บทที่ 17
จำเลยหน้าบัลลังก์
“ลูกความให้มาครับ”
คำโกหกหลุดจากปากภูผาเร็วกว่าที่สมองจะคิดทัน เขาดันแว่นขึ้นด้วยนิ้วกลาง ส่วนนิ้วชี้ยังมีรอยหมึกน้ำเงินจาง ๆ จากปากกาที่แตกคามือเมื่อวันเสาร์
แม่ไม่ตอบ นิ้วโป้งของแม่ยังวางนิ่งอยู่บนเข็มกลัดทอง ภูเขาสามยอดในวงกลมสะท้อนไฟโคมเข้าตาเขาแวบหนึ่ง
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย ลาเต้แก้วที่สอง · เรื่องสมมติ