บทที่ 21
สี่สิบเจ็ดวินาที
กำผักบุ้งฟาดลงบนตาชั่งของฉันดังตุบ เข็มสะบัดไปสุดหน้าปัด แล้วสั่นค้างอยู่ตรงนั้น
"คืนตังค์สิบบาท" ผู้หญิงตรงหน้ายกโทรศัพท์จ่อหน้าฉัน ไฟแฟลชเปิดค้าง "ด่าแม่ค้าแก่อีกรอบสิ ฉันอัดอยู่"
ใบผักบุ้งช้ำเป็นรอยน้ำ ยางรัดสีแดงที่ฉันมัดเองเมื่อตีสี่ยังแน่นอยู่รอบกำ
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ