บทที่ 39
อย่าใจร้าย อย่าลืม
กล้องส่องเพชรของเฮียตงแนบลงบนกระดาษสมุดบัญชี ห่างจากรอยดินสอไม่ถึงข้อนิ้ว
“อ่านออกไหมคะ” หงส์ถาม
เฮียตงไม่ตอบ ตาซ้ายหรี่ปิด ตาขวาจ้องผ่านเลนส์ เชือกกล้องที่คล้องคอเขามาสามสิบปีแกว่งเบา ๆ เหนือหน้ากระดาษ
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ