ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
แม่ด่าผมทุกวันที่ไม่ได้เป็นหมอ ทั้งที่ผมคือหมอที่ผ่าตัดแม่

บทที่ 20

ความเห็นที่สอง

ปรางเสียบฟิล์มแผ่นใหม่เข้าตู้ไฟแรงจนขอบโลหะสะท้านดังแกร๊ง

“โตค่ะ”

แสงขาวลอดผ่านภาพกะโหลกสีเทา ก้องไม่ต้องหา ตาเขาไปหยุดเองที่เงากลมเล็ก ๆ ลึกเข้าไปใต้รอยเย็บเก่า ห่างกันไม่ถึงสองนิ้ว

กำลังโหลดเนื้อหา…

เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ