่ 16 · ย่าไปตลาดตีสองคืนนั้น ปู่ตะโกนเรียกหาคนที่จากไปสี่สิบปี โจ้มีคำตอบให้ได้แค่สองแบบ คือแบบที่จริง กับแบบที่ปู่จะหลับได้
  17. บทที่ 17 · งานเลี้ยงจับผิดภพจัดงานเลี้ยงญาติให้ปู่ แขกคนพิเศษที่นั่งข้างปู่ไม่ได้มาเพื่อกินแกงฮังเล แต่มาพร้อมคำถามที่ตั้งไว้แล้วทุกข้อ
  18. บทที่ 18 · แผลเก่าของโจ้ภพเลิกสนใจว่าปู่ป่วยหรือไม่ป่วย เขาเริ่มอยากรู้ว่าไอ้ขี้แพ้ที่ยืนขวางเขาอยู่ ทิ้งอะไรไว้ในเมืองเมื่อสิบปีก่อน
  19. บทที่ 19 · คนมีคดีภพอ่านแฟ้มคดีเก่าต่อหน้าญาติทั้งวง ทุกคนรอให้โจ้แก้ตัว แต่โจ้ยืนเงียบ เพราะคำแก้ตัวคำเดียวจะไปตกที่คนอื่น
  20. บทที่ 20 · หน้าปีนั้นปู่เปิดสมุดปกแดงเล่มที่เก็บไว้สิบปี ความจริงของไอ้ขี้แพ้ทำให้ญาติทั้งวงก้มหน้า แล้วเย็นนั้นปู่ก็หายไปจากบ้าน
  21. บทที่ 21 · ท่าน้ำปู่หายไปตอนพลบค่ำ ทั้งบ้านแยกย้ายกันออกตามหา มีหลานอยู่คนเดียวที่ยืนนิ่ง และเก่งเห็นหน้าเขาตอนนั้นพอดี
  22. บทที่ 22 · คนงานชื่อโจ้ปู่จำหลานไม่ได้ทั้งชั่วโมง แต่ระหว่างเดินกลับบ้าน ปู่เล่าให้คนแปลกหน้าฟังว่าหลานที่ข้ารักที่สุดเป็นคนแบบไหน และเก่งได้ยินทุกคำ
  23. บทที่ 23 · ที่ดินผิดแปลงปู่อาสาพานายทุนของภพไปดูแปลงที่สวยที่สุดในสวน และภพเพิ่งรู้ว่าตัวเองขายที่ดินที่ไม่เคยเดินดูสักรอบ
  24. บทที่ 24 · เพื่อนที่ติดหนี้ชาติทำเหมือนไม่เคยรู้จักโจ้ต่อหน้าภพ แต่พอลับหลัง เขาถือเงินสามแสนมาหาโจ้กลางสวน
  25. บทที่ 25 · ล้งไม่รับซื้อลำไยทั้งสวนสุกพร้อมกันในเช้าเดียว แต่สัญญาขายถูกยกเลิกในนามญาติผู้ดูแล และทุกล้งในอำเภอปิดประตูใส่โจ้
  26. บทที่ 26 · ปู่จำเบอร์ได้ทุกเบอร์ปู่จำไม่ได้ว่าเมื่อวานกินข้าวกับอะไร แต่หยิบโทรศัพท์บ้านขึ้นมาแล้วกดเบอร์ลูกค้าเมื่อสี่สิบปีก่อนได้ไม่ผิดสักหลัก
  27. บทที่ 27 · หน้าที่หายไปหมอบอกว่าปู่อาจไม่ทันลอยกระทง ปู่จึงยื่นสมุดปกแดงให้โจ้ แต่คืนนั้นโจ้พบว่ามีหน้าหนึ่งหายไปจากเล่ม
  28. บทที่ 28 · หลักฐานในมือภพโจ้หันไปถามน้องคนเดียวที่รู้ความลับ แต่คนที่ถือหน้ากระดาษแผ่นนั้นอยู่จริง กำลังนั่งอ่านมันในรถตอนเที่ยงคืน
  29. บทที่ 29 · ปู่ไปโรงพักภพแจ้งความโจ้ว่าครอบงำคนแก่ และปู่ขอไปโรงพักด้วยตัวเอง ทั้งที่ไม่มีใครรู้ว่าวันนั้นปู่จะจำอะไรได้บ้าง
  30. บทที่ 30 · ความผิดของโจ้โจ้กลัวว่าจะไม่มีเช้าที่ปู่จำเขาได้เหลืออยู่ จึงถือกระดาษกับปากกาเข้าไปในห้องปู่ตอนกลางคืน
  31. บทที่ 31 · ภพย้ายเข้าบ้านโจ้ถูกไล่ไปนอนกระต๊อบปลายสวน แต่ผ้าปูที่นอนในห้องของเขายังไม่ทันเย็น ก็มีคนลากกระเป๋าเข้าไปแทนแล้ว
  32. บทที่ 32 · กาแฟไม่หวานปู่จิบกาแฟแก้วเดียว แล้ววางปากกาลง และคืนนั้นปู่ได้ยินทุกคำที่หลานคนโตพูดหลังประตู
  33. บทที่ 33 · ประตูล็อกหมอแพรมาตามนัดถึงหน้าบ้าน และสิ่งที่เธอเห็นผ่านหน้าต่าง ทำให้เธอต้องโทรหาคนที่ถูกไล่ออกจากบ้านไปแล้ว
  34. บทที่ 34 · ไอ้ขี้แพ้ของข้าประตูหลังครัวเปิดตอนห้าทุ่ม ปู่ที่จำโจ้ไม่ได้แม้แต่นิดเดียว นั่งฟังคนแปลกหน้าอ่านสมุดของตัวเองทีละหน้า
  35. บทที่ 35 · ศาลมาที่บ้านห้องโถงบ้านไม้กลายเป็นห้องไต่สวน พยานของภพลุกขึ้นให้การ และเรื่องที่เขาเล่าไม่ตรงกับที่ซ้อมไว้สักคำ
  36. บทที่ 36 · หมอพูดความจริงผู้พิพากษาถามปู่ไม่กี่ข้อ ปู่ตอบได้ครึ่งเดียว แล้วศาลก็เรียกหมอคนเดียวที่โกหกไม่ได้ขึ้นให้การ
  37. บทที่ 37 · จดหมายลายมือเบี้ยวภพได้กุญแจบ้าน บัญชี และป้ายขายสวน โจ้เหลือแค่ระยะห่างห้าสิบเมตร กับกระดาษหนึ่งแผ่นที่ปู่แอบยัดใส่กระเป๋าเสื้อลุงคำ
  38. บทที่ 38 · บันทึกทุกวันพุธหมอแพรเปิดแฟ้มหกเล่มที่ไม่เคยให้ใครดู ส่วนภพเซ็นสัญญาบนฝากระโปรงรถกระบะ ต่อหน้าคนที่ไม่ควรไว้ใจที่สุด
  39. บทที่ 39 · ชาติใช้หนี้สิบปีก่อน โจ้รับผิดแทนเพื่อนคนเดียวที่เขามี คืนนี้เพื่อนคนนั้นยื่นซองสีน้ำตาลกลับมาที่ท่าน้ำ แลกกับสิ่งเดียวที่เงินซื้อไม่ได้
  40. บทที่ 40 · รถตู้คืนนี้ทนายอินทร์ยื่นหลักฐานต่อศาลตอนแปดโมงเช้า ภพรู้เรื่องตอนบ่ายสาม และเขาตัดสินใจว่าปู่ต้องออกจากบ้านไม้ก่อนฟ้าสาง
  41. บทที่ 41 · ข้าไม่ไปตีสองไฟหน้ารถตู้สาดเข้าบ้านไม้ ภพมีกระเป๋า มีคำสั่งศาล มีคนขับรออยู่ ส่วนปู่มีแค่สมุดปกแดงเล่มเดียว
  42. บทที่ 42 · รูปเก่าในกระเป๋าภพศาลถอดภพออกจากการเป็นผู้อนุบาลตอนเก้าโมงสิบห้า บ่ายวันนั้นเขาเก็บกระเป๋ากลับกรุงเทพฯ โดยไม่ลาใคร แต่ลืมของไว้ชิ้นหนึ่ง
  43. บทที่ 43 · ปู่ถามหาภพปู่จำเด็กห้าขวบบนรถไถได้ทุกรายละเอียด แต่จำผู้ชายใส่สูทที่นอนบ้านนี้มาเก้าวันไม่ได้เลย และปู่ยังไม่ได้ทำตามสัญญา
  44. บทที่ 44 · ความโกรธยี่สิบปีภพขับรถเจ็ดร้อยกิโลมาทั้งคืนเพื่อเรื่องเดียว คือถามคำถามที่เขาไม่เคยกล้าถาม แต่เขากลับเลือกตะโกนใส่ปู่ก่อน
  45. บทที่ 45 · ช่องที่เว้นว่างภพไม่ได้กลับมาเพื่อเอาสวน เขามานั่งพับกระทงทั้งที่ยังใส่เสื้อยืดของไอ้ขี้แพ้ แล้วบ่ายวันนั้นทนายอินทร์ก็เปิดซองที่ไม่มีใครเคยเห็น
  46. บทที่ 46 · คืนที่จำใครไม่ได้วันสุดท้ายก่อนลอยกระทง ปู่ยกมือไหว้หลานทุกคนเหมือนไหว้คนแปลกหน้า แล้วหมอแพรก็พูดประโยคที่ไม่มีใครในบ้านอยากได้ยิน
  47. บทที่ 47 · ข้าวต้มใส่น้ำตาลเช้าวันลอยกระทง ปู่ตื่นขึ้นมาเรียกชื่อหลานถูกทุกคน แต่การสอบที่หมอแพรถือกระดาษมานั้น ไม่มีใครในบ้านช่วยปู่ตอบได้สักข้อ
  48. บทที่ 48 · ไม่มีใครบอกปู่ถามคำถามที่หลานทุกคนรู้คำตอบ แต่คำตอบคำเดียวที่หลุดออกจากปากใครก็ตาม จะทำให้ห้าสิบวันของปู่พังลงตรงนั้น
  49. บทที่ 49 · หลานที่อ่านให้ฟังปู่ไม่ได้เขียนชื่อใครลงในช่องว่าง แต่ประโยคที่ปู่เขียนทำให้ทนายอินทร์ต้องหันมาถามทั้งห้องว่าคนคนนั้นคือใคร
  50. บทที่ 50 · กระทงใบตองคืนลอยกระทง ปู่ถือกระทงแห้งกรอบที่เก็บไว้สี่สิบปีลงไปที่ท่าน้ำ แล้วเรียกชื่อหลานทีละคน เหมือนกลัวว่าจะไม่ได้เรียกอีก
  51. บทที่ 51 · หัวหน้าชื่อโจ้บริษัทของภพปิดตัวในเช้าวันเสาร์ ตอนที่เขายังนั่งเรียนขับรถไถกับปู่ที่จำเขาไม่ได้ และคนเดียวที่ยื่นงานให้ คือคนที่เขาเคยเรียกว่าไอ้ขี้แพ้
  52. บทที่ 52 · ชื่อที่ถูกล้างสิบปีที่ญาติทั้งตระกูลไม่ยอมให้โจ้จับถาดเงินทำบุญ วันนี้มีคนคุกเข่ากลางลานบ้านเพื่อคืนชื่อให้เขา
  53. บทที่ 53 · หมอประจำบ้านทุกวันอาทิตย์บ้านไม้ของปู่กลายเป็นห้องเรียนของคนขี้ลืม และปู่ที่ลืมทุกอย่าง กลับจำได้แม่นว่าหมอแพรมองหลานคนไหนนานที่สุด
  54. บทที่ 54 · เช้าที่ว่างเปล่าเก่งใช้หนี้บาทสุดท้ายหมดในเช้าวันเดียวกับที่ปู่ผูกด้ายแดงปิดสมุดเล่มใหม่ แล้วสั่งโจ้ว่าห้ามเปิดจนกว่าวันที่ปู่จะมองเขาแล้วไม่รู้จัก
  55. บทที่ 55 · ขยิบตาโจ้แกะด้ายแดงเปิดสมุดเล่มที่ปู่สั่งห้ามเปิด ในเช้าที่ปู่มองเขาเหมือนมองผนัง แล้วอ่านประโยคแรกให้คนที่จำเขาไม่ได้ฟัง

เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ