บทที่ 47
ข้าวต้มใส่น้ำตาล
“โจ้ ข้าวต้มข้าใส่น้ำตาลรึยัง”
โจ้สะดุ้งตื่น สมุดปกแดงที่วางบนอกร่วงลงพื้นกระดานดังตุบ เขาหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ หลับทั้งที่นั่งพิงขอบเตียง คอเคล็ดจนหันแทบไม่ได้
ปู่นั่งพิงหัวเตียงอยู่ ผ้าห่มพับไว้ที่ปลายเท้าเรียบร้อย ลูกประคำไม้คล้องอยู่บนข้อมือ แสงเช้าลอดหน้าต่างมาตกบนหน้าปู่ครึ่งซีก ดวงตาคู่นั้นใสแจ๋ว มองตรงมาที่เขา
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ