บทที่ 15
ข้อเสนอที่ร้านกาแฟ
“ร้านหลานผม กาแฟอร่อยไหมครับ ทนาย”
ซองสีน้ำตาลหนาเท่าสันแฟ้มหล่นลงบนโต๊ะไม้ริมหน้าต่าง แก้วกาแฟของภูผาสะเทือน น้ำสีเข้มกระฉอกข้ามขอบลงจานรองเป็นวงเดียว หยดหนึ่งกระเด็นติดแขนสูทกรมท่า
ภูผาไม่มองซอง เขามองมือที่วางมัน แหวนตราประจำตระกูลบนนิ้วนางขอบทองสึกมน ขัดจนเงาเท่ากันทุกด้าน
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย ลาเต้แก้วที่สอง · เรื่องสมมติ