บทที่ 12
หมอที่โกหกไม่ได้
“หมอเขียนให้ข้าล่วงหน้าเลยได้ไหม ว่าคืนลอยกระทงข้าไม่บ้า”
ปู่วางสมุดปกแดงลงบนโต๊ะหมอแพรดังปั้บ แล้วดันมันไปข้างหน้าเหมือนวางเงินมัดจำ
หมอแพรมองสมุด มองปู่ แล้วมองโจ้ที่นั่งอยู่เก้าอี้ข้าง ๆ โจ้ยกมือไหว้ขอโทษแทนปู่ครึ่งหนึ่ง
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ