บทที่ 20
ความเห็นที่สอง
ปรางเสียบฟิล์มแผ่นใหม่เข้าตู้ไฟแรงจนขอบโลหะสะท้านดังแกร๊ง
“โตค่ะ”
แสงขาวลอดผ่านภาพกะโหลกสีเทา ก้องไม่ต้องหา ตาเขาไปหยุดเองที่เงากลมเล็ก ๆ ลึกเข้าไปใต้รอยเย็บเก่า ห่างกันไม่ถึงสองนิ้ว
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ