บทที่ 44
ความโกรธยี่สิบปี
“ขึ้นมานั่งตรงนี้ ไอ้ภพ”
ปู่ตบเบาะเหล็กของรถไถคันแดงสองที ฝุ่นละเอียดฟุ้งขึ้นมาในแสงตอนเช้า
ภพยืนอยู่ห่างออกไปสิบก้าว มือยังกำกุญแจรถเก๋งไว้ เสื้อเชิ้ตสีขาวยับเป็นทางตั้งแต่คอถึงเอว ตาแดงก่ำเพราะขับรถมาทั้งคืนโดยไม่จอดพัก
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ