บทที่ 16
แม่มาไม่บอก
“สิบโมงผ่านไปสิบชั่วโมงแล้วครับ”
ธามยืนอยู่หน้าประตูห้อง น้ำฝนหยดจากปลายผมลงบนพรมเช็ดเท้าเป็นวงคล้ำ สูทดำเปียกจนผ้าขึ้นเงา มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟกระดาษสองใบในถาด ฝาปิดแน่น
ภูผามองแก้ว มองสูท แล้วมองหน้าปัดนาฬิกาสตีลที่มีหยดน้ำเกาะอยู่สามหยด
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย ลาเต้แก้วที่สอง · เรื่องสมมติ