บทที่ 3
กระดาษบริษัท
“เมียเช่าทำคุณไสย!”
ปลายนิ้วคุณนายเพ็ญชี้ตรงไปที่ซองแดงในมือป้าจู กำไลหยกกระแทกเสาเตียงดังแก๊ก ตะปูสนิมยังปักอยู่กลางวันเกิดของธันวา ซองห้อยแกว่งไปมาเหมือนลูกตุ้มนาฬิกา
ป้าจูยืนตัวแข็งข้างเตียง มือหนึ่งยังยกชายฟูกค้างไว้ อีกมือถือซองให้ห่างตัวที่สุดเท่าที่แขนจะยื่นไปได้
ตาแม่บ้านชราแดงช้ำทั้งสองข้าง
เหมยนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างโต๊ะเครื่องแป้ง ถ้วยชาอุ่นในมือ เธอไม่ลุก
เจ็ดโมงสิบห้า เธอเหลือบมองนาฬิกาแขวนเหนือประตู เจอเร็วกว่าที่คิด
ยี่สิบนาทีก่อนหน้านั้น มีคนเคาะประตูสามครั้ง
คุณนายเพ็ญยืนยิ้มอยู่หน้าห้องในชุดผ้าไหมสีแดงเลือดนก มือข้างหนึ่งประคองแขนอาม่า อีกข้างถือถาดเคลือบลายหงส์ มีโจ๊กหมูสับโรยขิงซอยสองชาม ไข่เยี่ยวม้าผ่าซีก กับปาท่องโก๋หั่นท่อนวางเรียงบนกระดาษซับมัน
“ธรรมเนียมเช้าวันแรกจ้ะ” เสียงหวานขึ้นลงเป็นทำนอง “ผู้ใหญ่ต้องมาเยี่ยมห้องหอ ดูว่าเจ้าสาวนอนดีไหม”
อาม่าหอบเบา ๆ ไม้เท้าไม้มะเกลือสั่นอยู่ในมือที่มีแต่เส้นเลือด สามสิบสามขั้นสำหรับคนอายุแปดสิบสอง ใครเป็นคนยืนยันให้ขึ้นมา เหมยเดาได้ไม่ยาก
ป้าจูเดินตามหลังมา กอดผ้าปูชุดใหม่สีแดงไว้แนบอก
คุณนายเพ็ญวางถาดบนโต๊ะ กวาดตามองห้องหนึ่งรอบ มองโซฟาที่ยังมีหมอนบุ๋มเป็นรอยหัว มองธันวาที่ยืนติดกระดุมข้อมืออยู่ริมหน้าต่าง แล้วพูดโดยไม่หันไปหาใคร
“จู เปลี่ยนผ้าปูให้เจ้าสาวหน่อย เริ่มมุมขวานะ ฝั่งนั้นมันย่น”
เหมยยกถ้วยชาขึ้นจิบ
ผ้าปูฝั่งขวาตึงเรียบ เธอเหน็บเองกับมือเมื่อคืน
เมื่อคืนนั้น เสียงสูดน้ำมูกจากปล่องบันไดดังอยู่ราวนาทีเดียว แล้วก็หายไป
ธันวาก้าวไปถึงประตูแล้ว มือแตะลูกบิด
“ข้อสองค่ะ” เหมยพูด
เขายืนนิ่งตรงนั้นนาน ฟังความเงียบด้วยกันกับเธอ จนเข็มยาวบนนาฬิกากระดิกไปอีกสามขีด แล้วเขาก็ถอยกลับมานั่งบนโซฟาโดยไม่ได้นอน
ตีห้า ฟ้านอกม่านเริ่มเป็นสีเทา เหมยหยิบซองแดงที่เธอดึงออกจากใต้ฟูกเมื่อคืนขึ้นจากจานลายคราม สอดกลับลงไปที่มุมขวา วางให้ปลายตะปูจิกลงรอยเดิมบนแผ่นไม้
“คุณจะคืนมันทำไม” ธันวาถามเสียงแหบ
“ถ้าซองหาย คนวางจะรู้ว่ามันถูกเจอแล้วค่ะ” เธอดึงผ้าปูให้ตึงเหมือนเดิม “ปล่อยให้เขามาเจอเองดีกว่า จะได้ดูว่าเขาเดินตรงไปมุมไหน”
ตอนนี้คุณนายเพ็ญคว้าซองไปจากมือป้าจู ยกขึ้นตรงหน้าอาม่า
“ม้าดูสิ ดูให้เต็มตา” เสียงหวานเริ่มสั่น “วันเกิดหลานเรา ตะปูปักกลางเลย ยังจะว่าลูกสะใภ้คิดมากอีกไหม”
เธอเหลือบมาทางเหมยที่ยังจิบชาไม่ไหวติง มือที่ถือซองบีบแน่นขึ้นทีละนิด จนปลายตะปูสนิมที่โผล่ทะลุหลังซองจิกเข้านิ้วชี้ คุณนายเพ็ญสะบัดมือ ยกนิ้วขึ้นอมไว้ครู่หนึ่ง แล้วรีบซ่อนไว้ข้างตัว
อาม่าทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ข้างประตู ลูกประคำไม้จันทน์ในมือเลื่อนผ่านนิ้วทีละเม็ด กลิ่นจันทน์ลอยมาจาง ๆ ปนกับกลิ่นขิงจากชามโจ๊กที่เริ่มเย็น
“ของแบบนี้…” อาม่าพึมพำแต้จิ๋ว แล้วแปลเป็นไทยให้ตัวเองฟัง “ใครวาง คนนั้นเจ็บก่อน”
คุณนายเพ็ญไม่ได้ยิน หรือทำเป็นไม่ได้ยิน
“หนูชี้โคมระย้าแม่นเหลือเกินเมื่อวาน” เธอหันมาหาเหมย ยิ้มที่วาดไว้กลับมาอยู่ที่เดิม “วันนี้ของสาปมาโผล่ใต้ฟูกหนู ทายเอง ทำเอง แก้เอง ค่าตัวคงขึ้นอีกเยอะสินะจ๊ะ”
“อาครับ” ธันวาพูดจากริมหน้าต่าง
“หลานอย่าเพิ่งพูด” คุณนายเพ็ญไม่หันไป “อาไม่ได้เกลียดหนูคนนี้ อารักหลาน อาไม่อยากให้ใครเอาชีวิตหลานมาต่อรองราคา”
ประโยคสุดท้ายเธอพูดเบาลง สายตาอ่อนลงจริง ๆ ครึ่งจังหวะ
พูดเก่งนะ เหมยคิด ถ้าไม่รู้เรื่องโซ่ ฉันคงซึ้งไปแล้ว
เธอวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง เสียงกระเบื้องแตะไม้ดังแผ่ว
“ขอซองนั้นหน่อยได้ไหมคะ”
“เอาไปทำลายหลักฐานน่ะสิ”
“ให้เขา”
เสียงแหบเบาดังจากเก้าอี้ข้างประตู อาม่าไม่ได้เงยหน้า ลูกประคำหยุดอยู่ที่เม็ดเดียว
คุณนายเพ็ญมองแม่สามีนิ่งไปเสี้ยววินาที แล้วยื่นซองมา ปลายนิ้วที่ถูกตะปูจิกกดอยู่กับฝ่ามือ
เหมยสวมถุงมือผ้าสีขาวคู่เดิม คราบสนิมจุดส้มจากเมื่อคืนยังติดอยู่ที่ปลายนิ้ว เธอรับซองมา เดินไปที่หน้าต่าง
ธันวาถอยให้หนึ่งก้าว
เธอรูดม่านกำมะหยี่สีแดงออกจนสุดราว แดดเช้าทะลักเข้ามาเป็นแผ่น ฝุ่นละเอียดลอยวนในลำแสง กระจกหน้าต่างอุ่นใต้ข้อนิ้ว
เหมยยกซองแดงขึ้นทาบกับแสง
กระดาษหนาเรืองเป็นสีแดงอมส้มเหมือนโคมกระดาษจุดไฟ และกลางซอง ซ้อนอยู่ใต้ตัวหนังสือหมึกดำกับรูตะปู มีลายจาง ๆ ลายหนึ่งปรากฏขึ้นในเนื้อกระดาษ
เหรียญกลม มีรูสี่เหลี่ยมตรงกลาง ขอบเหรียญมีอักษรจีนสี่ตัวเรียงรอบ
“อาม่าคะ” เหมยหันซองไปทางเก้าอี้ “ลายนี้คุ้นไหมคะ”
อาม่ายันไม้เท้าลุกขึ้น ป้าจูรีบเข้าไปประคองข้อศอก หญิงชราก้าวช้า ๆ มาถึงหน้าต่าง หรี่ตาขึ้นมองลายในกระดาษ
ลูกประคำในมือนิ่งสนิท
“ตราห้าง” อาม่าพูดเบาจนแทบเป็นเสียงลม “อากงวาดเอง สมัยยังขายทองหน้าร้าน”
“ลายน้ำครับ” ธันวาพูด เขาเดินเข้ามายืนข้างอาม่า ไม่แตะซอง “บริษัทสั่งทำกระดาษแดงลายน้ำปีละครั้ง ใช้ทำซองอั่งเปาวันเกิดพนักงานอย่างเดียว”
“ฝ่ายไหนเป็นคนทำซองคะ”
“ฝ่ายบุคคล” เขาตอบ “เขียนชื่อกับวันเกิดตามแฟ้มประวัติ แจกต้นเดือนทีละเดือน”
เหมยลดซองลง ชี้ปลายนิ้วที่สวมถุงมือไปที่ตัวหนังสือ
“ธันวา สิบสี่ ขีด สิบเอ็ด ขีด สองห้าสามหก” เธออ่าน “อาม่าคะ เวลาซินแสผูกดวงใคร เขาเขียนแบบนี้ไหมคะ”
อาม่าส่ายหน้าช้า ๆ
“ปีระกา เดือนสิบ ยามไหน” หญิงชราพึมพำ “ต้องมียาม ไม่มียาม ดวงไม่ครบ”
“ตัวเลขมีขีดเฉียงแบบนี้ ไม่มียามเกิด ไม่มีปีนักษัตร” เหมยว่า “มีที่เดียวที่เขียนแบบนี้ค่ะ”
“แฟ้มฝ่ายบุคคล” ธันวาต่อให้ เสียงแห้งลงอีก “ผมเห็นวันเกิดตัวเองเขียนแบบนี้บนซองทุกปี”
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง
“แต่ซองเดือนพฤศจิกาฯ ยังไม่ถึงรอบแจก”
“แล้วตอนนี้ซองที่ยังไม่ถึงรอบแจก เก็บไว้ที่ไหนคะ”
“ตู้ในห้องเอกสาร ชั้นผู้บริหาร” เขาว่าต่อ “ฝ่ายบุคคลเขียนเสร็จก็ส่งขึ้นไปปิดผนึกรอแจก เจ้าหน้าที่ไม่มีกุญแจ”
เหมยหันกลับไปหาคุณนายเพ็ญ ยื่นซองคืนให้ในระดับสายตา ตะปูสนิมแกว่งเบา ๆ ระหว่างพวกเธอ
“ซินแสไม่ใช้กระดาษบริษัทค่ะ” เธอพูด “คนที่เข้าห้องเอกสารได้ต่างหาก”
ห้องเงียบ
เสียงเดียวที่ยังดังคือนาฬิกาแขวน ติ๊ก ติ๊ก
คุณนายเพ็ญไม่ได้รับซองคืน ปลายนิ้วที่โดนตะปูกำแน่นอยู่ในฝ่ามือจนข้อนิ้วขาว รอยยิ้มยังอยู่ แต่หยุดนิ่งเหมือนรูปถ่าย
“กระดาษน่ะจ๊ะหนู” เสียงหวานกลับมา ช้ากว่าเดิม “ใครหยิบติดมือออกมาก็ได้ พนักงานเป็นร้อย”
“ห้องเอกสารล็อกครับอา” ธันวาพูดเรียบ ๆ
อาม่าไม่พูดอะไร
หญิงชราหันไปมองลูกสะใภ้ มองอยู่อย่างนั้น ไม่กะพริบตา ไม่พึมพำบทสวด ดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นไล่จากหน้าคุณนายเพ็ญลงไปที่มือข้างที่กำไว้ แล้วกลับขึ้นมาที่หน้าอีกครั้ง
นานจนป้าจูต้องก้มหน้าลงมองพื้น
นานจนคุณนายเพ็ญเป็นคนหลบตาก่อน
“จู” อาม่าพูดในที่สุด “พาลงไป ขาไม่ไหวแล้ว”
ป้าจูประคองอาม่าออกไป ไม้เท้ากระทบพื้นไม้ทีละครั้ง ช้า ๆ จนเสียงหายไปทางหัวบันได
คุณนายเพ็ญยังยืนอยู่ เธอหยิบซองแดงไปจากมือเหมยในที่สุด ใช้แค่ปลายนิ้วสองนิ้วเหมือนจับของสกปรก ตะปูไม่โดนเธออีก
เธอเดินไปหยุดที่ประตู แล้วหันมา เอียงหน้าเข้ามาใกล้เหมยจนกลิ่นแป้งฝุ่นกับน้ำหอมดอกโบตั๋นลอยมาถึง
“ห้องเอกสารน่ะ มีกุญแจสองดอกจริง ๆ จ้ะ” เธอกระซิบ เย็นเฉียบ “ดอกหนึ่งอยู่กับอา”
สายตาเธอเลื่อนไปที่ธันวา
“อีกดอก อยู่กับคนที่นอนโซฟาห้องนี้”
ระเบียงห้องหอยื่นออกไปเหนือสวนด้านหลังบ้าน ราวปูนปั้นลายประแจจีนยังอุ่นจากแดดทั้งวัน กระถางมะลิสองใบตั้งอยู่ที่มุม ดอกตูมเพิ่งแย้มรับน้ำค้าง กลิ่นหวานเย็นลอยมาเป็นระลอกเวลาลมพัด
ไกลออกไปมีเสียงรถบนถนนใหญ่ ไม่ขาดสาย เหมือนน้ำไหลในท่อ
เหมยนั่งบนเก้าอี้หวาย ผ้าคลุมไหล่ไหมสีหม่นที่แม่ถักให้พาดบ่า ปั้นชาดินเผาบนโต๊ะเล็กมีชาเก๊กฮวยต้มน้ำตาลกรวด ดอกเก๊กฮวยแห้งพองตัวลอยอยู่ก้นถ้วย
ธันวาโยนพวงกุญแจลงบนโต๊ะ เหล็กกระทบไม้ดังกรุ๊ง
ในพวงมีกุญแจหกดอก ดอกที่เขาชี้เป็นทองเหลืองเก่า หัวกลม สลักเลขสองไว้ด้านหนึ่ง
“ห้องเอกสาร” เขาบอก “ผมพกมันทุกวัน วันนี้มันยังอยู่ในพวง”
“เมื่อวานล่ะคะ”
“เมื่อวานผมแต่งงาน” เขานั่งลงบนเก้าอี้อีกตัว เก้าอี้หวายลั่นเอี๊ยด “พวงกุญแจอยู่ในกระเป๋าเสื้อกั๊ก เสื้อกั๊กพาดอยู่บนโซฟาตั้งแต่สิบโมงถึงเที่ยงคืน”
เหมยไม่ตอบ เธอรินชาเติมให้เขาครึ่งถ้วย
“คุณไม่ถามว่าผมเอาไปใช้รึเปล่า”
“ไม่ค่ะ”
“ทำไม”
“ถ้าคุณอยากให้ตัวเองตาย” เธอยื่นถ้วยให้ “คุณคงไม่ยอมถอยสามก้าวตามคำผู้หญิงที่เพิ่งเจอกันครึ่งชั่วโมง”
ธันวารับถ้วยไป เป่าไอร้อนครั้งหนึ่ง แล้ววางลงโดยไม่ได้ดื่ม
“มื้อเย็นวันนี้” เขาพูด “อาม่าไม่ยอมนั่งข้างอาเพ็ญ ให้ป้าจูยกเก้าอี้ไปฝั่งผม”
“อาม่าพูดอะไรไหมคะ”
“ไม่พูดเลยทั้งมื้อ” เขาหมุนกำไลไม้ประดู่บนข้อมือช้า ๆ ทีละเม็ด “แต่อาเพ็ญคีบกับข้าวให้อาม่าไม่ได้ทั้งคืน นิ้วชี้พันพลาสเตอร์ไว้ ตะเกียบหลุดมือสองครั้ง”
เหมยนึกถึงเสียงแหบเบาเมื่อเช้า
ใครวาง คนนั้นเจ็บก่อน
“ก้องถามผมกลางโต๊ะ” ธันวาว่าต่อ “ว่าผมเก็บกุญแจห้องเอกสารไว้ที่ไหน ถามดัง ๆ ให้ญาติทุกคนได้ยิน”
“แล้วคุณตอบว่าอะไรคะ”
“ผมตอบว่าในกระเป๋า” เขายกมุมปากขึ้นข้างเดียว “ซึ่งก็จริง”
ไอ๊หยา เหมยคิด ครอบครัวนี้เล่นคำกันเป็นกีฬาประจำบ้าน
ลมพัดผ่านอีกระลอก ใบมะลิสั่นกรุบกรับ ผ้าคลุมไหล่เลื่อนหลุดจากบ่าซ้ายของเธอ
ธันวามองผ้าผืนนั้น มือขยับขึ้นจากพนักเก้าอี้นิดหนึ่ง
“ขอผมดึงขึ้นให้ได้ไหม”
“ฉันดึงเองได้ค่ะ”
เขาวางมือกลับลงที่เดิม เธอดึงผ้าขึ้นคลุมบ่า
แล้วเขาก็เงียบไป เงียบนานกว่าทุกครั้งตั้งแต่รู้จักกันมาสองวัน
“เมื่อคืนตอนคุณลงไปเอากระเป๋า” เขาพูดในที่สุด “ผมยืนอยู่หัวบันได”
ถ้วยชาในมือเหมยหยุดก่อนถึงปาก
“คุณนับขั้นจริง ๆ อย่างที่บอก ผมเห็นปากคุณขยับ” เสียงทุ้มต่ำลงช้า ๆ “แล้วคุณก็ข้ามขั้นหนึ่งไป ไม่ได้ก้าวพลาด ข้ามตั้งใจ ยกเท้าสูงกว่าขั้นอื่น”
เขาเอนตัวมาข้างหน้า ศอกวางบนเข่า
“ขั้นที่สิบเก้า ขั้นที่ดังที่สุดในบ้าน”
“ฉันไม่อยากให้ใครข้างล่างได้ยินค่ะ”
“คุณขึ้นบันไดบ้านผมครั้งเดียว ตอนเดินเข้าห้องหอ” เขาไม่ละสายตา “ครั้งเดียว คุณรู้ว่าขั้นไหนดัง เมื่อวานคุณรู้ว่าคนตกบันไดตอนตีสองไม่มีใครได้ยินจนเช้า วันนี้คุณรู้ว่าอาม่าจะดูลายน้ำออก”
เหมยวางถ้วยลง น้ำชาสีเหลืองอ่อนกระเพื่อมเป็นวง
บอกเขาไปสิ เสียงหนึ่งในหัวพูด เขาเชื่อเธอนะ
แล้วพรุ่งนี้เช้าคุณนายเพ็ญก็จะประกาศกลางโต๊ะข้าวว่าลูกสาวซินแสที่ทำบ้านนี้ซวย กลับมาแก้แค้น อีกเสียงตอบ ไล่ออกทันที ไม่ต้องรอวันที่ 99 แล้วใครจะอ่านบ้านหลังนี้ให้เตี่ย
เธอเงียบ
ธันวาหยิบมือถือจากกระเป๋าเสื้อ เปิดจอ หันมาให้เธอเห็น ตัวหนังสือขาวบนพื้นดำ รายการกฎห้องหอข้อหนึ่งถึงสาม ใต้ข้อสามเขาเพิ่งพิมพ์บรรทัดใหม่ เคอร์เซอร์ยังกะพริบอยู่ท้ายตัวเลข
ข้อสี่ 1,000,000
“สัญญาเดิมสองล้าน” เขาบอก “ผมจ่ายเพิ่มอีกล้าน ถ้าคุณบอกว่ามาบ้านนี้ทำไมจริง ๆ”
เหมยมองตัวเลขบนจอ แล้วมองหน้าเขา
แสงจากจอมือถือส่องขึ้นใต้คาง ทำให้ใต้ตาเขาลึกกว่าตอนกลางวัน ตาคู่นั้นไม่เหนื่อยหน่ายแล้ว มันรออยู่
ข้างล่าง ไฟในโถงดับลงทีละดวง บ้านทั้งหลังเริ่มเงียบ
เธอเอื้อมมือไปกดปิดจอมือถือของเขา ระวังไม่ให้ปลายนิ้วโดนนิ้วเขา
“ฉันมาเพื่อให้คุณมีชีวิตถึงวันที่ 99 ค่ะ”
เธอสบตาเขาตรง ๆ
“แค่นั้นพอไหมคะ”
ธันวาอ้าปาก
ไฟดวงสุดท้ายในโถงดับลง บ้านทั้งหลังมืดสนิท
แล้วจากข้างในบ้าน เสียงหนึ่งดังขึ้นครั้งเดียว
เอี๊ยด
มือธันวาค้างอยู่บนมือถือที่จอดับ ตาเขาหันไปทางประตูห้องพร้อมกับเธอ
ขั้นที่สิบเก้า
— จบบท —
ถึงบทล่าสุดแล้ว บทต่อไปกำลังมา
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
เขียนโดย หมึกจันทร์ · เรื่องสมมติ