ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
โปสเตอร์ หย่าแล้ว เขาเพิ่งรู้ว่าฉันคือเจ้าของตลาด: ดาว แม่ค้าผักผมยาวรวบ ยิ้มมุมปาก

นิยาย

หย่าแล้ว เขาเพิ่งรู้ว่าฉันคือเจ้าของตลาด

เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ

อดีตพนักงานบัญชีที่เชื่อว่าความยุติธรรมมีหัวกระดาษ

ครบ 60 บท

ครอบครัวสามีเหยียดเธอว่าเป็นแค่แม่ค้าผัก ไม่มีใครรู้ว่าตลาดทั้งย่านเป็นของเธอ

เริ่มอ่านบทที่ 1

สารบัญ · 60 บท

  1. 1บทที่ 1 · ใบหย่ากลางงานฉลองมะเขือเทศลูกแรกแตกบนพื้นหินอ่อนก่อนที่ใครจะทันได้ยินเสียงตะคอกฟรี
  2. 2บทที่ 2 · คนที่จะเซ็นสัญญาในรถเงียบจนได้ยินเสียงที่ปัดน้ำฝนปาดกระจกเป็นจังหวะฟรี
  3. 3บทที่ 3 · เทปเหลืองหน้าแผงผักตีสี่ ตลาดทรัพย์ทวีตื่นก่อนกรุงเทพฯฟรี
  4. บทที่ 4 · ห้าหมื่นบนกองผักบุ้งแม่ผัวเก่าวางซองเงินบนแผงผักของฉัน แล้วยืนรอดูว่าแม่ค้าผักจะอยู่รอดได้กี่วัน
  5. บทที่ 5 · ซองที่สองบนตาชั่งงานชิ้นแรกของผู้จัดการคนใหม่ คือเดินถือซองมาที่แผงผักของเมียเก่า
  6. บทที่ 6 · สิบแปดวันบนภาคผนวกผู้จัดการโครงการมาขอให้เมียเก่าย้ายออก แต่เธอตอบกลับด้วยตัวเลขที่เขาไม่เคยเห็นในแฟ้มของตัวเอง
  7. บทที่ 7 · ห้าบาทในกลุ่มครอบครัวแม่สามีเก่าส่งรูปเข้ากลุ่มครอบครัวสามสิบเอ็ดคน แต่คนที่ควรกลัวรูปนั้นที่สุดไม่ใช่ดาว
  8. บทที่ 8 · ลายเซ็นมือขวาอาที่ดูแลมรดกยายมายืนห่วงหลานถึงหน้าแผงผัก แต่ทุกคำถามของเขามีวันที่ซ่อนอยู่
  9. บทที่ 9 · ลังที่เบาเกินไปไฟไหม้แผงข้าง ๆ แค่สี่นาที แต่ทั้งตลาดใช้เวลาไม่ถึงคืนเดียวตัดสินว่าใครผิด
  10. บทที่ 10 · ผู้รับผลประโยชน์หนึ่งคนทั้งห้องหัวเราะให้รองเท้าผ้าใบคู่หนึ่ง จนทนายวางแฟ้มบาง ๆ ลงกลางโต๊ะ
  11. บทที่ 11 · คุณไม่เคยถามข่าวเช้านี้เรียกเธอว่าทายาทพันล้าน แต่คนแรกที่วิ่งมาถาม คือคนที่ไม่เคยถามอะไรเลย
  12. บทที่ 12 · เถ้า เส้นผม และน้ำลายยายเหลือแต่เถ้า หลักฐานเดียวที่ยังพูดแทนยายได้ อยู่ในกล่องเหล็กใต้เตียง
  13. บทที่ 13 · เด็กอีกคนยายเลียซองปิดรูปใบนี้ไว้ทั้งชีวิต แต่ไม่ใช่ทุกคนในรูปที่ยายเก็บไว้ข้างตัว
  14. บทที่ 14 · มัดสองรอบแบบยายผู้หญิงที่หน้าเหมือนฉันทุกส่วน มัดผักบุ้งได้เหมือนยาย
  15. บทที่ 15 · ผ้าใบตกตอนตีห้าครึ่งสามปีที่แต่งงาน เขายืนหลังแม่ทุกครั้ง เช้านี้เขายืนขวางประตูห้องฉัน
  16. บทที่ 16 · ใบที่คุณนายเคยโยนสร้อยมุกวางลงบนตาชั่งผัก เข็มสีแดงขยับไปเกือบขีดครึ่ง แต่ใบหย่าไม่ขยับเลย
  17. บทที่ 17 · กำละสิบ หนี้ละแปดหมื่นปลายปากกาป้าแจ่มแตะเส้นประไปแล้วหนึ่งจุด
  18. บทที่ 18 · ดอกเบี้ยศูนย์ ป้ายเจ็ดวันฉันนับแบงก์ยับ ๆ ในปี๊บขนมของยายได้หนึ่งพันหนึ่งร้อยแปดสิบบาท หลังลวดเย็บตัวที่สามตอกลงบนเสาปูน
  19. บทที่ 19 · ถังที่ห้าสิบหกฉันขีดเส้นนับถังน้ำลงสมุดปกเขียวทั้งคืน ตีห้าห้าสิบสองถึงได้รู้ว่าเส้นในช่องของฉันไม่ใช่ช่องที่ยาวที่สุด
  20. บทที่ 20 · เลขเก้าใต้นิ้วโป้งฉันเปิดไลฟ์ครั้งแรกในชีวิตด้วยโทรศัพท์ที่พิงถาดไข่ แล้วขายของทั้งแถว C จนปี๊บขนมของยายปิดฝาไม่ลง
  21. บทที่ 21 · สี่สิบเจ็ดวินาทีคลิปของฉันมีคนดูเกือบห้าล้านในคืนเดียว ฉันนับรอยตัดต่อได้สามรอย แต่ไม่ยอมพูดถึงแม้แต่รอยเดียว
  22. บทที่ 22 · ลบหรือยังหนูฉันรับผิดต่อหน้าคนดูสามพันคน เพื่อให้เด็กคนหนึ่งได้ต่อทุนเรียนอีกเทอม
  23. บทที่ 23 · สองนาทีเจ็ดวินาทีห้องประชุมชั้นสิบสองได้ดูคลิปของฉันแค่เจ็ดวินาทีเกินนาทีที่สอง แล้วจอก็ดับพร้อมตำแหน่งของเขา
  24. บทที่ 24 · กระสอบละสิบห้าบาทเขาขอขายผักกับฉัน ฉันเลยยื่นราคาให้เขาหนึ่งราคา ราคาเดียวกับทุกคนที่เคยแบกของเข้าแถว C
  25. บทที่ 25 · ห้าหมื่นต่อหนึ่งลายเซ็นศาลหยุดนาฬิกาของฉันด้วยกระดาษแผ่นเดียว ส่วนเมย์ซื้อแถว C ทีละแผงด้วยเงินสด
  26. บทที่ 26 · ค่าฝากหนึ่งบาทยายจ่ายค่าฝากของให้ป้าแจ่มไว้หนึ่งบาท ใบเสร็จยังอยู่ ส่วนของที่ฝากไม่ได้อยู่ในห้องนี้
  27. บทที่ 27 · ใต้แผงหนึ่งยายฝังตู้ไว้ใต้ที่จอดรถผัก และตีห้าพรุ่งนี้จะมีคนเทปูนทับมัน
  28. บทที่ 28 · เจ็ดคูณแปดยายพูดครบทุกตัวเลข และมีคนหนึ่งไม่อยากให้ใครได้ยินถึงวินาทีสุดท้าย
  29. บทที่ 29 · เรื่องที่สิบสองเขาขอโทษครบสิบเอ็ดเรื่อง เรื่องสุดท้ายมีคนเอามาวางบนโต๊ะแทน
  30. บทที่ 30 · สามร้อยเอ็ดวันเกิดปีที่สามสิบ เธอเตรียมหลักฐานไว้ครบทุกชิ้น ยกเว้นชิ้นเดียวที่ไม่มีใครบอกเธอ
  31. บทที่ 31 · แผงที่สามร้อยเอ็ดตลาดของเธอมีสามร้อยแผง แผงสุดท้ายเป็นของคนที่เคยสั่งให้เธอเข้าบ้านทางประตูครัว
  32. บทที่ 32 · ลายเซ็นที่ห้าคืนที่เขาเซ็นใบหย่า เธอนับลายเซ็นของเขาไว้ทุกครั้ง แต่ไม่เคยเห็นว่าแผ่นสุดท้ายเขียนว่าอะไร
  33. บทที่ 33 · ช่องที่ยังว่างเที่ยงคืนนี้เขาไม่ใช่สามีฉันแล้ว แต่กระดาษแผ่นนั้นยังทำแทนเขาได้ทุกประการ
  34. บทที่ 34 · ชื่อใต้ตราแดงชื่อที่ซ่อนอยู่ใต้ตราประทับไม่ใช่คนฝั่งแม่ และไม่ใช่คนฝั่งเธอ
  35. บทที่ 35 · สิบสองนาทีของเจ้าของลายเซ็นที่ไล่แม่ค้าสามสิบแปดแผงใช้ชื่อของผู้ชายที่ไม่เคยเหยียบสำนักงานที่ดิน
  36. บทที่ 36 · ยี่สิบห้านาทีของเจ้าของผู้หญิงที่อยากรื้อตลาดกลับมาในชุดสีครีม พร้อมซองขาวสามสิบแปดซอง
  37. บทที่ 37 · สิบเก้าแผงกับหนึ่งลายเซ็นบนกระดาษยอมย้ายของแม่ค้า มีหมึกหนึ่งบรรทัดที่ไม่ได้มาจากปากกาสีทอง
  38. บทที่ 38 · ผู้เช่าที่ไม่ควรมีชื่อสัญญาเช่าสามสิบปี ห้าสิบสี่ล้าน ผู้เช่าคือทรัสต์ของยาย และคนจ่ายคือดาว
  39. บทที่ 39 · สี่ล้านที่ไม่เคยจ่ายสี่โมงห้านาทีเมย์จ่ายสี่ล้าน สี่โมงห้าสิบสองเงินยายโอนคืนครบ
  40. บทที่ 40 · ลายเซ็นที่ไม่ม้วนหางชื่อเดียวกันสองลายเซ็น และมีแค่ลายเดียวที่เป็นของจริง
  41. บทที่ 41 · เก้าจุดที่ควรมีแค่หกลายเซ็นของดาวเป็นของจริง แต่วันที่ใต้ลายเซ็นยังไม่เคยมีใครถาม
  42. บทที่ 42 · สามร้อยสิบสองแผ่นบนตู้เย็นลายมือที่ดาวเก็บไว้ทุกเช้าช่วยเขาได้ แต่คนที่รู้ชื่อจริงยังก้มหน้าเก็บมุกอยู่บนพื้น
  43. บทที่ 43 · ร้อยหกเม็ดบนเสื่อห้องเช่าคุณนายวิไลเอามุกมาวางแทนคำขอร้อง แต่ตัวเลขที่นางพูดออกมาเร็วเกินไปหนึ่งตัว
  44. บทที่ 44 · สองแสนในชื่อที่ไม่ได้เซ็นลายเซ็นของดาวพาภูมิออกจากห้องขังได้ แต่กระดาษแผ่นเดียวกันยังมีข้อที่สอง
  45. บทที่ 45 · ตัว ด ตัวเดียวบนหน้าหกดาวพกปากกาของตัวเองขึ้นไปชั้นสิบเก้า แล้วหมึกก็แตะกระดาษไปแล้วหนึ่งตัว
  46. บทที่ 46 · ช่องพยานที่หมึกแห้งก่อนดาวลุกจากโต๊ะชั้นสิบเก้าโดยไม่เซ็นต่อ แต่มีคนซ้อมเซ็นชื่อพยานไว้ล่วงหน้าแล้วถึงหกครั้ง
  47. บทที่ 47 · รอยกดบนใบที่แปดฝ้ายฉีกชื่อนั้นทิ้งต่อหน้าดาว แต่สมุดบิลคาร์บอนจำไว้มากกว่าหนึ่งหน้า
  48. บทที่ 48 · ตัว ด ที่หัวปิดเมย์ให้เวลาภูมิถึงแปดโมง แต่ให้เวลาตลาดทรัพย์ทวีแค่ถึงหกโมงเช้า
  49. บทที่ 49 · นิ้วโป้งของยายเพียรชื่อบนช่องพยานเป็นชื่อยาย แต่มือของยายไม่เคยเขียนชื่อนั้นสักครั้ง
  50. บทที่ 50 · ช่องพยานคนที่หนึ่งคนที่จดหนี้ให้ยายสามปีไม่ผิดสักบาท ไม่เคยได้รับเงินค่าน้ำแข็งจากตลาดนี้ครบสักเดือน
  51. บทที่ 51 · หกโมงเดิมข่าวลือเลือกเวลาหกโมงเช้า แต่หกโมงเช้าเป็นเวลาของแม่ค้าตลาดนี้มานานแล้ว
  52. บทที่ 52 · ลายเซ็นของคนที่เขียนไม่เป็นรายชื่อคนมาฟังประชาพิจารณ์มีร้อยสิบสองชื่อ และมีชื่อหนึ่งที่ลายเซ็นสวยกว่าเจ้าของชื่อ
  53. บทที่ 53 · ชื่อบนสลิปเงินที่ใช้ซื้อผังเมืองต้องมีคนจ่าย และเพชรพิมานเลือกให้ชื่อคนจ่ายเป็นชื่อแม่สามีเก่าของฉัน
  54. บทที่ 54 · หกโมงตรงเขาเลือกหกโมงเช้าเพื่อเรียกหนี้ แต่หกโมงเช้าเป็นเวลาที่แม่ค้าตลาดนี้ตื่นมาสามสิบปีแล้ว
  55. บทที่ 55 · ชำระปลายทางเธอสั่งทุกอย่างบนโต๊ะเพื่อให้ฉันขึ้นไปหาเอง เธอลืมไปว่าแม่ค้าส่งของทุกครั้ง ต้องมีใบเสร็จ
  56. บทที่ 56 · สร้อยเส้นที่สองของขวัญชิ้นนั้นสวยมาก สวยพอจะทำให้คนลืมว่าต้องถามว่าทำไมได้มาก่อนเซ็น
  57. บทที่ 57 · ใบเสร็จหนึ่งพันสองร้อยแปดสิบหกใบเขาเขียนในเอกสารว่าตลาดนี้ตายแล้ว ฉันเลยเอาใบเสร็จของคนเป็นไปวางให้ดู
  58. บทที่ 58 · เพลงรอสายทุกเบอร์มีเพลงของตัวเอง และเขาลืมเปลี่ยนเพลงไปหนึ่งเพลง
  59. บทที่ 59 · สองพันแปดร้อยยี่สิบบาทเธอบอกว่าแค่จ่ายค่าผัก ฉันเลยวางใบเสร็จให้ดูว่าจ่ายตอนกี่โมง
  60. บทที่ 60 · ไม่มียอดค้างเขาขอเริ่มใหม่ ฉันเลยออกใบเสร็จให้เขาหนึ่งใบ ใบที่ไม่มีใครติดเงินใคร

เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ