ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
จ้างแฟนปลอม 90 วัน ไม่รู้ว่าเขาคือประธานบริษัทที่ผมกำลังจะฟ้อง

บทที่ 2

สัญญาบนกระดาษเช็ดปาก

“คุณรู้จักบริษัทที่ผมกำลังจะฟ้องได้ยังไง”

กระดาษเช็ดปากแผ่นเมื่อคืนกางอยู่บนเคาน์เตอร์ ลายเซ็นของธามยังอยู่มุมล่างขวา เรียบนิ่งเหมือนตราประทับ ภูผากดนิ้วชี้ลงบนบรรทัดแรก แล้วขีดฆ่าคำว่าคืนนี้คืนเดียวทิ้งด้วยหมึกแดง

“ตอบก่อน แล้วค่อยคุยเรื่องสัญญาใหม่”

ธามไม่ตอบทันที เขาหยิบผ้าขาวขึ้นมาเช็ดก้านชงช้า ๆ เป็นวงกลม

สิบนาทีก่อนหน้านั้น

เจ็ดโมงห้านาที ร้านข้างศาลยังไม่เปิดป้าย

ประตูกระจกล็อกอยู่ แต่ภูผาเคาะสามครั้ง คนข้างในเดินมาเปิดให้เหมือนรอเขาอยู่แล้ว เชิ้ตลินินขาวพับแขนถึงศอก ผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลผูกเอวหลวม ๆ ผมสีเข้มยังยุ่งแบบเดิม ราวกับเขาไม่เคยกลับบ้านเลยตั้งแต่เมื่อคืน

กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วลอยมาปะทะหน้า เครื่องบดเพิ่งหยุดหมุน ไอน้ำจากก้านชงยังพ่นเป็นสายบาง ๆ

“เช้าจังครับ ทนาย”

“ผมมีศาลเก้าโมง”

“วันเสาร์?”

ภูผาชะงักไปครึ่งจังหวะ แล้วดันแว่นขึ้นด้วยนิ้วกลาง

“ผมมีงานเอกสาร”

อีกฝ่ายไม่เถียง หันไปหยิบแก้วเซรามิกใบหนึ่งจากชั้น ส่งมาตรงหน้าทนายหนุ่ม ข้างแก้วมีขวดน้ำผึ้งเล็ก ๆ ถูกเลื่อนมาไว้ใกล้มือพอดี กลิ่นหวานอ่อน ๆ ของน้ำผึ้งดอกลำไยลอยขึ้นมาปนกลิ่นกาแฟ

ภูผามองขวดนั้นนานกว่าที่ควร

แล้วเขาก็ผลักมันออกไปห่างตัวสองนิ้ว

ธามยิ้มที่มุมปาก ไม่พูดอะไร

ใต้ตาของภูผามีรอยคล้ำ เพราะทั้งคืนเขาไม่ได้นอน

แฟ้มสีแดงเล่มนั้นถูกเปิดหน้าแรกซ้ำแล้วซ้ำอีกจนมุมกระดาษงอ ชื่อบริษัทพิมพ์ตัวหนาบนหัวกระดาษ ชื่อเดียวกับที่แม่บอกว่าได้ยินจากปากผู้ชายคนนี้

ภูวรินทร์เวชภัณฑ์

เขาตรวจทุกแผ่นว่ามีหน้าไหนหายไหม ไม่มี นับลวดเย็บกระดาษ ครบ ส่องหาร่องนิ้วบนปกพลาสติกจนตีสาม แล้วก็หัวเราะกับตัวเองในความมืด เพราะรู้ตัวว่ากำลังทำเหมือนตำรวจในละครหลังข่าว

ป้ายสันแฟ้มเขาเขียนเองด้วยเมจิกดำตัวใหญ่ เพราะสายตาตอนตีสองมันพร่า ป้ายนั้นอธิบายชื่อบริษัทได้ แต่อธิบายคำว่า ยังไม่ยื่น ไม่ได้

ตอนนี้แฟ้มนั้นอยู่ในกระเป๋าเอกสารบนเก้าอี้ข้างตัว รูดซิปปิด และมือซ้ายของเขาทับอยู่บนกระเป๋าตลอดเวลา

บาริสต้าหนุ่มเหลือบดูมือข้างนั้นแวบเดียว

“กาแฟร้อนครับ ระวัง”

ภูผาจิบอเมริกาโน่ไปหนึ่งคำ ขมกว่าที่ร้านเคยทำ ขมแบบที่เขาชอบ แต่เขาไม่บอก

“ผมมีคำถามข้อหนึ่ง”

“เชิญครับ”

“เมื่อคืน แม่ผมได้ยินคุณพูดชื่อบริษัท”

ธามกำลังเช็ดก้านชงด้วยผ้าขาว มือของเขาหยุดอยู่บนโลหะเพียงเสี้ยววินาที แล้วก็เช็ดต่อเป็นวงกลมช้า ๆ เท่าเดิม

“บริษัทไหนครับ”

“คุณรู้ว่าบริษัทไหน”

“แฟ้มแดงของคุณหล่นจากกระเป๋า” ธามว่า

“ป้ายสันแฟ้มเขียนตัวใหญ่ครับ”

ภูผาจ้องหน้าเขา

“ผมรู้ ผมเขียนเอง” เขาว่า “เดาไว้แล้วว่าคุณจะตอบแบบนี้”

“แต่ป้ายไม่ได้เขียนว่ายังไม่ยื่น”

ผ้าในมือธามหยุดนิ่ง ครั้งนี้ไม่ใช่เสี้ยววินาที แต่นานถึงสามวินาที

“ทนายที่ยังหอบแฟ้มมาอ่านในร้านกาแฟ” ธามว่าในที่สุด

“แปลว่ายังไม่ได้ยื่นครับ”

คำตอบนี้มีเหตุผล มีเหตุผลเกินไปนิดหนึ่ง แบบที่พยานซ้อมมาก่อนขึ้นคอก

ภูผาเปิดปากจะซักต่อ แต่ธามโน้มตัวมาข้างหน้า วางศอกบนเคาน์เตอร์ ระยะห่างระหว่างใบหน้าสองคนเหลือแค่ความกว้างของแก้วกาแฟหนึ่งใบ

“ทนายครับ” เสียงต่ำและช้าลงอีก “นี่ซักค้านผมอยู่เหรอ”

ภูผาถอยหลังจนพนักเก้าอี้ไม้ลั่นเอี๊ยด

“เปล่า”

“งั้นผมขอกาแฟคืนได้ไหมครับ”

“ทำไม”

“ผมไม่ชงให้คนที่ไม่ไว้ใจผม”

ภูผาคว้าแก้วมาไว้ใกล้ตัวด้วยสองมือ เร็วจนกาแฟกระฉอกขึ้นมาเกือบถึงขอบ

ธามหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มนั้นสั่นอยู่ในอกเขาก่อนจะหลุดออกมา

ใจเย็น ภูผา เขาแค่ยั่ว อย่าเล่นตามเกม

ภูผาวางกระดาษเช็ดปากแผ่นใหม่ลงบนเคาน์เตอร์ ข้าง ๆ แผ่นเก่า

“เมื่อคืนแม่ผมตั้งเงื่อนไข” เขาพูดเสียงเรียบ

“ไปกินข้าวบ้านทุกวันอาทิตย์ครับ” ธามตอบแทน

“สามเดือน”

“แม่จะดูเอง” ธามพูดต่อจนจบประโยค

ภูผาเงยหน้าขึ้น ธามยักไหล่

“ผมยืนอยู่ข้างคุณตอนท่านพูดครับ”

“คำว่าท่าน” ภูผาชี้ปากกาไปที่เขา “นั่นอีกเรื่อง”

“เรื่องไหนครับ”

“ผมไม่เคยบอกว่าแม่เป็นผู้พิพากษา”

คนตัวสูงนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปปลดกรอบรูปใบเล็กจากผนังอิฐหลังเคาน์เตอร์ลงมาให้ดู เป็นรูปถ่ายเก่าซีดของร้านนี้ หน้าร้านมีป้ายแสดงความยินดีกับผู้พิพากษาที่ได้เลื่อนตำแหน่ง มีกลุ่มคนในชุดครุยยืนเรียงแถวอยู่หน้าประตู

“ร้านนี้อยู่ข้างศาลมายี่สิบปีครับ” ธามว่า

“ผู้พิพากษามากินกาแฟที่นี่ทุกคน”

ภูผาก้มมองรูป ตรงกลางแถวหน้า ผู้หญิงผมบ็อบสั้นในชุดครุยยืนตัวตรง ใบหน้าอายุน้อยกว่าตอนนี้ราวยี่สิบปี แต่สายตาแบบนั้นเขาจำได้ไม่มีวันผิด

แม่

“ท่านศศิธรหน้าไม่เปลี่ยนเลยครับ” ธามว่าเบา ๆ

ภูผาวางกรอบรูปคืน ปลายนิ้วเขาลูบขอบกรอบไม้ไปหนึ่งที

โอเค มีเหตุผล ทุกอย่างมีเหตุผลหมด

นั่นแหละที่น่ากลัว

“งั้นเริ่มใหม่” ภูผากดปากกา “สัญญาฉบับแก้ไข”

เขาเขียนหัวกระดาษด้วยลายมือที่ช้าลงกว่าเมื่อคืนมาก ช้าพอให้อ่านออก

สัญญาจ้างเป็นแฟน ฉบับแก้ไข ระยะเวลา 90 วัน นับจากวันนี้

“เก้าสิบวัน” ธามอ่านตาม “ไม่ใช่สามเดือน?”

“สามเดือนมันคลุมเครือ” ภูผาไม่เงยหน้า

“เดือนนึงมีสามสิบเอ็ดวันบ้าง ยี่สิบแปดบ้าง”

“ทนายจริง ๆ”

“ในศาล คำว่าประมาณทำให้คนแพ้คดีมาเยอะแล้ว”

ธามเท้าคางดูเขาเขียน สายตาไม่ได้อยู่ที่กระดาษ แต่อยู่ที่นิ้วซึ่งกำด้ามหมึกแน่น

ข้อ 1 ผู้รับจ้างต้องไปร่วมรับประทานอาหารที่บ้านผู้ว่าจ้างทุกวันอาทิตย์ จนครบ 90 วัน

ข้อ 2 ค่าจ้างวันอาทิตย์ละ 3,000 บาท

“ขึ้นเงินให้ผมด้วย” ธามเลิกคิ้ว

“บ้านแม่ไม่ใช่ภัตตาคาร” ภูผาว่า “ไม่มีญาติเป็นกันชน”

“แปลว่าไงครับ”

“เมื่อคืนคือรอบซ้อม” ภูผาว่า

“วันอาทิตย์คือการสืบพยานจริง”

ธามพยักหน้าช้า ๆ เหมือนกำลังจดจำ

ข้อ 3 ห้ามจูบ ไม่ว่ากรณีใด ๆ

ปลายปากกาค้างอยู่ที่จุดท้ายประโยค ภูผาขีดเส้นใต้คำว่าห้ามจูบสองเส้น

แล้วขีดเพิ่มอีกเส้น

“สามเส้นเลยเหรอครับ”

“เผื่อคุณสายตาสั้น”

“ผมสายตาดีมากครับ” ธามว่า “ดีจนเห็นว่ามือคุณสั่น”

ภูผาไม่ซ่อนมือ เขาวางมันแผ่ไว้บนโต๊ะไม้ กดนิ้วทั้งห้าแนบพื้นผิวไว้แน่นจนนิ่ง

“ผมก็สายตาดีครับ” เขาว่า “เมื่อกี้ผ้าคุณหยุดไปสามวินาที”

“กาแฟผมแรงไปครับ” ธามว่า แล้วเป็นฝ่ายหยิบแก้วน้ำเปล่าขึ้นจิบเสียเอง

ภูผาหยิบปากกาขึ้นมาใหม่

ข้อ 4 ห้ามแตะต้องเกินกว่าการจับมือ ยกเว้นต่อหน้าครอบครัวผู้ว่าจ้าง และต้องได้รับความยินยอมก่อน

“ต่อหน้าแม่ แตะได้เท่าไหร่ครับ”

“เท่าที่จำเป็น”

“ใครเป็นคนตัดสินว่าจำเป็น”

“ผม”

“ตามสัญญาเลยนะครับ” ธามว่า แล้วยื่นมือมาวางหงายไว้บนเคาน์เตอร์ ใกล้มือภูผาห่างไปแค่ปลายเล็บ

“ลองดูไหมครับ ว่าเท่านี้จำเป็นไหม”

ภูผาจ้องมือนั้น มือใหญ่ นิ้วยาว ข้อนิ้วกลางข้างขวามีจุดด้านเล็ก ๆ ตรงที่แม่บอก ร่องรอยของคนจับปากกา ไม่ใช่แผลลวกของคนจับก้านชง

เขาไม่ได้แตะ

เขาเลื่อนแก้วกาแฟไปวางคั่นกลางระหว่างมือสองข้างแทน

ธามมองแก้วใบนั้นแล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ เป็นครั้งที่สองของเช้านี้

ภูผาเขียนข้อห้าช้ากว่าข้ออื่น

ข้อ 5 ห้ามถามเรื่องคดีและลูกความของผู้ว่าจ้าง

ธามอ่านแล้วนิ่งไป

“ข้อนี้ของใครครับ”

“ของผมฝ่ายเดียว”

“ทำไม”

ภูผาวางมือกลับไปบนกระเป๋าเอกสาร

“งานผมมีความลับลูกความ” เขาว่า

“ผมเล่าให้คุณฟังไม่ได้”

“แล้วงานผมล่ะครับ”

“งานคุณคือชงกาแฟ” ภูผาเงยหน้ามองเขาตรง ๆ “ไม่น่ามีอะไรให้ถาม”

ความเงียบตกลงระหว่างเขาสองคน เสียงตู้เย็นในครัวหลังร้านหึ่งเบา ๆ ข้างนอกมีมอเตอร์ไซค์รับจ้างแล่นผ่าน แดดเช้าส่องผ่านกระจกหน้าร้าน ทอดเงาลงบนเคาน์เตอร์ ตัดระหว่างมือของเขาสองคนพอดี

ธามเป็นฝ่ายละสายตาก่อน

เป็นครั้งแรกที่ภูผาเห็นเขาละสายตา

“ครับ” ธามว่า “ไม่มีอะไรให้ถาม”

ตามปกติ ตอนพยานหลบตาในศาล ภูผาจะเคาะปากกากับโต๊ะหนึ่งครั้ง เป็นสัญญาณกับตัวเองว่ากำลังเดินมาถูกทาง

แต่เช้านี้ เขาแค่กำปากกาแน่นขึ้น จนปลายนิ้วโป้งเจ็บ

“เซ็นได้แล้ว” ภูผาหมุนกระดาษไปทางธาม

ธามไม่รับปากกา

“ผมขอเติมข้อเดียวครับ”

“ข้ออะไร”

ธามยื่นมือมา ภูผาลังเลอยู่สองวินาที แล้วก็ส่งปากกาให้ ปลายนิ้วของพวกเขาไม่ได้แตะกัน ธามระวังไว้ไม่ให้แตะ ภูผาเห็นว่าเขาระวัง

ธามก้มลงเขียน ลายมือเขาเรียบ คม เอียงขวานิดเดียว ไม่มีตัวไหนสั่นเลยสักตัว

ข้อ 6 ห้ามตกหลุมรักก่อนวันที่ 90

ภูผาอ่านจบแล้วอ่านซ้ำ

“ข้อสี่เมื่อคืน ผมเขียนว่าห้ามตกหลุมรักเลย”

“ผมรู้ครับ”

“แล้วคุณแก้ทำไม”

“ข้อนั้นบังคับใช้ไม่ได้ครับ” ธามวางปากกาลง

“ทนายน่าจะรู้ดี”

ภูผาเปิดปากจะเถียง แล้วปิดลง

เขารู้จริง สัญญาที่ห้ามสิ่งที่ห้ามไม่ได้ คือสัญญาที่ศาลหัวเราะใส่ เขาสอนน้องฝึกงานเรื่องนี้มาไม่รู้กี่รุ่น

“แล้วข้อของคุณบังคับใช้ได้?”

“ได้ครับ” ธามว่า “มีวันหมดอายุ”

“ความรู้สึกมีวันหมดอายุด้วยเหรอ”

“ไม่มีครับ” ธามว่า “แต่ข้อห้ามมี”

ภูผารู้ว่านั่นไม่ใช่คำตอบ มันคือคำท้า และเขาไม่เคยถอยจากคำท้าในห้องไหนมาก่อน

“หลังวันที่เก้าสิบล่ะ”

ธามเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเข้มนิ่งเหมือนน้ำในแก้วที่ยังไม่มีใครคน

“หลังวันที่เก้าสิบ” เขาว่าช้า ๆ “สัญญาก็จบแล้วครับ”

ภูผากลืนน้ำลาย เขาหยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบเพื่อให้มีอะไรทำกับมือ กาแฟเย็นไปแล้ว

“ข้อนี้ใช้กับใคร”

“ทั้งสองคนครับ” ธามว่า “ไม่เหมือนข้อห้าของคุณ”

“ผมไม่มีปัญหาข้อนี้หรอก”

“ผมก็ไม่มีครับ”

พวกเขามองหน้ากันอยู่นานพอที่เสียงนาฬิกาแขวนบนผนังจะเดินไปห้าครั้ง

ภูผาคว้าปากกามาเซ็นชื่อตัวเองต่อท้ายข้อหก เร็ว แรง จนปลายปากกาเกือบทะลุกระดาษเช็ดปาก

ธามเซ็นต่อข้างล่าง ด้วยลายเซ็นเดียวกับเมื่อคืน เรียบ มั่นคง ไม่มีหัวกลมไม่มีหางม้วน

“ผมขอเข้าห้องน้ำหน่อย” ภูผาลุกขึ้น

“หลังร้าน ประตูซ้ายครับ”

ภูผาหยิบกระเป๋าเอกสารสะพายไหล่ไปด้วย

ธามมองตามกระเป๋าใบนั้นจนประตูไม้ปิดลง แล้วมุมปากของเขาก็ขยับขึ้นนิดเดียว นิดเดียวจริง ๆ แบบคนที่ไม่ได้ขำ

เขาหยิบกระดาษเช็ดปากทั้งสองแผ่นขึ้นมาพับเป็นสี่ทบอย่างประณีต สอดเข้ากระเป๋าเสื้อเชิ้ตด้านใน ตรงหน้าอกซ้าย

แล้วโทรศัพท์ที่วางคว่ำอยู่ใต้เคาน์เตอร์ก็สั่น

หนึ่งครั้ง สองครั้ง

ธามพลิกโทรศัพท์ขึ้น หน้าจอสว่างวาบในมุมร้านที่แดดยังส่องไม่ถึง

ข้อความจากชื่อที่บันทึกไว้ว่า มุก เลขา

ท่านประธานคะ คดีที่ทนายภูผาฟ้องภูวรินทร์เวชภัณฑ์ ยื่นฟ้องสัปดาห์หน้าค่ะ ฝ่ายกฎหมายประเมินจากโนติสที่ได้รับเมื่อสัปดาห์ก่อน ขอนัดประชุมด่วนวันจันทร์ ท่านรองประธานวิโรจน์ถามหาท่านสองครั้งแล้วค่ะ

ธามอ่านจบ นิ้วโป้งของเขาค้างอยู่เหนือจอ

ใบหน้าเขาไม่เปลี่ยน ไม่มีคิ้วขมวด ไม่มีริมฝีปากเม้ม แต่มือขวาที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ค่อย ๆ หมุนนาฬิกาสตีลเย็นเฉียบบนข้อมือซ้ายไปหนึ่งรอบ ช้า ๆ เหมือนกำลังไขลานบางอย่างในตัวเอง ชื่อรองประธานบนจอทำให้นิ้วเขาหยุดนานกว่าคำว่าคดี

สัปดาห์หน้า

วันอาทิตย์แรกคือพรุ่งนี้

เขามองไปที่ประตูหลังร้าน ประตูไม้ที่ปิดสนิท เสียงน้ำจากก๊อกไหลเบา ๆ อยู่ข้างใน

ภูผาเปิดก๊อกล้างหน้าด้วยน้ำเย็น

เขามองตัวเองในกระจกบานเล็กเหนืออ่าง แว่นกรอบเงินเปียกเป็นจุด ๆ ใต้ตามีรอยคล้ำจากคืนที่ไม่ได้นอน เชิ้ตขาวใต้สูทกรมท่ายับตรงปกเพราะเขาดึงมันเล่นตลอดเช้า

เก้าสิบวัน อาทิตย์ละสามพัน ห้ามจูบ ห้ามถามเรื่องคดี

เลิกจ้างตอนนี้ แม่รู้ทันทีว่าผมโกหก และคนที่น่าสงสัยที่สุด ควรอยู่ในระยะที่ผมมองเห็น

ห้ามตกหลุมรักก่อนวันที่เก้าสิบ

เขาถอดแว่นออกเช็ดกับชายเสื้อ แล้วหยุดมือ

ก่อน

“ทำไมต้องเป็นคำว่าก่อน” เขาถามเงาตัวเองในกระจก

ข้างนอก เสียงเครื่องบดกาแฟดังขึ้นอีกครั้ง กลบเสียงทุกอย่างในร้าน

ภูผาใส่แว่นกลับ ดึงปกเสื้อให้เรียบ แล้วกระชับสายกระเป๋าเอกสารบนไหล่ให้แน่นขึ้นอีกนิด

เสียงเครื่องบดดังลั่นอยู่ข้างหน้าร้าน

ธามยืนหันหลังให้ประตูห้องน้ำ เครื่องบดหมุนอยู่ทั้งที่ไม่มีเมล็ดกาแฟในโถสักเมล็ด เขากดโทรออกแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู

สายถูกรับตั้งแต่เสียงแรก

“ท่านประธานคะ”

“ยกเลิกประชุมวันจันทร์” เสียงของเขาเปลี่ยนไปทันที

เย็น สั้น ไม่เหลือเสียงทุ้มหวานแบบเมื่อครู่

“ฝ่ายกฎหมายจะถามค่ะ”

“บอกว่าผมลาพักร้อน”

“ทนายเกดด้วยไหมคะ”

“โดยเฉพาะทนายเกด”

เขามองเงาตัวเองที่สะท้อนบนกระจกตู้ขนม เชิ้ตลินินขาว ผ้ากันเปื้อน ผมยุ่ง ข้อมือที่มีนาฬิการาคาเท่าทาวน์เฮาส์หนึ่งหลัง

ประตูไม้หลังร้านมีเสียงลูกบิดหมุน

ธามลดเสียงลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ

“มุก ฟังให้ดี”

“ค่ะ ท่าน”

“ห้ามใครในบริษัทรู้ว่าผมอยู่ที่นี่”

ประตูเปิดออกครึ่งบาน แสงจากห้องน้ำทอดเป็นเส้นยาวบนพื้นกระเบื้อง

เครื่องบดหมดรอบตั้งเวลาแล้วหยุดเอง ความเงียบตกลงมาทั้งร้าน เร็วกว่าที่เสียงกระซิบจะหยุดทัน

ภูผายืนนิ่งอยู่ตรงธรณีประตู มือยังค้างอยู่บนลูกบิด เขาไม่ทัก ไม่ขยับ เลือกปล่อยให้ความเงียบทำงานแบบที่แม่สอน ความเงียบที่ทำให้คนพูดคำต่อไปออกมาเอง ก่อนวันอาทิตย์พรุ่งนี้ เขาต้องรู้ให้ได้ ว่าผู้ชายคนนี้ซ่อนตัวจากใคร

“โดยเฉพาะลุง”

— จบบท —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

เขียนโดย ลาเต้แก้วที่สอง · เรื่องสมมติ