ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
แม่ด่าผมทุกวันที่ไม่ได้เป็นหมอ ทั้งที่ผมคือหมอที่ผ่าตัดแม่

บทที่ 37

ใบปริญญาในกรอบทอง

ซองสีขาวใบบางตกลงกลางถาดอาหาร มือแม่ปัดมันทิ้งทันที ปิ่นโตชั้นบนคว่ำ ข้าวต้มปลาร้อน ๆ ราดหลังมือขวาของก้องเต็มชั้น กลิ่นคาวปลากับขิงลอยขึ้นจากถาด

น้ำข้าวไหลลงตามรอยแผลไฟลวกเท่าเหรียญสิบ แล้วหยดลงบนรองเท้าแตะยางสีน้ำเงิน

แม่ยังยกมือค้างเหนือถาด นิ้วชี้ที่มีจุดหมึกจาง ๆ ชี้ลงไปที่ซอง

กำลังโหลดเนื้อหา…

เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ