บทที่ 50
เพชรของเพลิน
กล่องกำมะหยี่สีแดงเลือดหมูถูกดันผ่านช่องกระจกแรงจนมุมกล่องกระแทกขอบสแตนเลสดังปึก
“เปิดเลย” ไพศาลว่า “รอบนี้แกจะเล่นอะไรไม่ได้แล้ว”
สิบโมงตรง หน้าร้านยังไม่มีลูกค้าคนอื่น พัดลมเพดานหมุนช้า ๆ เหนือเคาน์เตอร์ ส่งกลิ่นน้ำยาเช็ดกระจกที่พนักงานเพิ่งพ่นเมื่อครู่
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ