บทที่ 18
แผลเก่าของโจ้
เศษแก้วชิ้นสุดท้ายบาดนิ้วชี้โจ้เป็นเส้นบาง ๆ ตอนเขาหยิบมันขึ้นจากร่องกระดานพื้น
เลือดซึมออกมาเป็นจุดเดียว แล้วยาวเป็นเส้น เขาเอานิ้วใส่ปากดูด รสเหล็กเค็ม ๆ ปนกับรสหวานของน้ำลำไยที่ยังติดพื้น
“แกทำหล่นตอนปู่จับลูกประคำสองที”
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ