บทที่ 13
เวชระเบียน
“ผมขอเวชระเบียนของคุณตาบุญมาฉบับเต็มครับ”
ภพวางแบบฟอร์มคำร้องลงบนโต๊ะหมอแพร แล้วใช้ปลายนิ้วดันไปข้างหน้าช้า ๆ ระวังไม่ให้มันเบี้ยว เหมือนวางสัญญาจองคอนโดตรงหน้าลูกค้า
รถกระบะของลุงคำออกจากลานจอดไปแล้วสิบห้านาที เขายืนดูจากหลังเสาตึกผู้ป่วยนอกจนฝุ่นท้ายรถหายไปจากถนนหน้าโรงพยาบาล แล้วจึงเดินขึ้นมา
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ