บทที่ 3
นายหน้าไม่มีใบอนุญาต
18:51
ฉันสะดุ้งเหมือนคนตกหมอน แขนกวาดไปโดนแก้วชาบนโต๊ะเตี้ย
แก้วคว่ำ ชาสีชมพูจาง ๆ ราดเต็มโต๊ะ น้ำแข็งกระเด็นลงพื้นกระเบื้องดังกริ๊ก กริ๊ก แล้วไหลเข้าซอกกองถุงพัสดุ กลิ่นดอกไม้หวานเลี่ยนตีขึ้นจมูก
“ตายแล้ว ๆ”
ฉันลุกพรวด สองมือรวบเสื้อคลุมเข้าหากันแนบอก นิ้วโป้งในกระเป๋าคลำหาปุ่มข้างเครื่อง แล้วกดผ่านเนื้อผ้า
วงแสงสีฟ้าที่ซี่โครงดับลง
ธนาลุกจากโต๊ะกินข้าว ก้าวยาวสองก้าวมาถึงโซฟา เขาหยิบแก้วเปล่าขึ้นมาก่อนจะมองหน้าฉัน
“ไม่เป็นไรที่รัก โดนมือไหม”
“ไม่โดนค่ะ จอยฝันว่าตกบันได”
เขาวางแก้วลง น้ำชาหยดจากก้นแก้วลงหลังมือเขา เขาไม่เช็ด
“แล้วเมื่อกี้ในเสื้อจอยมีอะไรสว่าง”
ที่โต๊ะกินข้าว เป้เลิกเคาะนิ้ว
ฉันล้วงมือลงไปในกระเป๋าเดิม ปลายนิ้วข้ามเครื่องที่ยังอุ่นอยู่ ไปคว้าของชิ้นเล็กที่นอนอยู่ก้นกระเป๋า
ไฟหนีบมือถือ วงกลมเท่าฝาขวดน้ำ ฉันพกมันติดตัวทุกวันเพราะไฟห้องลองเสื้อของร้านส่งผ้ามืดเกินไป
ฉันกดปุ่ม แสงขาวอมฟ้าพุ่งขึ้นใส่หน้าธนา
“อันนี้ค่ะ นอนทับปุ่มมันเลยติด”
ธนาหรี่ตา แล้วรับไฟหนีบไปพลิกดู นิ้วเขากดปิด กดเปิด กดปิดอีกที เสียงปุ่มคลิกเล็ก ๆ ดังทุกครั้ง
“แปลกดีนะ” เขาพูดยิ้ม ๆ “ไฟอันกระจิ๋วเดียวมีแบต มือถือจอยกลับไม่มี”
“ไฟนี่ชาร์จทีอยู่ได้สามวันค่ะ มือถือจอยไลฟ์สองชั่วโมงก็เหลือสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว”
ธนามองฉันอีกจังหวะ แล้ววางไฟหนีบลงบนฝ่ามือฉัน มือเขาเย็นเพราะน้ำชา
“เลอะหมดเลย เดี๋ยวผมเทให้ใหม่”
“ไม่ต้องค่ะ จอยอิ่มแล้ว”
“ครึ่งแก้วไม่พอหรอก” เขาหันหลังเดินเข้าครัว “ผมชงไว้ทั้งเหยือก”
เป้หัวเราะจากโต๊ะกินข้าว
“ผัวเธอนี่โคตรใส่ใจ”
19:05
สิบสี่นาทีแล้วที่ธนาหายเข้าไปในครัว
ก๊อกน้ำเปิดค้างตั้งแต่เขาเดินเข้าไป น้ำกระทบซิงก์ไม่หยุด เหมือนมีคนล้างแก้วใบเดียวซ้ำไปซ้ำมา
“ธนา” เป้ตะโกนข้ามผนัง “มึงชงชาหรือปลูกชา”
“น้ำแข็งในช่องฟรีซหมดพี่” เสียงธนาลอยกลับมา นุ่มเหมือนเดิม “ต้องเคาะจากถาด”
“จอยไม่เอาน้ำแข็งก็ได้ค่ะ”
“เอาสิที่รัก ชาอุ่น ๆ มันเหม็นเขียว”
ก๊อกน้ำปิด
เสียงประตูตู้เย็นเปิด เสียงน้ำแข็งกระทบแก้วใบใหม่
แล้วก็เสียงเล็ก ๆ ที่ไม่ควรมีในการรินชาเย็นธรรมดา
เสียงฝาขวดพลาสติกหมุนเกลียว แกร็ก แกร็ก สองรอบ
ฉันคุกเข่าลงข้างโต๊ะเตี้ย เอาผ้าขนหนูผืนเล็กซับชาที่ยังซึมออกมาจากซอกถุงพัสดุ ผ้าดูดน้ำจนหนักมือ กลิ่นดอกไม้หวานเลี่ยนลอยขึ้นมาอีกรอบ ฉันกลั้นหายใจจนกว่าจะบิดผ้าเสร็จ
เป้ย้ายตัวจากโต๊ะกินข้าวมานั่งที่เท้าแขนโซฟา ตรงที่ธนานั่งเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน สร้อยทองห้อยแกว่งอยู่เหนือหัวฉันพอดี
“เมื่อกี้ผัวเธอว่าเสื้อตัวละร้อยเก้าสิบเก้า” เขาว่า “ขายได้วันละกี่ตัว”
“แล้วแต่วันค่ะ”
“แล้วแต่วัน” เขาทวนเสียงยาน “นั่นแหละปัญหา”
เขาเอนตัวลงมา กลิ่นบุหรี่ติดเสื้อโปโลลอยตามมาด้วย
“กูไม่มีวันไหนแล้วแต่วัน น้อง กูนั่งเฉย ๆ เงินมันทำงานแทน”
“ดีจังค่ะ”
“ปล่อยไปล้านนึง” เขายกนิ้วชี้ขึ้นนิ้วเดียว “สิ้นเดือนเก็บดอกสามหมื่นเจ็ดพันห้า ไม่ต้องไลฟ์ ไม่ต้องแพ็กของ ไม่ต้องยิ้มให้กล้อง”
ฉันหยุดบิดผ้า
ตัวเลขวิ่งเข้าหัวเอง เหมือนทุกครั้ง
สามหมื่นเจ็ดพันห้า หารหนึ่งล้าน สามจุดเจ็ดห้าเปอร์เซ็นต์ต่อเดือน
คูณสิบสอง
“สี่สิบห้า” ปากฉันพูดออกไปก่อนที่สมองจะทันห้าม
“หา?”
“ดอกของพี่เป้ค่ะ ตกปีละสี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์”
ในครัว เสียงน้ำแข็งเงียบไป
ฉันวางผ้าลงบนโต๊ะ ผ้าเปียกแนบกับกระจกเสียงแปะ
“กฎหมายให้คิดได้ไม่เกินปีละสิบห้า” ฉันบอก “พี่เกินมาสามเท่าพอดี”
เป้นิ่ง มุมปากที่ยกค้างไว้ค่อย ๆ ลดลงทีละน้อย
“เธอเป็นตำรวจเหรอ”
“จอยเป็นแม่ค้าค่ะ ตัวเลขมันเข้าหัวเอง”
หยุด
หยุดตรงนี้ จอย คนง่วงไม่คูณเลขสองหลัก
แต่ภาพจอล็อกเมื่อห้าโมงยังลอยอยู่หลังตาฉัน เอกสารโฉนดผมเอามาจากตู้แล้ว และผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าคือคนที่ทำให้สามีฉันต้องเอามันออกมา
“พี่เป้มีใบอนุญาตปล่อยกู้ไหมคะ”
เขากะพริบตาครั้งหนึ่ง
“เลขที่เท่าไหร่คะ จอยถามเฉย ๆ เผื่อลูกค้าจอยอยากกู้บ้าง”
นิ้วหนาของเป้เลื่อนขึ้นไปจับสร้อยทอง หมุนข้อต่อเส้นหนึ่งไปมา เสียงทองเสียดกันดังกรอบแกรบเบา ๆ สายตาที่เคยมองฉันเหมือนป้ายราคาเสื้อร้อยเก้าสิบเก้า ตอนนี้แข็งเหมือนกระจก
“ใบอนุญาต” เขาทวนช้า ๆ “น้องรู้ไหม คนที่มาหากูน่ะ ธนาคารเขาไม่ให้กู้แล้วทั้งนั้น”
“จอยแค่ถามเลขค่ะ”
“กูกำลังตอบอยู่”
เขาชี้นิ้วไปทางครัวโดยไม่หันไปมอง
“ใบอนุญาตไม่เคยช่วยใครที่ติดหนี้คนผิดกลุ่ม กูช่วย ไปถามผัวเธอดูสิ ว่าเดือนที่แล้วใครยื่นมือให้มัน”
“ฮ่า ๆ ๆ”
เสียงหัวเราะของธนาดังมาจากประตูครัว กลมเกินจริงเหมือนพรีเซนเตอร์โฆษณาคอนโด
เขายืนพิงวงกบประตู มือหนึ่งถือแก้วทรงสูงใบใหม่ ชาสีชมพูอมม่วงเข้มกว่าแก้วแรก ดอกไม้แห้งกลีบเล็ก ๆ หมุนวนอยู่ใต้น้ำแข็ง
“ที่รัก พี่เป้เขาพูดเล่น” เขาเดินมาวางแก้วลงตรงหน้าฉัน บนรอยเปียกที่ฉันยังซับไม่หมด “ช่วงนี้จอยดูคลิปสอนการเงินเยอะไปหน่อย ตกกลางคืนนอนไม่หลับ”
“ไม่ได้พูดเล่น” เป้ว่า
“พี่” ธนาเรียกเสียงต่ำลงหนึ่งระดับ ยังยิ้มอยู่ “เมียผมขี้สงสัย”
“กูเห็นแล้ว”
ธนานั่งลงข้างฉันบนโซฟา แขนโอบหลังพนัก ไม่ได้แตะตัวฉัน แต่ท้ายทอยฉันเกร็งค้าง ไม่กล้าเอนพิงแม้แต่นิดเดียว
เขาเอียงหน้ามาใกล้ ลมหายใจมีกลิ่นยาสีฟันมิ้นต์จาง ๆ
“เมื่อกี้ง่วงจนทำแก้วคว่ำ” เขาพูดเบาแค่ให้ฉันได้ยิน “ตอนนี้คูณเลขได้แล้ว”
“ตัวเลขมันปลุกจอยค่ะ”
ฉันแกล้งหาว แต่ลมติดอยู่แค่คอ ต้องกลืนน้ำลายฝืด ๆ ลงไปแทน
“งั้นดื่มชาแล้วนอนต่อ”
เขายกแก้วขึ้น ยื่นมาจนขอบแก้วแตะปลายคางฉัน หยดน้ำเย็นจากผิวแก้วไหลลงคอเสื้อ
“อึกเดียวก่อนก็ได้ ผมดูอยู่”
19:12
ฉันรับแก้วมาสองมือ
ชาข้างในกระเพื่อม กลิ่นดอกไม้หวานลอยขึ้นจมูกจนแสบโพรงฟัน และใต้กลิ่นหวานนั้นมีอะไรขม ๆ จาง ๆ ปนอยู่ เหมือนกลิ่นเม็ดยาที่ละลายอยู่ในช้อน
แก้วแรกไม่มีกลิ่นนี้
หรือมี แต่ฉันไม่เคยรู้ว่าต้องดม
ธนาเอนหลังพิงโซฟา รอ
ฉันยกแก้วขึ้นช้าที่สุดเท่าที่คนง่วงจะทำได้
ปั้ง
เป้ตบโต๊ะกินข้าวแล้วลุกขึ้น ซองเอกสารสีน้ำตาลถูกกวาดเข้าใต้รักแร้
“ธนา ลงไปส่งกูที่รถหน่อย”
“พี่ อีกแป๊บ”
“เดี๋ยวนี้” เป้หยิบกุญแจรถขึ้นมาหมุนรอบนิ้ว เสียงพวงกุญแจกระทบกันดังกริ๊งไม่หยุด “กูมีเรื่องคุย ไม่ใช่เรื่องเสื้อ”
ธนามองเป้ มองแก้วในมือฉัน แล้วมองนาฬิกาบนผนัง
ทุ่มสิบสอง
กรามเขาขยับหนึ่งครั้งก่อนจะยิ้มกลับมาอยู่ที่เดิม
“ผมลงไปส่งพี่เป้แป๊บเดียวนะที่รัก”
เขาลุกขึ้น ก้มลงจูบขมับฉัน ริมฝีปากเขาเย็นกว่าที่ควร
“กลับมาแก้วนี้ต้องหมดนะ”
“ค่ะ”
“ผมจะดูก้นแก้ว”
ประตูหน้าห้องเปิด แล้วปิดลง
ฉันได้ยินเสียงเป้ดังก้องตามทางเดิน แตกเป็นคำ ๆ เพราะบานประตูกั้นไว้
“...เมียมึงน่ะ... รู้อะไรมากกว่าที่มึงบอกกู...”
เสียงธนาตอบอะไรสักอย่าง เบาเกินจะจับคำได้
แล้วก็เสียงลิฟต์ ติ๊ง
ฉันนั่งอยู่กับแก้วชาในมือ และความเงียบที่ยาวเท่ากับลิฟต์ลงสิบหกชั้น แล้วขึ้นมาอีกสิบหกชั้น
19:14
สิบนาที ถ้าเป้ไม่ลากเขาคุยนาน
เจ็ดนาที ถ้าลากไม่นาน
ฉันลุกขึ้น เดินไปที่กองถุงพัสดุ ดึงถุงซิปใสขนาดใส่เสื้อยืดหนึ่งตัวออกมาจากม้วน ถุงที่ฉันใช้ห่อเสื้อกันฝนตกทุกออเดอร์
ชาไหลลงถุงเป็นสายเดียว เสียงน้ำแข็งกระทบกันในถุงพลาสติกดังทึบ ๆ ฉันใช้นิ้วกันกลีบดอกไม้แห้งไว้ในแก้ว ปล่อยแค่น้ำลงไป
ซิปปิดเสียงแกร็กยาวตลอดแนว
ฉันยัดถุงลงไปในถุงพัสดุใบล่างสุด ซุกไว้ใต้เสื้อตัวอย่างที่พับรอแพ็ก ตอนนี้มันหนักขึ้นจนต้องใช้สองมือยก
แก้วที่เหลืออยู่บนโต๊ะมีน้ำแข็งสามก้อน กับกลีบดอกไม้เปียกติดก้นแก้วอยู่สี่ห้ากลีบ
คนดื่มหมดแก้ว จะเหลือดอกไม้ไว้แบบนี้
ฉันเอาหลังมือแตะขอบแก้ว ปาดให้มีรอยนิ้ว แล้ววางมันไว้ตรงกลางโต๊ะ ตรงที่ธนาจะเห็นก่อนสิ่งอื่น
นาฬิกาบนผนังเดินไปหนึ่งนาที
ฉันหันไปมองตู้เหล็กข้างทีวี
กุญแจยังห้อยอยู่ตรงประตูตู้ พวงกุญแจรูปตุ๊กตาหมีสีชมพูที่ฉันซื้อเป็นคู่กับมิ้นเมื่อปีใหม่ ปกติมันนอนอยู่ในโถน้ำตาลบนชั้นครัว ใต้น้ำตาลทรายแดงสองนิ้ว
ฉันบิดกุญแจ ประตูตู้เปิดออกเสียงเหล็กครางยาว
กลิ่นกระดาษเก่ากับลูกเหม็นลอยออกมา
แฟ้มเอกสารเรียงอยู่เหมือนเดิมทุกแฟ้ม แฟ้มสีเขียวของประกันรถ แฟ้มสีเหลืองของภาษีร้าน แฟ้มสีน้ำเงินที่ฉันเขียนสันแฟ้มไว้ด้วยปากกาเมจิกว่า ห้อง
ฉันดึงแฟ้มสีน้ำเงินออกมา
มันเบาเกินไป
ข้างในมีซองพลาสติกใสสามซอง ซองแรกใส่ใบเสร็จค่าส่วนกลาง ซองที่สองใส่สัญญาซื้อขายที่แม่เซ็นไว้ก่อนเสีย ลายมือแม่เอียงขวาเหมือนลมพัด
ซองที่สามว่างเปล่า
ซองที่เคยใส่หนังสือกรรมสิทธิ์ห้องชุดเล่มนี้ ห้องที่แม่ผ่อนให้ฉันเจ็ดปี เหลือแค่รอยกระดาษกดทับเป็นสี่เหลี่ยมจาง ๆ บนพลาสติก
ฉันลูบรอยนั้นด้วยนิ้วโป้ง
พลาสติกเย็น และไม่มีอะไรอยู่ในนั้นเลย
เขาเอาไปตั้งแต่เมื่อไหร่
เมื่อเช้าตอนจูบหน้าผากฉัน หรือก่อนหน้านั้น หรือเอาไปถ่ายเอกสารแล้วเอามาคืนหลายรอบจนฉันไม่เคยรู้
ฉันใส่แฟ้มกลับที่เดิม จัดให้สันแฟ้มเสมอกันแบบที่มันเคยเป็น
ในกระเป๋าเสื้อคลุม มือถือเครื่องที่ไม่ใช่ของฉันสั่นขึ้น
ครั้งเดียว
แล้วสั่นอีก
19:21
ฉันยืนหันหลังให้ประตูหน้าห้อง ดึงเครื่องออกมาถือในเงาของบานตู้เหล็ก กลิ่นลูกเหม็นยังติดปลายนิ้วที่จับเคสพาสเทลชมพู
หน้าจอล็อกสว่าง ภาพพื้นหลังเบลอเพราะเครื่องยังไม่รู้จักหน้าฉัน
ผู้ส่ง: ศูนย์ แปด เก้า ตามด้วยเลขเดิมอีกเจ็ดตัว
ส่งรูปภาพ 1 รูป
ใต้ข้อความนั้น ระบบโชว์ภาพย่อมาให้ เล็กเท่าแสตมป์
ฉันยกเครื่องเข้าใกล้หน้าจนจมูกเกือบชนจอ
ภาพถ่ายบนโต๊ะไม้สีเข้ม แสงไฟเหลือง มุมเอียงเหมือนคนถ่ายรีบ
ด้านบนคือบัตรใบเล็กสีฟ้าอ่อน ผู้หญิงในรูปติดบัตรผมยาวตรง ยังไม่ได้ทำสีน้ำตาล ไม่ได้ลอน ยิ้มไม่เห็นฟัน
รูปนั้นถ่ายตอนฉันอายุยี่สิบแปด ฉันจำได้เพราะวันนั้นเจ้าหน้าที่บอกให้ฉันเลิกยิ้มสามรอบ
บัตรประชาชนของฉัน
ข้อความที่สองเด้งขึ้นใต้ภาพ
แถวสุดท้ายผ่าน คืนนี้มือห้ามสั่นนะ
ฉันกลืนน้ำลาย คอแห้งจนเจ็บ
ใต้บัตรในภาพมีกระดาษอีกแผ่น กระดาษขาวมีเส้นบรรทัดจาง ๆ หัวกระดาษถูกฉีกออกไปเกือบหมด เหลือรอยพิมพ์สีเขียวติดขอบมาครึ่งเดียว เป็นครึ่งของเครื่องหมายบวกตัวหนา
บนเส้นบรรทัดนั้นเต็มไปด้วยชื่อฉัน
ลายเซ็นฉัน
ตัว จ ที่ฉันลากหางม้วนเข้าตั้งแต่สมัยเซ็นชื่อในใบเสร็จร้านแม่ เส้นขีดยาวใต้ชื่อที่ฉันชอบ เพราะลากจบทีไรก็เหมือนตีเส้นล้อมของที่เป็นของฉันเอง
แถวที่หนึ่ง หางของตัว จ ยังสั่น
แถวที่สอง เส้นขีดยาวเกินไป
ฉันนับลงไปทีละแถวด้วยปลายนิ้วบนจอ นับแบบเดียวกับที่ฉันนับออเดอร์ทุกบ่าย
สาม สี่ ห้า
เสียงลิฟต์ดังติ๊งอยู่ปลายทางเดิน
เก้า สิบ สิบเอ็ด
หางของตัว จ ม้วนนิ่งขึ้นทุกแถว เส้นขีดยาวสั้นลงจนพอดี
สิบเจ็ด สิบแปด สิบเก้า
เสียงรองเท้าหนังเดินมาตามทางเดิน หยุดหน้าห้อง
แถวสุดท้าย
ยี่สิบ
ฉันกางสองนิ้วซูมเข้าไป
หางตัว จ ม้วนเข้าในจังหวะเดียวกับมือฉัน เส้นขีดยาวจบตรงจุดที่ฉันจบทุกครั้ง ไม่มีรอยสะดุดแม้แต่จุดเดียว
แกร็ก
กุญแจเสียบเข้ารูประตูหน้าห้อง
ลูกบิดหมุนลง ทั้งที่จอในมือฉันยังสว่างจ้า
— จบบท —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
เขียนโดย ตีสองสิบเจ็ด · เรื่องสมมติ