ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
หยิบมือถือผิดเครื่อง ข้อความถัดไปส่งมาจากเบอร์สามีฉัน

บทที่ 2

รายได้เท่าเงินทอน

18:30

ขอบแก้วเย็นจัดแตะริมฝีปากฉัน กลิ่นดอกไม้แห้งหวานจนเลี่ยนลอยขึ้นจมูก

ปัง ปัง ปัง

บานประตูหน้าห้องสั่นตามแรงทุบ

“พี่จอย! ไลฟ์เลทแล้วนะ คนรอเป็นร้อยแล้ว!”

ฉันลดแก้วลงหนึ่งข้อนิ้ว ธนาไม่ขยับ ตาเขายังจับอยู่ที่ชาสีชมพูอมม่วงในมือฉัน

“มิ้นค่ะ” ฉันบอก “จอยลืมบอกน้องว่าคืนนี้งด”

“ช่างเขา เดี๋ยวก็กลับไปเอง ดื่มก่อน”

ปัง ปัง

เสียงทุบรอบนี้หนักกว่าเดิม ตามด้วยเสียงผู้ชายที่ดังทะลุบานประตูเข้ามา

“ธนา! เปิดดิวะ กูยืนหน้าห้องมึงห้านาทีแล้ว”

ยิ้มของธนาค้างอยู่บนหน้า มุมปากซ้ายกระตุกหนึ่งครั้ง

เขาหันไปทางประตู

ฉันมีเวลาเท่ากับสามก้าวของเขา

ราวเสื้อผ้าตั้งขวางอยู่ระหว่างโซฟากับริงไลต์ เสื้อเชิ้ตสีพาสเทลแขวนเรียงกันแน่น บนขาตั้งริงไลต์มีขวดสเปรย์ฉีดผ้าพลาสติกใสที่ใช้หมดตั้งแต่เมื่อวาน ฉันตั้งใจจะเติมแต่ลืมทุกวัน

ฉันก้าวไปหลังราวเสื้อ

ฝาเกลียวคลายง่ายเพราะฉันหมุนมันทุกคืน ฉันเอานิ้วกันน้ำแข็งไว้ที่ขอบแก้ว ชาไหลลงขวด หยดหนึ่งไหลลงหลังมือฉัน เย็นเฉียบ น้ำแข็งก้อนหนึ่งหลุดนิ้วไปกระทบปากขวดดังกริ๊ก

ฉันกลั้นหายใจ

เสียงกลอนประตูดังแกร๊กกลบไปพอดี

ครึ่งแก้ว ไม่มีใครดื่มหมดแก้วได้ในสามก้าว ครึ่งแก้วคือระดับที่เขาจะเชื่อ

ฉันหมุนฝาปิด ยัดขวดลงถุงพัสดุใบที่ใกล้มือที่สุด แล้วยกแก้วขึ้นจ่อปาก

ตอนธนาหันกลับมา ฉันกำลังเอาหลังมือปาดริมฝีปาก ลิ้นฉันยังแห้ง ไม่มีรสหวานของชาสักหยด

เขามองแก้ว มองระดับน้ำที่ลดลงไปครึ่ง

แล้วเขาก็ยิ้ม คราวนี้ยิ้มถึงตา

18:33

ผู้ชายที่เดินตามมิ้นเข้ามาตัดผมเกรียนชิดหนังหัว ใส่เสื้อโปโลสีดำ สร้อยทองเส้นเท่านิ้วก้อยห้อยอยู่บนอก เขาพากลิ่นบุหรี่กับกลิ่นแอร์รถเข้ามาเต็มห้องนั่งเล่น

มิ้นหันมาหาฉัน ผมหางม้าแกว่งไปมา มือหนึ่งหิ้วไฟไลฟ์แผงสี่เหลี่ยม อีกมือถือโทรศัพท์ชูขึ้นมาให้ฉันดู

“พี่จอย หนูส่งข้อความไปยี่สิบรอบ พี่ไม่อ่านสักรอบ หนูนึกว่าพี่เป็นอะไรไปแล้ว”

“แบตหมดน่ะ”

ฉันพูดประโยคนี้เป็นรอบที่สองของคืน คราวนี้มันออกมาลื่นกว่าเดิม

ผู้ชายสร้อยทองไม่รอให้ใครเชิญ เขาทิ้งตัวลงบนโซฟาตรงที่ธนาเพิ่งลุกขึ้น ถ่างขาออกกว้าง แล้วกวาดตามองไปรอบห้อง มองราวเสื้อ มองริงไลต์ มองฉัน

“นี่พี่เป้” ธนาบอก มือวางบนไหล่ฉันเบา ๆ “ลูกค้าผม แวะมาคุยเรื่องห้องนิดหน่อย”

“สวัสดีค่ะ”

ฉันยกมือไหว้ เป้ยกมือรับครึ่งเดียว

ลูกค้า

ลูกค้าที่เรียกผู้ขายว่ามึง

มิ้นวางไฟไลฟ์พิงขาโต๊ะ แล้วกระซิบข้างหูฉัน ลมหายใจเธอมีกลิ่นลูกอมมิ้นต์

“คนนี้ใครอะพี่ สร้อยเขาหนักกว่าหนูอีก”

“ชู่”

เป้เอื้อมมือไปดึงเสื้อตัวหนึ่งลงมาจากราว เสื้อเชิ้ตสีฟ้าพาสเทลที่ฉันจะไลฟ์ขายคืนนี้ เขาพลิกป้ายราคาขึ้นมาดู แล้วหัวเราะออกจมูก

“ร้อยเก้าสิบเก้า เมียมึงทำอะไรนะธนา”

ธนาหัวเราะตาม เสียงทุ้มนุ่มแบบเดียวกับที่ใช้ปิดการขายลูกค้า

“ขายเสื้อไลฟ์สดน่ะพี่”

เขาหันมามองฉัน ยิ้มเอ็นดูเหมือนมองเด็กที่วาดรูปมาอวด

“รายได้เท่าเงินทอนผม”

เป้หัวเราะลั่นจนสร้อยทองกระเพื่อม

มิ้นกำด้ามไฟไลฟ์แน่นจนข้อนิ้วซีด

ฉันยิ้ม

ยิ้มเพราะตัวเลขกำลังวิ่งในหัวฉันเร็วกว่าที่ปากจะทันพูด

ค่างวดรถที่เขาขับไปพบ ลูกค้า ทุกเสาร์อาทิตย์ เดือนละหนึ่งหมื่นสองพันสี่ร้อย

ไลฟ์รอบเดียวของฉันเมื่อคืน ยอดขายหนึ่งหมื่นสองพันหกร้อยสี่สิบ

จ่ายค่างวดรถเขาได้ทั้งเดือน ยังเหลือเงินทอนสองร้อยสี่สิบ

ค่าโทรศัพท์เบอร์ของเขาเดือนละแปดร้อยเก้าสิบเก้า ค่าส่วนกลางห้องนี้ ค่าน้ำค่าไฟ ค่ากับข้าว ค่าน้ำมัน

ทั้งหมดจ่ายจากบัญชีฉัน

“เงินทอนของจอยน่ะ” ฉันเริ่ม “จ่ายค่า—”

ธนาหันมามอง

ฉันกลืนคำที่เหลือลงคอ

ยัง

ถ้าพูดตอนนี้ เขาจะรู้ว่าฉันนับ แล้วคนที่รู้ว่าเมียนับ จะเริ่มซ่อน

“จ่ายค่าเสื้อตัวนี้ได้สบายเลยค่ะ” ฉันพูดต่อ หยิบเสื้อคืนจากมือเป้มาแขวนเข้าราว “พี่เป้สนใจไหมคะ ใส่แล้วหน้าเด็กลง”

เป้หัวเราะอีกรอบ คราวนี้หัวเราะใส่ธนา

“เมียมึงปากดีนะ”

“ปากดีแต่ใจดีพี่” ธนาบีบไหล่ฉันแรงขึ้นนิดหนึ่ง “ใจดีมากด้วย”

เป้มองฉันนานขึ้นอีกจังหวะ สายตาเขาเลื่อนจากหน้าฉันไปที่ตู้เหล็กข้างทีวี ตู้ที่กุญแจยังห้อยค้างอยู่ตรงประตู

“นี่เองเหรอ” เขาพูด “เจ้าของ—”

“เจ้าของร้านเสื้อพี่” ธนาตัดบท เร็วกว่าน้ำเสียงปกติของเขาครึ่งจังหวะ “ร้านเล็ก ๆ ไม่มีหน้าร้านหรอก”

เป้ยักไหล่ แล้วเอนหลังพิงโซฟา

“เออ ๆ เที่ยงคืนอย่าให้พลาดก็แล้วกัน กูไม่อยากขับรถมาเองอีกรอบ”

“พี่” ธนาเรียกเสียงต่ำ “เรื่องงานเดี๋ยวคุยกัน”

เที่ยงคืน

คำเดียวกับในข้อความบนจอล็อก

ฉันก้มลงเก็บถุงพัสดุที่วางเกะกะอยู่บนพื้น จัดให้เป็นกองเดียว ถุงใบที่มีขวดสเปรย์อยู่ข้างในหนักกว่าใบอื่นนิดเดียว ฉันวางมันไว้ล่างสุด

ธนาย่อตัวลงนั่งที่เท้าแขนโซฟา มองฉันจากมุมสูง

“ว่าแต่จอย มือถือจอยล่ะ”

มือฉันค้างอยู่บนถุงพัสดุ

“ส่งมาสิ เดี๋ยวผมชาร์จให้”

18:38

มือถือในกระเป๋าเสื้อคลุมตัวนอกของฉันหนักขึ้นมาทันที

มันอยู่ห่างจากมือธนาไม่ถึงหนึ่งศอก

“ลืมไว้ที่ร้านค่ะ”

“ร้าน?”

“ร้านกาแฟปากซอย” ฉันลุกขึ้นปัดเข่า “แบตหมด จอยเลยฝากพนักงานเสียบชาร์จไว้หลังเคาน์เตอร์ แล้วรีบเก็บพัสดุจนลืม”

ธนาเอียงคอ

“ปากซอยเอง เดี๋ยวผมเดินไปเอาให้”

พนักงานคนนั้นจำฉันได้ ฉันยืมโทรศัพท์ร้านโทรเข้าเบอร์ตัวเองต่อหน้าเขา

“ร้านปิดหกโมงค่ะ” ฉันตอบเร็วไปหน่อย เลยเติมหาว ปิดปากด้วยหลังมือ หลังมือยังมีกลิ่นชาดอกไม้หวานเลี่ยนติดอยู่ “พรุ่งนี้เช้าจอยไปเอาเอง”

“อ้าว ง่วงแล้วเหรอ”

เขาถามเบา ๆ เกือบเหมือนดีใจ

“นิดหน่อยค่ะ”

“งั้นลองโทรดูหน่อย เผื่อพนักงานยังเก็บร้านอยู่”

ธนาหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมา นิ้วโป้งเลื่อนหาเบอร์ฉัน รายชื่อที่เขาบันทึกไว้ว่า จอย เฉย ๆ ไม่มีรูปหัวใจ

ฉันเพิ่งเห็นวันนี้เองว่ามันไม่มีหัวใจ

เบอร์ฉันดับไปตั้งแต่ห้าโมงสิบห้า หนึ่งชั่วโมงยี่สิบสามนาทีก่อน

แต่ผู้หญิงที่ร้านกาแฟเพิ่งใช้เบอร์นั้นส่งข้อความมาหาฉันเมื่อสิบนาทีก่อน

แปลว่าตอนนี้มันอาจเปิดอยู่

ถ้ามันดัง แล้วมีผู้หญิงรับสาย

ถ้าเขาได้ยินเสียงนุ่ม ๆ ระวังคำคนนั้นพูดว่า ฮัลโหล

ธนากดโทรออก แล้วกดลำโพง

เสียงรอสายดังขึ้นกลางห้องนั่งเล่น

ตื๊ด

18:39

ตื๊ด

มิ้นหยุดพับขาตั้งไฟ เป้เลิกเขย่าขา ทุกคนในห้องฟังเสียงเดียวกัน

ฉันกำชายเสื้อคลุมไว้ในมือข้างที่ธนามองไม่เห็น

ตื๊ด

แล้วเสียงผู้หญิงก็ดังขึ้นจากลำโพง

เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้

เสียงอัตโนมัติ เรียบ ไม่มีชีวิต

ฉันปล่อยชายเสื้อ ผ้าตรงนั้นยับเป็นรอยเท่ากำมือ

“แบตหมดจริงด้วย” ธนาวางมือถือคว่ำลงบนตัก “ช่างมัน พรุ่งนี้ผมไปเอาให้เอง”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ”

“ไม่เป็นไร ผมอยากไป”

เขาพูดแล้วยิ้ม ฉันยิ้มตอบ

เราสองคนยิ้มให้กันแบบนั้น เหมือนสามปีที่ผ่านมา

เขาไม่อยากได้มือถือคืนให้ฉัน เขาอยากรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน

ฉันนับเวลาย้อนในหัว เบอร์ฉันปิดตอนห้าโมงสิบห้า เปิดขึ้นมาตอนหกโมงยี่สิบแปด ส่งข้อความเดียวเข้าเครื่องในกระเป๋าฉัน

อย่าดื่มชาที่เขาชงให้

แล้วปิดอีกครั้งก่อนหกโมงสามสิบเก้า

ผู้หญิงคนนั้นเปิดเครื่องแค่ตอนที่ต้องการ

เหมือนเธอรู้ว่าจะมีคนโทรตาม

แล้วเธอรู้เรื่องชาได้ยังไง ข้อความของธนาเรื่องชาเข้าเครื่องที่อยู่ในกระเป๋าฉัน ไม่ใช่เครื่องในมือเธอ

ฉันจดคำถามนั้นไว้ในหัว ขีดเส้นใต้สองครั้ง

ธนาลุกจากเท้าแขนโซฟา หันไปหามิ้น

“น้องมิ้น คืนนี้งดไลฟ์นะ พี่จอยไม่ค่อยสบาย”

มิ้นมองฉัน ไม่มองเขา

“จริงเหรอพี่จอย ลูกค้าที่จองเสื้อสีฟ้าไว้รอตั้งแต่เมื่อวาน หนูบอกเขาว่าพี่จะเปิดให้ดูตัวจริง”

ริงไลต์ยังเปิดค้างอยู่ วงแสงขาวสะท้อนในแววตามิ้น เด็กยี่สิบสองที่ทำงานกับฉันมาเกือบสองปี ไม่เคยมาสายสักครั้ง

“จริง” ฉันบอก “พรุ่งนี้พี่เปิดชดเชยให้ ส่วนลดสิบเปอร์เซ็นต์ทั้งไลฟ์”

“สิบเลยเหรอ” เป้แทรกขึ้นจากโซฟา “เงินทอนก็จะหายไปอีกสิบ”

เขาหัวเราะคนเดียว ไม่มีใครหัวเราะตาม

มิ้นปิดริงไลต์ ห้องมืดลงไปครึ่งหนึ่ง เหลือแต่ไฟเพดานสีเหลืองจาง เธอพับขาตั้ง ม้วนสายไฟ แล้วก้มลงตรงกองถุงพัสดุ

“พี่ ขวดสเปรย์ฉีดผ้าพี่หมดแล้วใช่ป่ะ เมื่อวานหนูเห็นวางอยู่บนขาไฟ เดี๋ยวหนูเอาไปเติมให้”

มือเธอแตะถุงใบล่างสุด

“ไม่ต้อง”

เสียงฉันดังกว่าที่ตั้งใจ

ธนาหันมา เป้หันมา

มิ้นชักมือกลับเหมือนถุงพัสดุร้อน

“พี่เติมเองได้” ฉันลดเสียงลง จับแขนมิ้นพาเดินไปทางประตู “กลับบ้านดี ๆ นะ ถึงแล้วส่งข้อความมาบอก”

“พี่ไม่มีมือถือ”

“งั้นส่งมาพรุ่งนี้”

ตรงหน้าประตู มิ้นใส่รองเท้าผ้าใบช้ากว่าปกติ เธอเงยหน้ามองฉัน แล้วกระซิบเร็ว ๆ

“พี่จอย หน้าพี่ซีดมาก พี่ร้องไห้มาเหรอ”

“เปล่า”

“มือพี่เย็นเฉียบเลย”

“แอร์ร้านกาแฟเย็นน่ะ”

มิ้นกัดริมฝีปาก อยากถามต่อแต่ไม่ถาม เธอหิ้วไฟไลฟ์ออกไป หางม้าแกว่งหายไปตามทางเดินหน้าห้อง

ฉันปิดประตู ล็อกกลอน

พอหันกลับมา ธนากับเป้ย้ายไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวแล้ว

18:50

ซองเอกสารสีน้ำตาลวางคว่ำอยู่กลางโต๊ะ มุมซองยับเหมือนถูกพับใส่กระเป๋ากางเกงมาทั้งวัน

ธนานั่งหันหน้ามาทางโซฟา เป้นั่งข้างเขา ยกขาไขว่ห้าง เคาะนิ้วบนโต๊ะเป็นจังหวะ ป๊อก ป๊อก ป๊อก

ฉันนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้าม แก้วชาที่เหลือครึ่งแก้ววางอยู่บนโต๊ะเตี้ยตรงหน้า น้ำแข็งละลายจนชาสีจางลง

ธนามองแก้วนั้นแวบหนึ่ง แล้วมองนาฬิกาบนผนัง

หกโมงห้าสิบ

“ง่วงก็เข้าไปนอนก่อนได้นะที่รัก ผมคุยงานกับพี่เป้อีกแป๊บเดียว”

“จอยรอได้ค่ะ”

“ไม่ต้องรอ”

“อยากรอ”

ฉันพูดเสียงอ่อน ซบหัวลงบนพนักโซฟา ปล่อยตาปรือลงครึ่งหนึ่ง

ยาในชาของเขาต้องทำงานภายในสี่ทุ่ม ถ้าฉันยังนั่งตาสว่างจนถึงตอนนั้น เขาจะรู้

ถ้าฉันเข้าห้องนอนตอนนี้ ฉันจะไม่ได้ยินอะไรเลย

ฉันเลือกหาวอีกครั้ง

ทำไมไม่ลุกขึ้นไปตบโต๊ะถามเขาตรงนี้

คำตอบมีอยู่ในหัวฉันตั้งแต่ห้าโมงสิบห้า

ถ้าเขารู้ว่าฉันรู้ เขาแค่ฉีกกระดาษในซองนั้นทิ้ง ลบแชททั้งหมด แล้วรอคืนอื่น คืนที่ฉันไม่มีมือถือแปลกหน้าอยู่ในกระเป๋า

แล้ววันหนึ่งเขาจะยื่นเอกสารที่มีลายเซ็นฉันให้ใครสักคนดู แล้วบอกว่าฉันเซ็นเอง

ลายเซ็นที่ข้อความบอกว่า ฝึกจนเหมือนแล้ว

เป้หยิบซองขึ้นมาจะพลิก ธนากดมือเขาลงกับโต๊ะ

“พี่”

“อะไร เมียมึงจะหลับอยู่แล้ว”

“ยังไม่หลับ”

สองคนมองมาทางฉัน ฉันหลับตาสนิท ปล่อยมือข้างหนึ่งตกจากพนักโซฟา

ความมืดหลังเปลือกตามีแต่เสียงกับกลิ่น

เสียงนิ้วเป้หยุดเคาะ เสียงเก้าอี้ครูดพื้นเบา ๆ เสียงแอร์ครางเป็นจังหวะ กลิ่นบุหรี่จากเสื้อโปโลของเป้ลอยข้ามโต๊ะมาถึงจมูกฉัน ฉุนจนอยากไอ ฉันกลืนมันลงไป

แล้วเสียงที่ฉันรู้จักดีที่สุดในห้องนี้ก็ดังขึ้น

ต๊อก ต๊อก ต๊อก

เสียงเล็บนิ้วโป้งของธนาเคาะหน้าจอมือถือ เขาพิมพ์เร็วแบบนี้เวลาตอบลูกค้า สามปีที่ผ่านมาฉันได้ยินมันทุกคืนบนเตียงข้าง ๆ

ฉันแง้มตาขึ้นนิดเดียว

ธนายังนั่งหน้าตรง สีหน้าเรียบ ไหล่นิ่ง แต่มือทั้งสองข้างหายลงไปใต้ขอบโต๊ะ แสงจอสีฟ้าจาง ๆ สะท้อนขึ้นมาที่คางเขา

เป้มองลงไปใต้โต๊ะ แล้วยิ้มมุมปาก

ต๊อก

เสียงพิมพ์หยุด

ในกระเป๋าเสื้อคลุมของฉัน มือถือเครื่องที่ไม่ใช่ของฉันสั่นขึ้นหนึ่งครั้ง แนบกับซี่โครงฉันพอดี

ฉันไม่ขยับตัว

ฉันค่อย ๆ เลื่อนมือที่ห้อยอยู่ข้างโซฟาเข้าไปในกระเป๋า นิ้วโป้งกดขอบจอให้สว่าง แล้วเอียงตัวเหมือนคนหลับที่พลิกหาท่าสบาย

ใต้ชายเสื้อคลุม หน้าจอล็อกสว่างขึ้นในความมืด

ผู้ส่ง: ศูนย์ แปด เก้า ตามด้วยเลขเดิมอีกเจ็ดตัว

ส่งเมื่อ: เมื่อสักครู่

เมียผมกลับมาแล้ว น่ารำคาญ

ฉันปล่อยนิ้วออกจากขอบจอ ไม่กล้ากดซ้ำ จอล็อกยังสว่างค้าง ต้องนับอีกหลายวินาทีกว่ามันจะดับเอง

ฉันเลื่อนตาขึ้นจากชายเสื้อ

ธนามองตรงมาที่ฉัน มือทั้งสองข้างยังอยู่ใต้โต๊ะ

แล้วสายตาเขาก็เลื่อนลง จากหน้าฉัน ไปที่ซี่โครงฉัน

ตรงที่แสงสีฟ้าซึมผ่านผ้าเสื้อคลุมออกมาเป็นวงเท่าฝ่ามือ

— จบบท —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

เขียนโดย ตีสองสิบเจ็ด · เรื่องสมมติ