ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
บ้านผัวเก่าขนทองมาจำนำ ไม่รู้ว่าโรงรับจำนำเป็นของฉัน

บทที่ 1

แหวนวงเดิม

กล่องกำมะหยี่สีแดงเลือดหมูถูกดันผ่านช่องกระจกนิรภัย ด้วยมือเหี่ยวย่นที่นิ้วเปลือยเปล่า ไม่เหลือแหวนแม้แต่วงเดียว

“ทองแท้ทั้งหมด รีบตีราคา ฉันไม่มีเวลาทั้งวัน”

หงส์จำเสียงนี้ได้ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง เสียงแหบที่เคยสั่งให้เธอคุกเข่าเช็ดพื้นห้องโถงมาสิบห้าปี

โรงรับจำนำทรัพย์เพิ่มพูล สาขาสำเพ็ง เปิดตั้งแต่แปดโมงเช้า

ร้านแคบและลึก ผนังทาสีเขียวขี้ม้าแบบร้านเก่า พัดลมเพดานหมุนช้า ๆ อยู่เหนือหัว กลิ่นน้ำมันเครื่องจักรจากร้านอะไหล่ข้างบ้านลอยมาปนกับกลิ่นธูปที่ศาลเจ้าที่หลังเคาน์เตอร์ ด้านหน้ามีม้านั่งไม้ยาวสองตัวให้ลูกค้านั่งรอคิว ด้านหลังคือกระจกนิรภัยหนาสองนิ้วพร้อมช่องสอดของเล็ก ๆ ที่เส้นแบ่งโลกออกเป็นสองฝั่ง

ฝั่งคนที่ต้องเอาของมาแลกเงิน

กับฝั่งคนที่ตัดสินว่าของชิ้นนั้นมีค่าเท่าไหร่

หงส์นั่งอยู่ฝั่งหลังมาสามปีแล้ว สวมเสื้อพนักงานสีครีมปักชื่อร้านที่อก ผมเกล้ามวยต่ำเรียบตึง ไม่แต่งหน้า ไม่ใส่เครื่องประดับ นอกจากนาฬิกาข้อมือสายหนังเรือนเก่าที่เป็นของพ่อ

ลูกค้าส่วนใหญ่เรียกเธอว่า น้องพนักงาน บางคนเรียกว่า เจ๊ เพราะเห็นเฮียตงช่างประเมินอาวุโสเรียกแบบนั้น

ไม่มีใครถามว่าทำไมช่างประเมินอายุห้าสิบแปดต้องเรียกพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ว่าเจ๊

หงส์เงยหน้าขึ้น

คุณนายสายทองยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกระจก

สามปีก่อน วันที่หงส์เดินออกจากบ้านใหญ่ย่านสาทรด้วยกระเป๋าเดินทางใบเดียว แม่สามียืนอยู่บนบันไดหินอ่อนชั้นสอง สวมชุดผ้าไหมสีม่วงเข้ม ต่างหูหยกห้อยระย้า สร้อยไข่มุกสามสาย มองลงมาเหมือนมองคนรับใช้ที่ถูกไล่ออกเพราะขโมยของ

วันนี้ชุดผ้าไหมตัวนั้นยังอยู่ แต่สีซีดลงจนเกือบเป็นสีเทา ตะเข็บที่ไหล่ข้างหนึ่งเริ่มปริ ผมดัดมวยตึงยังเหมือนเดิม แต่หงอกขาวโผล่ขึ้นมาเกือบทั้งหัว เพราะไม่มีช่างทำผมมาที่บ้านทุกเสาร์อีกแล้ว

และติ่งหูทั้งสองข้างว่างเปล่า

หงส์มองรูหูที่ถูกเจาะไว้กว้างจากต่างหูหนัก ๆ มาครึ่งชีวิต ตอนนี้เหลือแต่รูโหว่ไว้ประจานว่าครั้งหนึ่งเคยมีอะไรห้อยอยู่ตรงนั้น

“ฉันบอกให้รีบ” คุณนายสายทองเคาะนิ้วลงบนกระจก “ได้ยินไหม”

ท่านยังไม่มองหน้าพนักงาน คนอย่างคุณนายสายทองไม่เคยมองหน้าคนที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์

หงส์เปิดกล่องกำมะหยี่

ข้างในมีแหวนทองสามวง สร้อยข้อมือลายสี่เสาหนึ่งเส้น และจี้หยกเล็ก ๆ หนึ่งชิ้น

หงส์หยิบแหวนวงแรกขึ้นมา แล้วมือก็หยุดค้างอยู่กลางอากาศ

แหวนทองคำเกลี้ยงหน้ากว้าง ขอบสลักลายดอกพุดตานเล็ก ๆ รอบวง ด้านในสลักอักษรจีนสองตัวที่สึกจนเกือบเลือน

หงส์ ไพศาล

แหวนแต่งงานของเธอ

วันที่ศาลจดทะเบียนหย่า คุณนายสายทองเดินตามเธอออกมาถึงหน้าห้อง จับข้อมือเธอไว้แน่นจนเจ็บ แล้วดึงแหวนวงนี้ออกจากนิ้วนางซ้ายของเธอด้วยมือตัวเอง ทั้งที่แหวนคับจนผิวถลอก

แหวนของตระกูลฉัน คนขี้ขโมยไม่มีสิทธิ์ใส่

หงส์จำได้ว่ารอยถลอกนั้นใช้เวลาสองอาทิตย์กว่าจะหาย

จำได้ว่ามันเป็นแผลเดียวในสิบห้าปีที่มองเห็นได้ด้วยตา

“ทำไมนิ่ง” เสียงแหบดังขึ้นอีก “ไม่เคยเห็นทองแท้หรือไง”

หงส์วางแหวนลงบนผ้ากำมะหยี่สีดำบนโต๊ะประเมิน แล้วเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองตรงไปที่ผู้หญิงฝั่งตรงข้ามกระจก

“สวัสดีค่ะ คุณแม่”

คุณนายสายทองชะงัก

ดวงตาที่ฝ้าฟางลงตามวัยหรี่ลง เพ่งผ่านกระจกหนาสองนิ้ว ใบหน้าที่เคยบึ้งตึงด้วยความรำคาญค่อย ๆ เปลี่ยนสี จากขาวซีดเป็นแดงก่ำ

“อีหงส์”

ชื่อนั้นออกมาจากปากแม่สามีเก่าเหมือนถุยน้ำลาย

แล้วท่านก็หัวเราะ เสียงหัวเราะแหลมแหบที่ทำให้ลูกค้าบนม้านั่งหันมามอง

“ฉันนึกว่าแกจะไปได้ดีกว่านี้” คุณนายสายทองยืดคอขึ้น หยิ่งผยองเหมือนยังยืนอยู่บนบันไดหินอ่อน “ออกจากบ้านฉันไปพร้อมเพชรที่ขโมยไป ฉันนึกว่าแกจะไปเปิดร้านเพชรของตัวเองซะอีก ที่แท้ก็ตกต่ำมาเป็นลูกจ้างโรงจำนำ”

หงส์ไม่ตอบ

สามปี เธอคิด สามปีแล้วที่ยังเรียกฉันว่าขโมย

ชุดเพชรประจำตระกูลที่หายไปเมื่อสิบปีก่อน ต่างหู สร้อยคอ กำไล แหวน สี่ชิ้นที่ตกทอดมาสามรุ่น ทั้งบ้านชี้นิ้วมาที่สะใภ้คนเดียวที่มีกุญแจห้องเก็บของ เพราะสะใภ้คนนั้นคือคนที่ต้องขัดเพชรทุกเดือน

ไพศาลไม่ได้ปกป้องเธอ ไพศาลยืนอยู่ข้างแม่ ก้มหน้าก้มตาเหมือนเด็กผู้ชายที่กลัวโดนตี

แล้วเธอก็ต้องอยู่ต่ออีกเจ็ดปีในฐานะสะใภ้ขี้ขโมย ทำงานบ้านทุกอย่างที่คนรับใช้ไม่ยอมทำ จนวันที่ไพศาลพาผู้หญิงคนใหม่เข้าบ้าน

“รีบตีราคาสิ” คุณนายสายทองตบกระจก “หรือแกจะกดราคาแก้แค้นฉัน ฉันรู้ทันคนอย่างแกนะ”

หงส์หยิบกล้องส่องเพชรขึ้นมาแนบตา

เธอไม่รีบ ไม่ช้า ทำแบบเดียวกับที่พ่อสอนเธอตั้งแต่อายุสิบขวบ บนโต๊ะไม้ตัวเดียวกันนี้ ในร้านตึกแถวห้องเดียวกันนี้ ก่อนที่มันจะกลายเป็นเก้าสาขาทั่วกรุงเทพฯ

ของทุกชิ้นมีราคาจริงของมัน หงส์ พ่อเคยพูดพลางเคาะแว่นขยายกับโต๊ะ เราไม่ตีราคาคน เราตีราคาของ คนจะดีจะชั่ว ทองก็หนักเท่าเดิม

เธอชั่งแหวนวงแรกบนตาชั่งดิจิทัล ทดสอบเนื้อทองด้วยหินเทียบ หยดน้ำยาลงบนรอยขีด

เก้าสิบหกจุดห้าเปอร์เซ็นต์ หนักสองสลึงครึ่ง

วงที่สอง วงที่สาม สร้อยข้อมือ

จี้หยกเธอส่องอยู่นานที่สุด หมุนไปรอบ ๆ ใต้แสงไฟ แล้ววางลง

หงส์เขียนตัวเลขลงบนกระดาษทีละบรรทัด ลายมือเล็ก เรียบ เป็นระเบียบ ไม่มีตัวไหนขีดฆ่า

แล้วเลื่อนกระดาษผ่านช่องกระจกออกไป

“ทองทั้งหมดรับจำนำได้ตามราคาตลาดวันนี้ค่ะ หักเปอร์เซ็นต์ตามระเบียบร้าน ส่วนจี้หยก” หงส์พูดเสียงเรียบ ต่ำ ช้า ไม่มีขึ้นไม่มีลง “เป็นหยกย้อมสีค่ะ ราคาตามน้ำหนักทองที่หุ้มเท่านั้น”

คุณนายสายทองคว้ากระดาษขึ้นมาอ่าน ปากขยับตามตัวเลข

ตัวเลขนั้นไม่ได้ต่ำกว่าราคาจริงแม้แต่บาทเดียว

ไม่ได้สูงกว่าด้วย

“หยกย้อมสี” แม่สามีเก่าเสียงสั่น “แกโกหก จี้นี้แม่ของฉันให้มา”

“แม่ของคุณแม่อาจจะไม่รู้ค่ะ” หงส์ตอบ “หรืออาจจะรู้”

ใบหน้าเหี่ยวย่นนั้นแดงขึ้นอีกระดับ ท่านเปิดปากจะด่า แต่หยุดไว้ เพราะเหลือบเห็นลูกค้าบนม้านั่งกำลังมองมา คุณนายสายทองไม่เคยกลัวอะไรในชีวิต นอกจากการถูกคนอื่นเห็นว่าตัวเองจน

ท่านกัดฟัน แล้วล้วงเข้าไปในกระเป๋าถือหนังจระเข้ใบเก่าที่หนังเริ่มลอกตรงหูหิ้ว

ของชิ้นที่สองถูกวางลงบนช่องสอดของอย่างระมัดระวังที่สุด ระวังเหมือนวางทารกลงบนเปล

ห่อผ้าไหมสีเหลืองทอง ผูกด้วยด้ายแดง

หงส์ไม่ต้องเปิดก็รู้ว่าข้างในคืออะไร

แต่เธอก็เปิด

เข็มขัดทองคำลายดอกบัวเรียงร้อยกันยี่สิบเอ็ดดอก หัวเข็มขัดเป็นรูปหงส์คู่กางปีก ฝีมือช่างทองโบราณที่ไม่มีใครทำได้อีกแล้วในเยาวราช หนักเกือบสิบบาท ตกทอดมาตั้งแต่ทวดของไพศาลล่องเรือมาจากแผ่นดินใหญ่

เข็มขัดที่เจ้าสาวทุกคนของตระกูลต้องคาดในวันแต่งงาน

หงส์ก็เคยคาดมัน วันเดียวในชีวิต

คืนนั้นคุณนายสายทองถอดมันออกจากเอวเธอด้วยมือตัวเองเหมือนกัน แล้วบอกว่า อย่าคิดว่าคาดแล้วจะเป็นของแก

“เข็มขัดนี้ด้วย” คุณนายสายทองพูดเสียงต่ำลง เป็นครั้งแรกที่น้ำเสียงนั้นไม่มีความหยิ่งเหลืออยู่ “จำนำให้ได้มากที่สุด ฉันต้องการเงินด่วน”

หงส์มองเข็มขัด แล้วมองแม่สามีเก่า

“ด่วนแค่ไหนคะ”

“ไม่ใช่เรื่องของแก”

“เป็นเรื่องของร้านค่ะ” หงส์ว่า “ตั๋วจำนำของเข็มขัดราคานี้ ถ้าไม่มาไถ่ถอนตามกำหนด ของจะหลุดเป็นของร้าน คุณแม่ต้องแน่ใจว่าจะหาเงินมาคืนได้ทัน”

คุณนายสายทองนิ่งไปนาน นานจนพัดลมเพดานหมุนไปหลายรอบ

“สามสิบวัน” ท่านพูดในที่สุด เสียงแหบลงจนแทบไม่ได้ยิน “ฉันมีเวลาสามสิบวัน”

หงส์รู้ว่าสามสิบวันนั้นคืออะไร

เธอรู้ก่อนที่แม่สามีเก่าจะเดินเข้าประตูร้านเสียอีก

หมายศาลนัดยึดบ้านใหญ่ย่านสาทร ลงวันที่ตรงกับวันที่ตั๋วจำนำใบนี้จะหลุดพอดี

หงส์เขียนตั๋วจำนำด้วยมือตัวเอง

ชื่อผู้จำนำ น้ำหนัก ลักษณะสินค้า จำนวนเงิน อัตราดอกเบี้ย และวันครบกำหนด ตัวเลขทุกตัวชัดเจน ไม่มีรอยขีดฆ่า

เธอเลื่อนตั๋วกับเงินสดปึกหนาผ่านช่องกระจกออกไป

คุณนายสายทองคว้าเงินใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว เหมือนกลัวมันจะหายไปถ้ามองนานเกิน แล้วเหลือบมองตั๋วจำนำในมือ

“จำไว้นะอีหงส์” ท่านพูดลอดไรฟัน ชี้นิ้วที่เปลือยเปล่ามาที่กระจก “อีกสามสิบวันฉันจะกลับมาไถ่ของของตระกูลฉันคืน แล้วแกก็จะได้นั่งเป็นลูกจ้างหลังกระจกนี่ไปจนตาย ต่อให้ตระกูลฉันจนแค่ไหน ก็ยังสูงกว่าคนอย่างแก”

หงส์พยักหน้าเล็กน้อย

“ยินดีต้อนรับเสมอค่ะ”

คุณนายสายทองหันหลังเดินออกจากร้าน ไหล่ที่เคยตั้งตรงห่อลงนิดหนึ่ง ก้าวข้ามธรณีประตูอย่างระวังเหมือนคนแก่ที่กลัวหกล้ม แล้วยกมือโบกเรียกแท็กซี่ ไม่ใช่รถเก๋งพร้อมคนขับเหมือนสามปีก่อน

หงส์มองตามจนแท็กซี่สีชมพูหายลับไปในถนนแคบของสำเพ็ง

แล้วเธอก็ก้มลงมองแหวนแต่งงานที่ยังวางอยู่บนผ้ากำมะหยี่สีดำ

ลายดอกพุดตานรอบวงสึกไปตามเวลา อักษรจีนด้านในเลือนเกือบจะอ่านไม่ออก

หงส์ ไพศาล

เธอไม่ได้รู้สึกอะไรเลย ไม่โกรธ ไม่สะใจ ไม่เศร้า

แค่เหนื่อย เหมือนคนที่แบกของหนักมานาน แล้วเพิ่งได้วางมันลงบนตาชั่ง ได้เห็นด้วยตาตัวเองว่ามันหนักเท่าไหร่

“เจ๊ครับ”

ประตูไม้บานเล็กหลังร้านเปิดออก เฮียตงเดินออกมาจากห้องหลัง กล้องส่องเพชรห้อยคอเหมือนทุกวัน ปลอกแขนผ้าสีดำสวมทับเสื้อเชิ้ตขาวแขนสั้น ในมือถือแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินหนาเตอะ

เขาเหลือบมองแหวนบนผ้ากำมะหยี่ เหลือบมองเข็มขัดทองที่หงส์กำลังห่อกลับเข้าผ้าไหม แล้วไม่ถามอะไรสักคำ

เฮียตงทำงานกับพ่อของเธอมาสามสิบปี เขารู้ว่าเมื่อไหร่ควรพูด เมื่อไหร่ควรเงียบ

เขาวางแฟ้มลงบนโต๊ะข้างมือเธอ

“สาขาที่เก้าโอนเข้าชื่อเจ๊เสร็จแล้วครับ”

หงส์เปิดแฟ้มออก หน้าแรกคือหนังสือรับรองการจดทะเบียน ชื่อผู้ถือหุ้นใหญ่ทั้งเก้าสาขาของโรงรับจำนำทรัพย์เพิ่มพูล ตอนนี้เหลือชื่อเดียว

ชื่อของเธอ

สามปีหลังพ่อเสีย สามปีที่เธอนั่งหลังกระจกในเสื้อพนักงาน เรียนรู้ทุกอย่างที่พ่อไม่ทันได้สอน ทีละสาขา ทีละสัญญา ทีละลายเซ็น จนวันนี้ไม่เหลืออะไรค้างอยู่ในชื่อคนอื่นอีกแล้ว

เฮียตงยังไม่ถอยกลับเข้าห้องหลัง เขามองห่อผ้าไหมสีเหลืองทองในมือเธอ

“ตั๋วใบนี้ เจ๊จะให้เก็บไว้ที่ไหนครับ”

หงส์วางเข็มขัดลงในกล่องไม้ ปิดฝา แล้วยื่นตั๋วจำนำส่วนของร้านให้เขา

“ตู้ของพ่อค่ะ” เธอว่า “ชั้นบนสุด”

เฮียตงชะงักไปนิดหนึ่ง ตู้นิรภัยใบนั้นไม่ได้เปิดมาตั้งแต่วันงานศพ พ่อสั่งไว้ว่าให้เก็บเฉพาะของที่ ห้ามหลุดมือเด็ดขาด

แต่เขาก็ไม่ถาม เขาพยักหน้า รับตั๋วไปถือไว้ด้วยสองมือ

ใต้แฟ้มสีน้ำเงิน ยังมีแฟ้มสีดำอีกเล่มหนึ่งวางซ้อนอยู่ เป็นแฟ้มที่หงส์ยังไม่ได้เปิดดูวันนี้ บนสันแฟ้มมีตัวหนังสือพิมพ์ไว้เล็ก ๆ เพียงบรรทัดเดียว เป็นชื่อบริษัทของตระกูลที่เพิ่งเดินออกจากร้านเธอไปเมื่อห้านาทีก่อน

หงส์วางมือทับมันไว้เฉย ๆ ยังไม่เปิด

“เจ๊ไม่บอกท่านเหรอครับ” เฮียตงถามในที่สุด เป็นคำถามเดียวที่เขาถามเธอในรอบสามปี “ว่าร้านนี้เป็นของใคร”

หงส์มองออกไปทางประตูร้าน ที่ที่แม่สามีเก่าเพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูไปอย่างระวัง

“ไม่ต้องบอกหรอกค่ะเฮีย” เธอพูดเบา ๆ ปลายนิ้วแตะลงบนฝากล่องไม้ที่ข้างในมีเข็มขัดรูปหงส์คู่กางปีก

“อีกสามสิบวัน ถ้าท่านหาเงินมาไถ่ทัน ท่านจะได้รู้เองว่าวันนี้ท่านเอาของประจำตระกูลมาฝากไว้ในมือใคร”

— จบบท —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ