บทที่ 11
คุณไม่เคยถาม
“ทำไมไม่บอกผม”
รองเท้าหนังของภูมิเหยียบลงในแอ่งน้ำล้างปลาหัวแถว C น้ำขุ่นกระเซ็นขึ้นเลอะขากางเกงสูทสีกรมท่าจนถึงเข่า เขาไม่ก้มลงดู
ฉันไม่หยุดเดิน ตะกร้าผักบุ้งหนักอยู่บนสะโพก ใบผักยังเปียกน้ำค้าง ความเย็นซึมผ่านผ้ากันเปื้อนลายดอกเข้ามาถึงเอว
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ