ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
บ้านผัวเก่าขนทองมาจำนำ ไม่รู้ว่าโรงรับจำนำเป็นของฉัน

นิยาย

บ้านผัวเก่าขนทองมาจำนำ ไม่รู้ว่าโรงรับจำนำเป็นของฉัน

เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ

อดีตพนักงานบัญชีที่เชื่อว่าความยุติธรรมมีหัวกระดาษ

ครบ 60 บท

หงส์ อดีตสะใภ้วัย 44 ที่ถูกตระกูลสามีใช้เป็นคนรับใช้มา 15 ปีจนหย่า วันนี้ตระกูลนั้นล้มละลาย ต้องขนทองมาจำนำทีละชิ้น พวกเขาไม่รู้ว่าโรงรับจำนำที่พ่อของหงส์ทิ้งไว้ให้เป็นของเธอ และเธอซื้อหนี้ธนาคารของพวกเขาไว้หมดแล้ว

เริ่มอ่านบทที่ 1

สารบัญ · 60 บท

  1. 1บทที่ 1 · แหวนวงเดิมกล่องกำมะหยี่สีแดงเลือดหมูถูกดันผ่านช่องกระจกนิรภัย ด้วยมือเหี่ยวย่นที่นิ้วเปลือยเปล่า ไม่เหลือแหวนแม้แต่วงเดียวฟรี
  2. 2บทที่ 2 · เมียใหม่กับนาฬิกาทองผัวเก่าพาเมียใหม่มาอวดถึงหน้าเคาน์เตอร์ แต่ลืมไปว่ากระจกบานนี้มองได้สองฝั่งฟรี
  3. 3บทที่ 3 · นาฬิกาเรือนนั้นของผัวเก่าผัวเก่ามาขอจำนำนาฬิกาเรือนที่เคยเอาไว้อวด แต่กล้องส่องเพชรไม่เคยเห็นแก่หน้าใครฟรี
  4. บทที่ 4 · ชื่อที่ถูกขโมยเจ้าหนี้สี่สิบเจ็ดล้านนั่งอยู่หลังกระจกมาสามวัน และสิ่งที่เธออยากยึดคืนไม่ใช่บ้าน
  5. บทที่ 5 · สามวันประเมินแม่ผัวเก่าแอบเอาเพชรตระกูลมาวางตรงหน้าเธอ แต่สิ่งที่หลุดจากปากท่านกลับมีกลิ่นขิงกับมะขามเปียก
  6. บทที่ 6 · ผู้ถือตั๋วเท่านั้นผัวเก่าตะโกนเรียกผู้จัดการ โดยไม่เคยก้มมองป้ายชื่อบนอกเสื้อเธอเลยสักครั้ง
  7. บทที่ 7 · บัญชีของพ่อพ่อจดทุกบาททุกสตางค์มาสามสิบปี ยกเว้นชื่อคนขายเพียงรายการเดียว
  8. บทที่ 8 · เจ้าหนี้ใจดำผัวเก่าด่าเจ้าหนี้ใจดำกลางห้องประชุม โดยไม่รู้ว่าเจ้าหนี้ยืนฟังอยู่หลังกระจกห่างไปสามเมตร
  9. บทที่ 9 · เพชรปลอมเพชรตระกูลที่เธอถูกกล่าวหาว่าขโมยเป็นของปลอม และของจริงอยู่ในตู้ที่พ่อสั่งห้ามเปิดมาสิบปี
  10. บทที่ 10 · ใบเสร็จสิบปีแม่ผัวเก่าชี้หน้าว่าเธอขโมยเพชรไปจริง จนกระดาษแผ่นเดียวพลิกให้เห็นว่าใครเป็นคนเซ็นขาย
  11. บทที่ 11 · แหวนคืนเจ้าของแม่ผัวเก่ารู้แล้วว่าใครถือหนี้บ้านทั้งหลัง หงส์ขอแค่ข้อเดียว แล้วยื่นแหวนที่เคยถูกถอดจากนิ้วกลับไปให้ฟรี
  12. บทที่ 12 · ปากกาที่สำนักงานที่ดินเช้านี้บ้านใหญ่จะตกเป็นของเมียใหม่ ถ้าแม่ผัวเก่ายอมจรดปากกา และหงส์คือคนเดียวที่ห้ามท่านไม่ได้
  13. บทที่ 13 · แกล้งเป็นลมแม่ผัวเก่าล้มลงหน้าโต๊ะเจ้าพนักงานที่ดินก่อนจรดปากกา แล้วกลางดึกคืนนั้น เบอร์ของท่านก็โทรหาหงส์ด้วยเสียงผู้ชาย
  14. บทที่ 14 · ลูกค้าเก่าผัวเก่าบุกร้านหาว่าพนักงานล้างสมองแม่ แต่คนที่ลุกขึ้นตอบเขากลับเป็นป้าลูกค้าที่ยืดตั๋วมาแล้วสามรอบ
  15. บทที่ 15 · เพลินมาเป็นลูกค้าเมียใหม่ถือสร้อยทองเส้นโตมาจำนำในคราบลูกค้า แต่สิ่งที่เธอมาหาจริง ๆ แขวนอยู่บนผนังห้องหลังร้าน
  16. บทที่ 16 · ข้อเสนอสองล้านเมียใหม่ไม่ได้มาจำนำ เธอมาขายความลับของผัวตัวเองในราคาสองล้าน
  17. บทที่ 17 · เสี่ยในข่าวลือเมียใหม่ชี้ตัวเจ้าของโรงจำนำให้ผัวฟัง แต่ผู้ชายที่เธอชี้ไม่เคยถือหุ้นร้านนี้แม้แต่บาทเดียว
  18. บทที่ 18 · ติ่งหูว่างเปล่าแม่สามีเก่าถอดต่างหูคู่สุดท้ายมาจ่ายดอก คู่เดียวกับที่ใส่วันดึงแหวนออกจากนิ้วหงส์
  19. บทที่ 19 · ขายของแม่ลูกชายขายตู้ไม้สักของแม่ไปจ่ายบัตรเครดิตเมียใหม่ แต่ของที่เขาขายได้ราคาดีกว่านั้นอยู่ในกระเป๋าแม่
  20. บทที่ 20 · ตั๋วนี้ของแม่ลูกชายพาแม่มาเซ็นขายสิทธิ์เข็มขัดของบรรพบุรุษ ทั้งที่แม่เพิ่งรู้ว่าตั๋วหายไปจากกระเป๋าตอนไหน
  21. บทที่ 21 · บ้านที่เหลือคนเดียวลูกชายทิ้งแม่ไว้ในบ้านใหญ่ที่ว่างเปล่า คนที่หิ้วปิ่นโตมาเคาะประตูคือสะใภ้ที่แม่เคยไล่ออกจากบ้าน
  22. บทที่ 22 · ตราช่างเฮงแม่ยอมให้การปรักปรำลูกชาย แต่มีข้อแม้ว่าต้องรู้ชื่อคนที่ทำเพชรปลอมจนเธอหลงเชื่อมาสิบปี
  23. บทที่ 23 · ช่างเฮงสารภาพช่างทำเพชรปลอมมาขายความจริง แต่ของที่ทำให้เขายอมเปิดปากคือกล่องเครื่องมือที่เขาทิ้งไว้เมื่อสิบเอ็ดปีก่อน
  24. บทที่ 24 · ลายเซ็นปลอมบ้านใหญ่ถูกโอนออกไปด้วยลายเซ็นที่ผิดอยู่ตัวเดียว แต่การจะเอาคืนต้องใช้เวลานานกว่าวันยึด
  25. บทที่ 25 · เพลินขายบ้านคืนเมียใหม่ถือโฉนดบ้านใหญ่มาเสนอขายเมียเก่า ทั้งที่สามียังโทรมาบอกรักเธออยู่กลางวงคุย
  26. บทที่ 26 · ลายเซ็นไม่ใช่ของฉันแม่ยกปากกาขึ้นเขียนชื่อตัวเองต่อหน้าเจ้าพนักงาน ขณะที่ลูกชายยืนอยู่หน้าประตูพอดี
  27. บทที่ 27 · กลับมาหาฉันไหมผู้ชายที่ไม่เหลือใครดันแหวนแต่งงานวงเก่าผ่านช่องกระจก แล้วกระซิบคำที่เมียเก่ารอฟังมาสิบปีในเวลาที่ผิดที่สุด
  28. บทที่ 28 · ฟ้องรับของโจรเมียเก่าปฏิเสธเขาด้วยตัวเลข ผู้ชายที่ไม่เหลือใครจึงหันไปหาอาวุธชิ้นสุดท้ายที่มี คือศาล
  29. บทที่ 29 · เจ้าของไม่กล้าโผล่ในห้องที่ทุกคนรอให้เจ้าของร้านมาก้มหัว ผู้ชายคนหนึ่งเพิ่งเซ็นรับคำโกหกของตัวเองลงกระดาษ โดยไม่รู้ว่ามีคนยืนฟังอยู่หลังประตู
  30. บทที่ 30 · ผู้ขายคือคุณเขาฟ้องโรงรับจำนำว่ารับของโจร โดยลืมไปว่าคืนนั้นคนที่ยื่นของผ่านช่องกระจก คือตัวเขาเอง
  31. บทที่ 31 · ใบอนุญาตที่หายไปเขาเอาชื่อเธอไปไม่ได้แล้ว คราวนี้เขาจึงเล็งชื่อที่เธอปกป้องไม่ได้ คือชื่อของคนที่ตายไปแล้ว
  32. บทที่ 32 · เฮียตงเก็บไว้กล่องไม้ใบเดียวที่ไม่เคยอยู่ในร้านมาสามสิบเอ็ดปี กลับมาวางบนโต๊ะในคืนที่ชื่อของพ่อกำลังจะถูกลบ
  33. บทที่ 33 · ข้อมูลลูกค้ารั่วไม่มีใครงัดตู้เซฟสักใบ แต่ความลับของลูกค้าหนึ่งหมื่นสองพันคนเดินออกจากร้านไปแล้ว
  34. บทที่ 34 · แถวไถ่ถอนทั้งวันเธอคืนของให้คนแปลกหน้าทีละชิ้น โดยไม่รู้ว่าชิ้นที่หนักที่สุดจะถูกยื่นมาตอนเกือบเที่ยงคืน
  35. บทที่ 35 · หลานของเฮียตงชายที่เก็บชื่อพ่อของเธอไว้สามสิบปี ยื่นกระดาษแผ่นเดียวขอลบชื่อตัวเองออกจากร้าน
  36. บทที่ 36 · แม่ก็คือแม่แม่สามีเก่าเรียกชื่อเธอเป็นครั้งแรกในสิบห้าปี และใช้มันครั้งเดียว เพื่อขอสิ่งที่เธอให้ไม่ได้
  37. บทที่ 37 · เมียเก่าแค้นยึดบ้านแม่แก่ภาพเธอนั่งหลังกระจกถูกแชร์ไปห้าหมื่นครั้งก่อนฟ้าสว่าง พร้อมคำบรรยายที่ไม่มีตัวเลขสักตัว
  38. บทที่ 38 · กรรมการที่รับเงินเธอยอมถอยตามมติทุกข้อ แล้ววางตั๋วจำนำใบหนึ่งลงกลางโต๊ะ ใบที่ด้านหลังมีลายเซ็นของผัวเก่า
  39. บทที่ 39 · อย่าใจร้าย อย่าลืมพ่อเขียนบรรทัดหนึ่งด้วยดินสอเมื่อสิบปีก่อน คืนเดียวกับที่ผัวเก่าของเธอแอบเอาเพชรมาขาย
  40. บทที่ 40 · เพลินจากไปเมียใหม่ของผัวเก่าดันกล่องกำมะหยี่ผ่านช่องกระจก ในกล่องมีสร้อยทองสิบบาท กับของอีกชิ้นที่เธอบอกว่าไม่ต้องตีราคา
  41. บทที่ 41 · ผู้ค้ำประกันแม่สามีเก่าอ่านชื่อตัวเองบนสัญญาสี่สิบล้าน แล้วจำได้ว่าวันที่เซ็น ลูกชายยื่นปากกาให้พร้อมส้มสองลูก
  42. บทที่ 42 · โทรศัพท์ปิดเก้าอี้พยานว่างตั้งแต่สิบโมง ใบรับรองแพทย์มาถึงแทนเจ้าของชื่อ และโทรศัพท์ของแม่สามีเก่าอยู่ในกระเป๋าเสื้อของคนอื่น
  43. บทที่ 43 · เรือนหลังบ้านแม่สามีเก่าลงกลอนประตูจากข้างใน แล้วบอกผ่านแผ่นไม้ว่าเช้าวันที่ใบรับรองแพทย์ออก ไม่มีหมอคนไหนเหยียบเข้ามาในเรือนนั้นเลย
  44. บทที่ 44 · ล้างจานสิบห้าปีเธอยื่นทางออกที่ยุติธรรมที่สุดให้อดีตสามีบนโต๊ะพับพลาสติกกลางห้องโถงที่ว่างเปล่า แต่คนที่ตอบกลับคือเสียงกลอนประตูเรือนหลังบ้าน
  45. บทที่ 45 · แบงก์ปลอมอดีตสามีวางเงินสดสิบเก้าปึกหน้าช่องกระจก ขอไถ่เข็มขัดทองของแม่ก่อนวันหลุด และไม่ยอมบอกว่าเงินก้อนนั้นมาจากไหน
  46. บทที่ 46 · ที่ดินศาลเจ้าตระกูลเงินปลอมครึ่งกระเป๋าทำให้เขาไถ่เข็มขัดของแม่ไม่ได้ เงินจริงก้อนต่อมาจึงต้องมาจากที่ดินผืนเดียวที่บรรพบุรุษสั่งห้ามขาย
  47. บทที่ 47 · ญาติเลือกข้างญาติผู้ใหญ่มานั่งเต็มห้องโถงเพื่อตัดสินเมียเก่าที่ซื้อศาลเจ้าตระกูลไป แต่คนที่ถูกหันหลังให้กลับเป็นลูกชายคนโต
  48. บทที่ 48 · เจ้าหนี้ต้องมาเองเธอวางแผนให้คนอื่นเดินเข้าบ้านใหญ่แทนในวันยึด แต่คำร้องฉบับเดียวของผัวเก่ากำลังลากเธอไปยืนกลางห้องโถงต่อหน้าญาติทุกคน
  49. บทที่ 49 · ชนะแล้วเหลืออะไรเธอเตรียมทุกอย่างสำหรับวันยึดไว้ครบทั้งแฟ้ม ยกเว้นคำตอบเดียวที่ทนายของเธอกล้าถาม
  50. บทที่ 50 · เพชรของเพลินเขาเอาเครื่องเพชรชุดเดียวที่เหลือมาจำนำพร้อมใบเซอร์ครบทุกใบ แต่เลขที่สลักอยู่บนเพชรเม็ดจริงเคยผ่านมือร้านนี้มาก่อนแล้ว
  51. บทที่ 51 · ของจริงชิ้นเดียวเธอทุบกระปุกนับเงินทุกบาทที่มีแล้วยังไถ่เข็มขัดของบรรพบุรุษไม่ได้ ของชิ้นสุดท้ายที่เธอยื่นผ่านช่องกระจกจึงเป็นของที่ไม่มีราคาเลย
  52. บทที่ 52 · เพราะฉันเป็นแม่เธอคิดมาสิบปีว่าแม่สามีหลงเชื่อลูกชาย แต่ใบเสร็จที่ถูกซ่อนไว้ในตู้ลูกเหม็นบอกว่าคุณนายรู้ความจริงตั้งแต่เช้าวันแรก
  53. บทที่ 53 · จดหมายชื่อเจ้าหนี้ผัวเก่าจ่ายเงินจ้างกล้องมารอถ่ายเธอเป็นนางร้ายในวันยึดบ้าน แต่จดหมายจากธนาคารฉบับเดียวไปถึงมือญาติทุกคนก่อนกล้องจะได้เปิด
  54. บทที่ 54 · ผัวเมียกันนะคืนก่อนวันยึด ผู้ชายที่เคยไล่เธอออกจากบ้านมายืนตากน้ำค้างหน้าประตูบ้านเธอ พร้อมของชิ้นสุดท้ายที่เขาไม่มีสิทธิ์ถือ
  55. บทที่ 55 · ปล่อยให้หลุดแม่สามีเก่าได้ตั๋วเข็มขัดของบรรพบุรุษคืนตอนเที่ยงคืนก่อนวันหลุด แต่สิ่งที่เธอยื่นกลับมาผ่านมือหงส์ ไม่ใช่เงินต่อดอก
  56. บทที่ 56 · เจ้าหนี้มาถึงแล้วทั้งตระกูลนั่งรอเจ้าหนี้ในห้องโถงที่ของหายไปจนเหลือแค่ป้ายชื่อบรรพบุรุษ ส่วนเจ้าหนี้ยืนฟังทุกคำอยู่ในครัวที่เธอเคยล้างจานมาสิบห้าปี
  57. บทที่ 57 · ทุกอย่างบนโต๊ะเธอไม่พูดสักคำว่าใครผิด เธอแค่วางกระดาษลงบนโต๊ะไม้ชิงชันทีละแผ่น จนผู้ชายที่ประกาศว่าเจ้าหนี้ไม่กล้าโผล่หน้ายืนต่อไม่ไหว
  58. บทที่ 58 · สัญญาผ่อนที่ยุติธรรมทั้งตระกูลรอให้เธอสั่งยึดบ้าน แต่เธอกลับเปิดกล่องไม้สีดำใบเล็ก แล้ววางสิ่งที่หายไปสิบปีลงตรงหน้าคนที่เคยชี้หน้าเธอ
  59. บทที่ 59 · ข้อความอัตโนมัติเขากดโทรหาผู้หญิงคนเดียวที่เหลืออยู่ข้างเขาต่อหน้าญาติทั้งตระกูล แล้วได้รู้ว่าเธอตอบเขาด้วยประโยคเดิมมาตั้งแต่คืนที่เธอทิ้งของไว้ให้เมียเก่าของเขา
  60. บทที่ 60 · งวดแรกตรงเวลาหนึ่งเดือนต่อมา แม่สามีเก่ามายืนหน้ากระจกเคาน์เตอร์เดิมก่อนร้านเปิดหนึ่งนาที คราวนี้เธอไม่ได้มาจำนำ เธอมาขอใบเสร็จ

เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ