ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
แม่ด่าผมทุกวันที่ไม่ได้เป็นหมอ ทั้งที่ผมคือหมอที่ผ่าตัดแม่

บทที่ 38

ให้ตายไปพร้อมความผิด

กรอบทองฟาดลงพื้นห้องคนไข้ กระจกแตกเป็นเสี้ยวยาว ชื่อธามภาษาอังกฤษจมอยู่ใต้รอยร้าว

ลำดวนยังยกสองมือค้างอยู่เหนือตัก นิ้วชี้ที่มีจุดหมึกจาง ๆ สั่นจนแว่นอ่านหนังสือหลุดจากมือร่วงลงบนผ้าห่ม

“พูดใหม่” เธอว่า

กำลังโหลดเนื้อหา…

เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ