บทที่ 41
ข้าไม่ไป
“ผมภพครับปู่”
ภพพูดออกไปก่อนจะทันคิด เสียงเบาเหมือนเด็กที่ย่องเข้าครัวกลางดึกแล้วโดนเปิดไฟใส่
ปู่ไม่ขยับ มือสองข้างยังวางทับสมุดปกแดงบนตัก แสงไฟรถตู้ลอดช่องฉลุลงมาเป็นดอกไม้เล็ก ๆ บนหลังมือที่ตกกระ
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ