บทที่ 1
แฟนที่เพิ่งรู้จักสองชั่วโมง
“นี่แฟนผมครับ”
ภูผาพูดประโยคนั้นกลางห้องอาหารส่วนตัว มือจับมือผู้ชายที่เขาเพิ่งรู้ชื่อเมื่อสองชั่วโมงก่อน
แก้วไวน์ในมือแม่ของเขาหยุดอยู่กลางอากาศ แล้วค่อย ๆ ถูกวางลงบนโต๊ะ โดยไม่มีเสียงกระทบแม้แต่นิดเดียว
ท่านศศิธรไม่เคยวางแก้วเสียงดัง
สามสิบปีบนบัลลังก์ศาล แม่ของภูผาเรียนรู้ว่าเสียงที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่เสียงตะโกน แต่เป็นความเงียบหลังคำถามข้อหนึ่ง ความเงียบที่จำเลยทุกคนพยายามเติมให้เต็มด้วยคำโกหก
ตอนนี้ความเงียบแบบนั้นปกคลุมห้องอาหารส่วนตัวของภัตตาคารริมแม่น้ำ หลังกระจกบานใหญ่ ไฟจากเรือข้ามฟากเลื่อนผ่านผิวน้ำสีดำช้า ๆ
โต๊ะกลมปูผ้าขาวสำหรับแปดที่นั่ง ดอกกล้วยไม้สีขาวกลางโต๊ะ เค้กวันเกิดหกสิบปีสามชั้นตั้งรออยู่บนรถเข็นข้างผนัง ญาติผู้ใหญ่ห้าคน และชายหนุ่มอีกหนึ่งคนในสูทสีเทาอ่อนที่นั่งอยู่ข้างเก้าอี้ว่างของภูผา
ลูกชายของท่านอธิบดีอะไรสักกรม แม่เชิญมา บังเอิญ นั่งข้างเขา เป็นครั้งที่สิบสามในรอบปีนี้
ภูผานับ
“แฟน” ท่านศศิธรทวนคำ น้ำเสียงเรียบเหมือนอ่านคำพิพากษา
“ครับ” ภูผาตอบ แล้วรีบดันแว่นขึ้นด้วยมืออีกข้าง เพราะรู้ว่าถ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง มือข้างนั้นจะสั่น
ห้ามสั่น ภูผา แกว่าความต่อหน้าศาลมาห้าปี แกเคยซักค้านพยานบริษัทพลังงานจนเขาร้องไห้กลางห้อง ทำได้น่า
แต่ไม่เคยมีพยานคนไหนมองเขาเหมือนที่แม่มองอยู่ตอนนี้
สองชั่วโมงก่อน ภูผายังนั่งจมอยู่ในร้านกาแฟเล็ก ๆ ข้างศาล
ร้านที่เขาแวะทุกเช้าก่อนขึ้นศาล ร้านที่มีโต๊ะไม้แค่สี่ตัว ผนังอิฐ และกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วที่ทำให้สมองเขาทำงานได้เร็วกว่าปกติ ในกระเป๋าเอกสารของเขามีแฟ้มคดีหนาสามนิ้วที่อ่านมาทั้งอาทิตย์ แฟ้มที่ทั้งโลกมีแค่สามคนเคยอ่าน เขา หัวหน้า และคุณนิด ลูกความ
คดีที่ถ้าชนะ จะเป็นคดีผู้บริโภคที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตเขา
แต่ตอนนั้นสิ่งที่เขาจ้องอยู่ไม่ใช่แฟ้มคดี มันคือข้อความจากแม่
คืนนี้ทุ่มตรง แม่ให้คุณต้นนั่งข้างลูกนะ เขาเพิ่งกลับจากเรียนต่อ ยังโสด สุภาพมาก
ภูผาวางโทรศัพท์คว่ำ แล้วเอาหน้าผากโขกโต๊ะเบา ๆ
“กาแฟไม่อร่อยเหรอครับ”
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเหนือหัว ภูผาเงยหน้าขึ้น
ผู้ชายคนนั้นยืนอยู่ข้างโต๊ะ ตัวสูงจนภูผาต้องแหงนคอ ผมสีเข้มยุ่งนิด ๆ เหมือนเพิ่งเอามือสาง เสื้อเชิ้ตลินินสีขาวพับแขนขึ้นถึงศอก ผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลผูกเอวไว้หลวม ๆ ในมือถือแก้วกาแฟใบใหม่
“ผมไม่ได้สั่งเพิ่ม” ภูผาว่า
“ผมให้ฟรีครับ” ผู้ชายคนนั้นวางแก้วลง “คนที่โขกหัวกับโต๊ะร้านผม ได้แก้วที่สองฟรีเสมอ”
“ร้านคุณ? คุณเป็นเจ้าของเหรอ”
เขายิ้มที่มุมปาก ไม่ตอบคำถามนั้น
“ผมเป็นคนชงครับ ชื่อธาม”
ภูผาไม่เคยเห็นเขาในร้านนี้มาก่อน เขามาที่นี่ทุกเช้ามาสองปี บาริสต้าประจำเป็นผู้หญิงผมสั้นชื่อแพร ไม่ใช่ผู้ชายตัวสูงที่มีดวงตาลึกและนิ่งแบบนี้
“แพรไปไหน”
“ลาคลอดครับ” ธามตอบเร็ว เร็วเกินไปนิดหนึ่ง “ผมมาแทนชั่วคราว”
ภูผาไม่ได้คิดต่อ เพราะในหัวเขาตอนนั้นมีแต่ตัวเลข ทุ่มตรง เหลืออีกสองชั่วโมง ลูกชายอธิบดีคนที่สิบสาม
แล้วความคิดที่บ้าที่สุดในชีวิตก็โผล่ขึ้นมา
“คุณธาม” เขาพูดก่อนที่สมองจะทันห้าม “คืนนี้คุณว่างไหม”
ภูผาเขียนสัญญาลงบนกระดาษเช็ดปากสีน้ำตาลบนโต๊ะ ด้วยลายมือที่เร็วจนเกือบอ่านไม่ออก
สัญญาจ้างเป็นแฟน ระยะเวลา คืนนี้คืนเดียว
ข้อ 1 ผู้รับจ้างต้องปรากฏตัวในงานครอบครัวตามที่ผู้ว่าจ้างร้องขอ
ข้อ 2 ค่าจ้าง 2,000 บาท
ข้อ 3 ห้ามแตะต้องเกินกว่าการจับมือ
ข้อ 4 ห้ามตกหลุมรักผู้ว่าจ้าง
ธามอ่านข้อสี่แล้วหัวเราะในลำคอ เสียงต่ำจนขนที่ท้ายทอยภูผาลุกชัน
“ข้อนี้ผู้ว่าจ้างต้องทำตามด้วยไหมครับ”
“ผมเป็นทนาย” ภูผาเชิดคาง “ผมไม่ตกหลุมรักใครง่าย ๆ หรอก”
“ทนาย” ธามทวนคำช้า ๆ สายตาเลื่อนไปที่กระเป๋าเอกสารที่วางอยู่บนเก้าอี้ข้างตัวภูผาครู่หนึ่ง แล้วกลับมาที่ใบหน้าเขา “ทนายเรื่องอะไรครับ”
“คุ้มครองผู้บริโภค คนที่ถูกบริษัทใหญ่โกง ผมฟ้องให้”
“แล้วชนะบ่อยไหม”
“บ่อยกว่าที่บริษัทพวกนั้นอยากให้ชนะ”
ธามมองเขานิ่งอยู่สองวินาที แล้วหยิบปากกาจากมือภูผาไปเซ็นชื่อลงบนกระดาษเช็ดปาก
ลายเซ็นของเขาเรียบ มั่นคง ไม่มีหัวกลมไม่มีหางม้วน เหมือนลายเซ็นของคนที่ต้องเซ็นเอกสารวันละร้อยฉบับ
ภูผาจำได้ว่าคิดแค่นั้น แล้วก็ลืมไป
ระหว่างที่เขาเก็บของใส่กระเป๋า โทรศัพท์ของธามดังขึ้น ธามเดินไปรับสายที่มุมร้าน หันหลังให้
ภูผาได้ยินแค่ประโยคเดียว เสียงทุ้มนั้นเปลี่ยนไปเป็นเสียงที่เย็นและสั้นกว่าเดิมมาก
“เลื่อนประชุมคืนนี้ไปพรุ่งนี้เช้า ใครถามให้บอกว่าผมติดธุระส่วนตัว”
ประชุม ภูผาคิด บาริสต้าประชุมอะไรตอนกลางคืน
แต่ธามหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มเดิม แก้ผ้ากันเปื้อนออกพับวางบนเคาน์เตอร์ แล้วถามว่า “ผมต้องใส่สูทไหมครับ”
“ไม่ต้อง” ภูผาตอบ “ยิ่งดูไม่เข้ากับแม่ผมเท่าไหร่ ยิ่งดี”
ตอนนั้นเขายังคิดว่าตัวเองเป็นคนวางแผน
ห้องอาหารเงียบไปนานพอที่ภูผาจะได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น
แล้วลูกชายอธิบดีก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ข้างที่นั่งว่างของภูผาอย่างเก้อเขิน ป้าอรรีบกวักมือเรียกให้เขาย้ายไปนั่งข้างป้าแทน
ธามดึงเก้าอี้ให้ภูผานั่งก่อน ขาเก้าอี้ไม้สักครูดพื้นเป็นเสียงทุ้มเบา ๆ แล้วเขาค่อยนั่งลงข้าง ๆ ท่าทางเป็นธรรมชาติราวกับทำแบบนี้มาเป็นร้อยครั้ง เขาวางผ้าเช็ดปากลงบนตักโดยไม่ต้องมอง หยิบช้อนส้อมถูกคู่ตั้งแต่ครั้งแรก ทั้งที่บนโต๊ะมีช้อนส้อมวางเรียงอยู่สามชุด
ภูผาเองยังต้องเหลือบมองแม่ก่อนทุกครั้ง
ท่านศศิธรเห็นทั้งหมดนั้น ภูผารู้ เพราะแม่ไม่ได้มองอย่างอื่นเลย
“ทำงานอะไรคะ”
ท่านศศิธรถามธาม ไม่ได้ถามภูผา
แม่ไม่เคยถามคนที่โกหกไม่เก่ง แม่ถามคนที่ท่าทางโกหกเก่งเสมอ
ธามที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยังจับมือเขาไว้หลวม ๆ ใต้โต๊ะ อุ่นกว่าที่ภูผาคิด และไม่มีเหงื่อเลยสักนิด ทั้งที่มือของเขาเองเปียกชื้นไปหมดแล้ว
เขายิ้ม
“ชงกาแฟครับ”
ป้าอรที่นั่งอยู่ข้างแม่สำลักน้ำเปล่า น้าวิทย์หันไปมองหน้าภรรยา ลูกชายอธิบดีในสูทสีเทาอ่อนก้มหน้ายิ้มลงกับจานอย่างไม่ปิดบัง
“ชงกาแฟ” ท่านศศิธรพูดช้า ๆ “ที่ไหนคะ”
“ร้านข้างศาลครับ ร้านที่ภูผาไปทุกเช้า” ธามตอบโดยไม่ลังเล “เขาสั่งอเมริกาโน่ไม่ใส่น้ำตาล”
“แต่แอบเติมน้ำผึ้งตอนไม่มีใครเห็น”
ภูผาหันขวับไปมองเขา
เขารู้ได้ยังไง
เขาเพิ่งมาทำงานที่นั่น
แม่มองลูกชายที่ก้มหน้าจนแว่นเลื่อนลงมาค้างปลายจมูก นิ้วบิดผ้าเช็ดปากบนตักไปมา แล้วมุมปากของท่านศศิธรก็ขยับขึ้นเพียงมิลลิเมตรเดียว
“ภูผาชอบน้ำผึ้งมาตั้งแต่เด็ก” แม่ว่า “แต่ไม่เคยยอมรับว่าชอบของหวาน”
“ผมสังเกตเห็นครับ” ธามว่า
“คุณสังเกตเก่งนะคะ”
“งานผมต้องสังเกตครับ ท่าน”
ท่าน
ภูผาไม่ได้บอกเขาว่าแม่เคยเป็นผู้พิพากษา
อาหารเสิร์ฟมาเป็นคอร์ส ภูผาจำไม่ได้ว่ากินอะไรไปบ้าง
เขาจำได้แค่ว่าลูกชายอธิบดีพยายามสามครั้ง ครั้งแรกถามว่าบาริสต้าเงินเดือนเท่าไหร่ ธามตอบว่า พอซื้อกาแฟให้ทนายได้ทุกเช้าครับ ครั้งที่สองถามว่าเรียนจบอะไรมา ธามตอบว่า ชีวิตครับ ทั้งโต๊ะหัวเราะ แม้แต่ป้าอร
ครั้งที่สาม ลูกชายอธิบดียกแก้วขึ้นพร้อมรอยยิ้มบาง
“ท่านคงอยากได้คนฐานะเหมาะสมกว่านี้นะครับ” เขาว่า “ภูผาเป็นทนาย ส่วนคุณ...” เขาเว้นจังหวะจงใจ “ชงกาแฟ”
ภูผาวางช้อนลง ปากของเขาเปิดออกเตรียมพร้อมจะยิงคำพูดกลับไปแบบที่เคยทำในศาล
“ผมฟ้องคนฐานะเหมาะสมแบบนี้ทุกวันครับ”
ป้าอรสำลักน้ำเป็นรอบที่สอง ลูกชายอธิบดีอ้าปากจะโต้กลับ แต่ธามแตะหลังมือภูผาไว้เบา ๆ ใต้โต๊ะ
“คุณพูดถูกครับ” ธามตอบเสียงเรียบ “ภูผาควรได้คนที่ดีกว่าผม”
ภูผาหันไปมองเขา
“แต่คืนนี้” ธามยิ้มให้ลูกชายอธิบดีอย่างสุภาพที่สุด “เขาเลือกผม”
แล้วเขาก็ยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นจิบ
ตอนนั้นเองที่แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลกระทบข้อมือเขา
นาฬิกาเรือนนั้น
ภูผาไม่ได้สังเกตมันที่ร้านกาแฟ เพราะธามพับแขนเสื้อขึ้นและมีผ้ากันเปื้อนบังอยู่ แต่ตอนนี้ภายใต้แสงไฟ มันส่องประกายสีเงินเย็นเยียบ หน้าปัดสีน้ำเงินเข้ม เข็มบางเฉียบ ไม่มีโลโก้ใหญ่โต ไม่มีเพชร แต่เรียบในแบบที่ของถูกทำเลียนแบบไม่ได้
ภูผาเคยเห็นนาฬิกาแบบนี้ครั้งเดียว ในห้องพิจารณาคดีมรดกเมื่อปีก่อน ทรัพย์สินในบัญชีของมหาเศรษฐีที่เสียชีวิต ทนายฝ่ายตรงข้ามอ่านราคาประเมินออกมาดังกลางศาล
ราคาเท่ากับทาวน์เฮาส์หนึ่งหลัง
เขาหันไปมองแม่
ท่านศศิธรไม่ได้มองนาฬิกา
แม่กำลังมองเขา มองเหมือนรู้ว่าเขาเพิ่งเห็นอะไร
หลังเป่าเค้กเสร็จ แม่เรียกภูผาออกไปคุยที่ระเบียงริมน้ำของร้านคนเดียว
ลมแม่น้ำพัดมาเย็นชื้น พากลิ่นโคลนริมตลิ่งมาด้วย แสงไฟจากเรือที่แล่นผ่านกะพริบเป็นจุดเล็ก ๆ บนผิวน้ำ หลังประตูกระจก ธามถูกป้าอรจับนั่งคุยเรื่องกาแฟคั่ว เขาฟังป้าพูดด้วยท่าทางตั้งใจราวกับป้ากำลังอ่านงบการเงินบริษัท
“แม่ครับ ผมรู้ว่าแม่ไม่ชอบ แต่ผมโตแล้ว ผมเลือกเองได้...”
“ไปเจอเขาที่ไหน” ท่านศศิธรถามตัดบท
“ร้านกาแฟครับ บอกแล้ว”
“นานเท่าไหร่แล้ว”
ภูผาลังเลครึ่งวินาที
ครึ่งวินาทีที่แม่ไม่มีวันพลาด
“สามเดือนครับ” เขาตอบ
ท่านศศิธรพยักหน้าช้า ๆ แบบที่ภูผาเคยเห็นแม่ทำตอนจำเลยตอบผิดคำถามแรก แม่จะไม่แย้ง แม่จะรอ
“มือเขา” แม่พูด “ลูกจับมือเขามาทั้งคืน ลูกไม่สังเกตเหรอ”
“สังเกตอะไรครับ”
“คนชงกาแฟ นิ้วจะมีรอยลวกจากไอน้ำ” แม่ว่า “มือเขาไม่มีสักแผล มีแต่จุดด้านที่ข้อนิ้วกลางข้างขวา”
ภูผารู้ว่ารอยด้านตรงนั้นมาจากอะไร เขาก็มี
รอยด้านของคนที่จับปากกาเซ็นเอกสารทุกวัน
“แม่คิดมากไปแล้วครับ”
ท่านศศิธรไม่ได้ตอบทันที แม่หันไปมองแม่น้ำ ปล่อยให้ความเงียบหลังคำถามทำงานของมัน
“มือเป็นแค่ข้อสังเกต” แม่พูดในที่สุด เสียงเบาลง “ตอนลูกลุกไปเข้าห้องน้ำ กระเป๋าเอกสารลูกเปิดอยู่ แฟ้มสีแดงโผล่ออกมาครึ่งหนึ่ง เขาดันมันกลับเข้าไปให้ แล้วรูดซิปปิดให้เรียบร้อย”
“ก็ดีแล้วนี่ครับ เขามีมารยาท”
“เขาไม่ได้ดูแฟ้มเลยสักนิด”
“นั่นยิ่ง...”
“ภูผา” แม่หันกลับมา ดวงตาหลังแว่นคมเหมือนปลายปากกาที่เขียนคำพิพากษามานับพันคดี
“คนไม่รู้ว่าข้างในคืออะไร จะเหลือบมองเพราะอยากรู้” แม่ว่า “คนที่ไม่มองเลย อาจแค่มีมารยาท”
“หรืออาจรู้อยู่แล้วว่าข้างในเขียนว่าอะไร”
ลมแม่น้ำพัดผ่านมาวูบหนึ่ง เชิ้ตที่ชื้นเหงื่อแนบแผ่นหลังเขาเย็นเฉียบ
“แล้วตอนเขาเลื่อนแฟ้มกลับเข้าไป” แม่พูดต่อช้า ๆ ชัดทุกคำ
“เขาพูดกับตัวเองเบา ๆ คำหนึ่ง แม่ได้ยิน”
ภูผากลืนน้ำลาย
“ภูวรินทร์เวชภัณฑ์”
ภูผาปล่อยลมหายใจที่กลั้นไว้ “ชื่ออยู่บนสันแฟ้มครับแม่ ผมเขียนเอง”
“แม่เห็น” ท่านศศิธรว่า “แต่เขาพูดต่ออีกคำ”
“ยังไม่ยื่นสินะ”
ชื่อบริษัทจำเลยในแฟ้มสีแดง คดีที่ศาลยังไม่ได้รับฟ้อง นอกจากเขา หัวหน้า และคุณนิด คนเดียวที่รู้ว่ายังไม่ยื่น คือฝ่ายกฎหมายของบริษัทนั้น ที่ได้รับโนติสจากเขาเมื่อสัปดาห์ก่อน
ประตูกระจกเลื่อนเปิดออกพอดี ธามเดินมายืนข้างเขา ถือสูทที่ภูผาลืมไว้มาด้วย
ท่านศศิธรมองผู้ชายสองคนตรงหน้า แล้วยิ้มเป็นครั้งแรกของคืนนี้
“ถ้าคบกันจริง สามเดือนนี้มากินข้าวบ้านแม่ทุกวันอาทิตย์”
แม่หันไปหาธาม
“ดิฉันจะดูเองค่ะ ว่าคุณชงกาแฟให้ใคร”
— จบบท —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
เขียนโดย ลาเต้แก้วที่สอง · เรื่องสมมติ