ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
หยิบมือถือผิดเครื่อง ข้อความถัดไปส่งมาจากเบอร์สามีฉัน

บทที่ 1

แจ้งเตือนจากเบอร์ที่รัก

ที่รัก คืนนี้เมียผมหลับก่อนสี่ทุ่มแน่ ผมใส่ยาในชาให้แล้ว

ข้อความเด้งขึ้นกลางหน้าจอล็อกของมือถือที่จอยปลดล็อกไม่ได้

ชื่อผู้ส่งไม่มี มีแต่ตัวเลขสิบหลัก เลขที่จอยจำได้ขึ้นใจ เพราะเธอเป็นคนจ่ายค่าโทรศัพท์ให้มันทุกเดือน

สามชั่วโมงก่อนหน้านั้น จอยยังเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในซอย

อย่างน้อยเธอก็คิดแบบนั้น

ร้านกาแฟหัวมุมปากซอยเป็นออฟฟิศที่สองของเธอ เธอนั่งโต๊ะริมหน้าต่างตัวเดิมทุกบ่าย สั่งลาเต้เย็นหวานน้อยแก้วเดิม กางถุงพัสดุไว้เต็มโต๊ะ แล้วไล่เช็กออเดอร์เสื้อผ้าที่ขายได้จากไลฟ์เมื่อคืน

สี่สิบเจ็ดออเดอร์ ยอดรวมสามหมื่นหนึ่งพันสองร้อยบาท หักค่าส่ง หักค่าผ้า หักค่าแม่ค้าส่ง เหลือกำไรหนึ่งหมื่นสองพันหกร้อยสี่สิบ

จอยคิดเลขในหัวเร็วกว่าเครื่องคิดเลข เป็นความสามารถเดียวที่แม่บอกว่าเธอได้มาจากพ่อ

“จอยน่ะ ตัวเลขไม่เคยหลอกจอยได้หรอก” แม่เคยพูดไว้ตอนยังมีชีวิต “มีแต่คนนั่นแหละที่หลอกได้”

ตอนนั้นจอยหัวเราะ

มือถือของเธอวางอยู่ข้างแก้วกาแฟ เคสใสลายดอกเดซี่สีเหลือง ธนาซื้อให้เมื่อวันครบรอบแต่งงานสามปี เขาบอกว่า เห็นแล้วนึกถึงจอย สดใสเหมือนกัน

เธอใช้มันมาครึ่งปี ไม่เคยเปลี่ยน

ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาตอนบ่ายสามโมงครึ่ง

ผมบ็อบสีดำ ชุดยูนิฟอร์มคลินิกสีขาว ขอบตาคล้ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายวัน เธอนั่งลงโต๊ะข้าง ๆ สั่งอเมริกาโน่ร้อน แล้ววางมือถือลงบนโต๊ะ

จอยเหลือบมองแวบเดียว แล้วยิ้ม

เคสใสลายดอกเดซี่สีเหลือง

ตลกดี เธอคิด ธนาบอกว่าเลือกตั้งนานกว่าจะได้ลายนี้ ที่แท้ก็มีขายทั่วไป

เธอไม่ได้คิดอะไรต่อ

ไม่ได้คิดตอนที่ผู้หญิงผมบ็อบรับสายใครสักคน แล้วลุกพรวดขึ้นอย่างรีบร้อนจนเก้าอี้ครูดพื้นเสียงดัง

ไม่ได้คิดตอนที่เธอคว้ามือถือจากโต๊ะ แล้วชนถุงพัสดุของจอยหล่นกระจายเต็มพื้น

“ขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ” ผู้หญิงคนนั้นก้มลงช่วยเก็บถุงพัสดุอย่างลนลาน มือสั่น เสียงเบาและระวังเหมือนคนที่ชินกับการพูดกับคนป่วย “ลูกฉันไม่สบายค่ะ โรงเรียนโทรมา”

“ไม่เป็นไรค่ะ ไปเถอะ ๆ” จอยโบกมือ

ผู้หญิงคนนั้นวางถุงพัสดุใบสุดท้ายลงบนโต๊ะ คว้ามือถือที่วางอยู่ข้างแก้วกาแฟ แล้ววิ่งออกจากร้านไป

มือถือที่วางอยู่ข้างแก้วกาแฟ

ไม่ใช่แก้วอเมริกาโน่ของเธอ

แก้วลาเต้เย็นของจอย

จอยรู้ตัวตอนห้าโมงเย็น ตอนที่ยกมือถือขึ้นมาจะโทรเรียกรถส่งพัสดุ

หน้าจอไม่รู้จักหน้าเธอ

เธอลองกดรหัส วันเกิดเธอ ไม่ใช่ วันแต่งงาน ไม่ใช่ วันเกิดธนา ไม่ใช่

รหัสผิด กรุณารอ 30 วินาที

จอยพลิกเครื่องดู เคสเหมือนเดิมทุกอย่าง ดอกเดซี่ทุกดอกอยู่ที่เดิม แต่ตรงมุมล่างซ้ายมีรอยถลอกเล็ก ๆ ที่ของเธอไม่มี และข้างในเคสมีกระดาษพับเล็ก ๆ แผ่นหนึ่งสอดไว้

เธอแกะออกมาดู

ภาพวาดสีเทียน รูปคนสี่คนจับมือกัน ผู้ชายตัวสูง ผู้หญิงผมสั้น เด็กสองคนตัวเล็ก ข้างใต้มีตัวหนังสือโย้เย้ของเด็ก

ป๊า มามี้ พี่ภูมิ น้องพลอย

จอยยิ้มให้ภาพนั้นโดยไม่รู้ตัว

คงเป็นของผู้หญิงผมบ็อบคนนั้น ลูกเขาไม่สบาย เขาคงตกใจจนหยิบผิด

ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ค่อยมาที่ร้านแต่เช้า ฝากเบอร์ไว้กับพนักงาน เดี๋ยวเขาก็กลับมาหา

เธอกำลังจะใส่มือถือลงกระเป๋า

แล้วหน้าจอก็สว่างขึ้น

ที่รัก คืนนี้เมียผมหลับก่อนสี่ทุ่มแน่ ผมใส่ยาในชาให้แล้ว

จอยอ่านมันสามรอบ

รอบแรกเธอไม่เข้าใจ รอบที่สองเธอเข้าใจแต่ไม่ยอมเชื่อ รอบที่สามเธอไล่สายตาไปที่ตัวเลขผู้ส่ง ทีละตัว

ศูนย์ แปด เก้า...

เลขที่ขึ้นในใบแจ้งหนี้ค่าโทรศัพท์ที่เธอจ่ายทุกวันที่ห้า

เลขที่เธอบันทึกไว้ในเครื่องตัวเองว่า ที่รัก พร้อมรูปหัวใจสีชมพู

ไม่

เลขเหมือนกันได้ คนเราเลขเหมือนกันได้

จอยรู้ว่าตัวเองกำลังโกหก เลขสิบหลักไม่เหมือนกันได้ ตัวเลขไม่เคยหลอกเธอ

หน้าจอสว่างขึ้นอีก

เอกสารโฉนดผมเอามาจากตู้แล้ว ลายเซ็นเมียผมก็ฝึกจนเหมือนแล้ว เที่ยงคืนเจอกันที่เดิมนะ ระบบเขาอนุมัติอัตโนมัติตอนเที่ยงคืนหนึ่งนาที

อีกข้อความ

หลังจากนี้เราจะได้มีบ้านเป็นของตัวเองสักที ลูก ๆ จะได้มีห้องคนละห้อง

จอยรู้สึกเหมือนพื้นร้านกาแฟเอียง

โฉนด

บ้านที่เธออยู่ตอนนี้ ทาวน์เฮาส์สองชั้นท้ายซอย คือบ้านที่แม่ทิ้งไว้ให้ ชื่อเธอคนเดียวในโฉนด แม่สั่งไว้ก่อนตายว่า อย่าใส่ชื่อใครเพิ่ม ไม่ว่าจะรักแค่ไหน

ตอนแต่งงาน ธนาเคยถามเล่น ๆ ว่าจะใส่ชื่อเขาด้วยไหม จอยบอกว่าแม่ห้ามไว้ เขาหัวเราะ บอกว่า ไม่เป็นไร ผมอยู่บ้านจอยก็มีความสุขแล้ว

แล้วเขาก็ไม่เคยถามอีก

จอยเพิ่งนึกออกว่า การที่ผู้ชายคนหนึ่งเลิกถามเรื่องบ้าน ไม่ได้แปลว่าเขาเลิกอยากได้

ชา

จอยค่อย ๆ ไล่ความคิดของตัวเองทีละชั้น เหมือนแกะห่อพัสดุที่พันเทปไว้แน่นเกินไป

เมื่อเช้าตอนเธอออกจากบ้าน ธนายืนอยู่ในครัว ใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนตัวโปรด หวีผมแสกข้างเรียบเหมือนทุกวัน เขาจูบหน้าผากเธอ แล้วพูดว่า

“คืนนี้ผมชงชาเย็นไว้ในตู้เย็นให้นะ ชาดอกไม้ที่จอยชอบ ไลฟ์เสร็จจะได้ดื่มแล้วหลับสบาย ๆ ช่วงนี้จอยนอนดึกเกินไปแล้ว”

เธอซึ้งใจจนแทบร้องไห้ ผู้ชายคนไหนจะใส่ใจขนาดนี้

ผู้ชายที่ใส่ยาลงไปไง

จอยยกมือขึ้นปิดปาก ท้องไส้ปั่นป่วนเหมือนจะอาเจียน

สามปี เธอนึกย้อน สามปีที่เขาออกไปพบลูกค้าวันเสาร์อาทิตย์ สามปีที่เขาบอกว่าคอนโดตัวอย่างต้องมีเซลส์เฝ้าตลอด สามปีที่เขากลับบ้านพร้อมกลิ่นแป้งเด็กติดเสื้อ แล้วบอกว่าลูกค้าพาลูกมาดูห้อง

แป้งเด็ก

ภาพวาดสีเทียนที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าเธอ

ป๊า มามี้ พี่ภูมิ น้องพลอย

ผู้ชายตัวสูงในรูป เด็กวาดเขาใส่เสื้อสีฟ้า

นาฬิกาบนผนังร้านกาแฟบอกเวลาห้าโมงสิบห้า

จอยนั่งนิ่งอยู่นานจนพนักงานเดินมาถามว่าจะสั่งอะไรเพิ่มไหม เธอส่ายหน้า แล้วหยิบสมุดจดออเดอร์ขึ้นมา พลิกไปหน้าว่าง

ถ้ามีอะไรที่ทำให้หัวเธอหยุดสั่นได้ ก็คือตัวเลข

เธอเขียนลงไปทีละบรรทัด ลายมือเล็กและเร็ว

เที่ยงคืน = เซ็น เที่ยงคืนหนึ่งนาที = ระบบอนุมัติ สี่ทุ่ม = ฉันต้องหลับ

ตอนนี้ 17:15

เหลือ 6 ชั่วโมง 45 นาที

เธอขีดเส้นใต้ตัวเลขสุดท้ายสองครั้งจนปากกาเกือบทะลุกระดาษ

ถ้าเธอโทรหาธนาตอนนี้ เขาจะรู้ ถ้าเธอไปแจ้งความ ตำรวจจะถามว่ามีหลักฐานอะไร แล้วเธอจะยื่นมือถือที่ไม่ใช่ของตัวเอง ที่ปลดล็อกไม่ได้ ที่มีแค่ข้อความสองสามบรรทัดบนหน้าจอล็อก

แล้วถ้าธนาลบมันทิ้งก่อน

แล้วถ้าผู้หญิงผมบ็อบคนนั้นกลับมาเอาเครื่องคืน

จอยหยุดเขียน

ผู้หญิงผมบ็อบคนนั้น

ถ้าเครื่องนี้เป็นของผู้หญิงคนนั้น เครื่องของจอยก็อยู่ในมือเขา

เครื่องที่ไม่ได้ตั้งรหัสผ่านเพราะจอยขี้เกียจกดตอนไลฟ์ เครื่องที่มีแชทกับธนาสามปีเต็ม รูปงานแต่ง รูปฮันนีมูน รูปเขานอนหลับบนโซฟาบ้านเธอ ทุกอย่างเปิดดูได้ด้วยการปัดนิ้วครั้งเดียว

จอยหายใจไม่ทั่วท้อง

เขาเห็นแล้วหรือยัง

เขารู้หรือยังว่าผู้ชายที่เขาเรียกว่าป๊า มีเมียอีกคน

หรือเขารู้มาตลอด

จอยลุกขึ้นเดินไปที่เคาน์เตอร์ ขอยืมโทรศัพท์ของร้าน พนักงานสาวมองเธอแปลก ๆ แต่ก็ยื่นเครื่องให้

เธอกดเบอร์ของตัวเอง นิ้วสั่นจนกดผิดไปหนึ่งตัว ต้องลบแล้วกดใหม่

สายดัง

หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง

จอยกลั้นหายใจรอฟังเสียงผู้หญิงที่พูดช้าและระวังคนนั้น เธอเตรียมคำพูดไว้แล้ว สวัสดีค่ะ เราหยิบมือถือสลับกันที่ร้านกาแฟ ประโยคธรรมดาที่สุดในโลก ประโยคที่ไม่มีใครต้องกลัว

ดังครั้งที่สี่

แล้วสายก็ถูกตัด

ไม่ใช่ปล่อยให้ดังจนหมดเวลา แต่ถูกกดตัดทิ้ง

จอยมองเครื่องในมือ หัวใจเต้นแรงขึ้นทีละจังหวะ

คนที่หยิบโทรศัพท์ผิดเพราะรีบไปหาลูก จะกดตัดสายจากเบอร์แปลกได้ แต่จะไม่กดตัดสายที่โทรเข้าเครื่องของตัวเองที่หายไป

นอกจากว่าเขากำลังอ่านอะไรบางอย่างอยู่ แล้วไม่อยากให้ใครขัดจังหวะ

เธอโทรซ้ำอีกครั้ง

เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้

ปิดเครื่องไปแล้ว

จอยยื่นโทรศัพท์คืนพนักงาน พูดขอบคุณด้วยเสียงที่ไม่เหมือนเสียงตัวเอง แล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะ มองภาพวาดสีเทียนรูปครอบครัวสี่คนอยู่นาน

ในรูปนั้น ผู้หญิงผมสั้นยืนข้างผู้ชายตัวสูง ยิ้มกว้างจนตาหยี

เด็กที่วาดรูปนี้คงไม่รู้ว่ามีผู้หญิงอีกคนที่ควรยืนอยู่ในรูปด้วย

หรืออาจจะไม่ควรมีใครยืนอยู่ตรงนั้นเลยสักคน

ทาวน์เฮาส์ท้ายซอยเปิดไฟสว่างทั้งชั้นล่างตอนจอยกลับถึงบ้าน

สองทุ่มสี่สิบ

ธนานั่งอยู่บนโซฟา ทีวีเปิดรายการข่าวไว้เบา ๆ เขาเงยหน้าขึ้นยิ้มทันทีที่เธอเปิดประตู ยิ้มกว้างแบบเดียวกับที่ใช้ขายคอนโดได้เดือนละห้าหกห้อง

“กลับดึกจังที่รัก ผมโทรหาตั้งหลายสาย ทำไมไม่รับเลย”

จอยวางกระเป๋าลงช้า ๆ

“มือถือแบตหมดค่ะ” เธอตอบ เสียงที่ปกติสดใสและเร็ว ออกมาเรียบแบนจนตัวเองยังตกใจ

เธอรีบยิ้มกลบ

“เหนื่อยมากเลย วันนี้ออเดอร์เยอะ”

“น่าสงสาร” ธนาลุกขึ้นมากอดเธอ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายตัวเดิม ใต้กลิ่นนั้นมีกลิ่นแป้งเด็กจาง ๆ ที่เธอเคยไม่ได้สังเกตมาสามปี “เดี๋ยวผมไปเอาชาให้นะ ดื่มแล้วรีบนอน คืนนี้ไม่ต้องไลฟ์แล้ว”

“ค่ะ”

เขาเดินเข้าครัว จอยได้ยินเสียงเปิดตู้เย็น เสียงน้ำแข็งกระทบแก้ว

เธอเหลือบมองตู้เหล็กข้างทีวี ตู้ที่เก็บเอกสารสำคัญทั้งหมดของบ้าน กุญแจห้อยอยู่ที่ประตูตู้

ตู้นั้นปกติล็อกเสมอ กุญแจเธอซ่อนไว้ในโถน้ำตาลบนชั้นครัว ไม่มีใครรู้ นอกจากเธอ

และคนที่ยืนดูเธอซ่อนมันทุกวัน

ธนาเดินกลับมาพร้อมแก้วทรงสูงในมือ ชาสีชมพูอมม่วง น้ำแข็งก้อนใสลอยอยู่ข้างบน ดอกไม้แห้งกลีบเล็ก ๆ หมุนวนอยู่ในน้ำ

สวยเหมือนรูปในโฆษณา

“ดื่มเลยที่รัก ผมชงเข้มกว่าปกตินิดหนึ่ง จะได้หลับลึก ๆ”

จอยรับแก้วมา น้ำเย็นเกาะผิวแก้วซึมลงฝ่ามือ

ในกระเป๋าเสื้อคลุมตัวนอกของเธอ มือถือเครื่องที่ไม่ใช่ของเธอสั่นขึ้นหนึ่งครั้ง

ธนาไม่ได้ยิน เขากำลังหันไปหยิบรีโมทปิดทีวี

จอยล้วงมือลงไปในกระเป๋าเสื้ออย่างช้าที่สุด แล้วเหลือบมองหน้าจอใต้ชายเสื้อ

ข้อความใหม่ ไม่ได้มาจากเบอร์ของธนา

มันมาจากเบอร์ที่จอยรู้จักดีกว่าเบอร์ไหนในโลก

เบอร์ของเธอเอง

อย่าดื่มชาที่เขายื่นให้

จอยเงยหน้าขึ้น

ธนายืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว รอยยิ้มยังอยู่ที่เดิม แต่ดวงตาจ้องอยู่ที่แก้วในมือเธอไม่วางตา

“ดื่มสิครับที่รัก” เขาพูดเสียงนุ่ม “ผมจะยืนรอจนจอยดื่มหมดแก้วเลย”

— จบบท —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

เขียนโดย ตีสองสิบเจ็ด · เรื่องสมมติ