ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
ซินแสสาวรับจ้างแต่งงานแก้ดวงประธาน 99 วัน แต่ฉันรู้ว่าวันที่ 99 เขาจะไม่ได้ตายเพราะดวง

บทที่ 1

สามก้าวใต้โคมระย้า

คริสตัลเม็ดที่สามจากซ้ายของโคมระย้ากำลังแกว่ง

ทั้งที่ประตูทุกบานในห้องโถงปิดสนิท แอร์ตั้งไว้ที่ยี่สิบสี่องศา และไม่มีลมแม้แต่แผ่วเดียวพัดผ่านผ้าแพรสีแดงที่ประดับราวบันได

เหมยมองมันอยู่ตลอดพิธี ไม่ได้มองหน้าเจ้าบ่าวเลยสักครั้ง

งานแต่งของเธอจัดในบ้าน ไม่มีการ์ด ไม่มีแขกนอก ไม่มีช่างภาพ มีแค่ญาติของตระกูลสิบกว่าคนยืนเรียงกันใต้บันไดวนไม้สักขนาดใหญ่ที่ขดตัวขึ้นไปชั้นสองเหมือนงูหลับ

โต๊ะหมู่บูชาตั้งตรงกลางห้องโถง ผลไม้มงคลวางเป็นชั้น ส้มสีทองซ้อนกันเป็นยอดเจดีย์ ธูปสามดอกในกระถางทองเหลืองควันลอยขึ้นตรง

ตรงเกินไป เหมยคิด ควันธูปที่ลอยตรงแบบนี้แปลว่าห้องนี้อากาศนิ่งสนิท

แล้วทำไมคริสตัลเม็ดนั้นถึงแกว่ง

“ยกน้ำชาได้แล้วจ้ะ”

คุณนายเพ็ญพูดเสียงหวานเป็นทำนอง ผมสั้นดัดเป็นลอนเรียบ สวมชุดกี่เพ้าประยุกต์สีแดงสด กำไลหยกสีเขียวเข้มที่ข้อมือ ต่างหูไข่มุกสองเม็ดเท่ากัน รอยยิ้มบนใบหน้าเหมือนวาดไว้ตั้งแต่เช้า

อาสะใภ้ของเจ้าบ่าว ผู้บริหารร่วมของบริษัท และคนที่ส่งสัญญาจ้างมาให้เหมยเมื่อสองสัปดาห์ก่อน

สัญญาสมรสระยะเวลา 99 วัน เพื่อแก้เคราะห์ ค่าตอบแทนสองล้านบาท

“อาม่าคะ เชิญดื่มชาค่ะ”

เหมยคุกเข่าลงยื่นถ้วยชาให้หญิงชราที่นั่งบนเก้าอี้ไม้แกะสลัก อาม่าของเจ้าบ่าวรับถ้วยด้วยมือสั่นเทา จิบหนึ่งคำ แล้วมองหน้าเธอนานผิดปกติ

“หน้าคุ้น ๆ” อาม่าพึมพำ “เหมือนใครสักคน”

เหมยยิ้มนิ่ง ไม่ตอบ

ข้าง ๆ เธอ เจ้าบ่าวคุกเข่าอยู่ในชุดสูทสามชิ้นสีเทาถ่าน ทรงผมอันเดอร์คัตเรียบ ข้อมือซ้ายมีกำไลไม้ประดู่ลูกเล็ก ๆ ที่ดูไม่เข้ากับนาฬิการาคาแพงข้างกันเลย

ธันวา ประธานบริษัทอายุสามสิบสาม ผู้ชายที่หมอดูดังทั้งเมืองพร้อมใจกันทายว่าจะตายภายในเก้าสิบเก้าวัน

เขาเหลือบมองเธอด้วยแววตาเหนื่อยหน่ายแบบคนที่ถูกบังคับให้มาเล่นละครที่ตัวเองไม่ได้เขียนบท

“คุณเชื่อเรื่องพวกนี้จริงเหรอ” เขากระซิบโดยไม่ขยับริมฝีปาก

“ไม่ค่ะ” เหมยกระซิบตอบ

ธันวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“ซินแสที่ไม่เชื่อเรื่องดวง” เขาพูด “น่าสนใจกว่าที่อาผมเล่า”

“ฉันเชื่อเรื่องลม เรื่องน้ำ เรื่องน้ำหนักของบ้าน” เหมยตอบ สายตายังจับจ้องอยู่ที่คริสตัลเม็ดเดิม “ส่วนเรื่องดวง ฉันเชื่อว่ามีคนชอบเอามาใช้เป็นข้ออ้าง”

บ้านหลังนี้เหมยรู้จักดีกว่าทุกคนในห้อง

เธอรู้ว่าบันไดวนมีขั้นทั้งหมดสามสิบสามขั้น รู้ว่าขั้นที่สิบเก้ามีรอยต่อไม้ที่เสียงดังกว่าขั้นอื่น รู้ว่าโคมระย้าคริสตัลเหนือหัวสั่งทำจากต่างประเทศเมื่อสามสิบปีก่อน หนักเกือบสามร้อยกิโล แขวนด้วยโซ่เหล็กเส้นเดียวที่ร้อยผ่านตะขอฝังในคานคอนกรีต

เธอรู้เพราะพ่อเคยวาดแปลนบ้านหลังนี้ให้เธอดูตอนเธออายุสิบเจ็ด

บ้านหลังนี้ฮวงจุ้ยดีที่สุดที่พ่อเคยดูมา พ่อพูดพลางชี้ปลายดินสอลงบนกระดาษ แต่บ้านที่ดีที่สุด ก็ฆ่าคนได้ถ้ามีคนอยากให้มันฆ่า

สามเดือนหลังจากนั้น พ่อตกบันไดวนนี้ตายตอนตีสอง

ตำรวจบอกว่าอุบัติเหตุ ตระกูลบอกว่าซินแสดูฮวงจุ้ยผิดจนเจ้าสัวป่วยตาย เลยทำบาปกับบ้านจนบ้านเอาคืน ข่าวลือแพร่ไปทั่วย่านเยาวราชจนไม่มีใครจ้างซินแสนามสกุลเดียวกับพ่ออีกเลย

แม่พาเหมยย้ายไปอยู่ต่างจังหวัด เปลี่ยนนามสกุลตามแม่

สิบปีต่อมา เหมยกลับมาในฐานะเจ้าสาว

ไม่มีใครในห้องนี้รู้ว่าเธอเป็นใคร

คำทำนายเรื่องเก้าสิบเก้าวันเริ่มต้นเมื่อสองเดือนก่อน

หมอดูไพ่คนหนึ่งพูดในรายการออนไลน์ว่า ประธานหนุ่มตระกูลค้าทองที่เพิ่งรับตำแหน่ง จะมีเคราะห์ถึงชีวิตภายในเก้าสิบเก้าวัน ต้องแต่งงานแก้เคราะห์เท่านั้น อาทิตย์ต่อมา หมอดูลายมืออีกคนพูดเหมือนกัน อาทิตย์ถัดไปอีกสามคน ตัวเลขเดียวกัน ทางแก้เดียวกัน

เหมยนั่งดูคลิปเหล่านั้นทีละคลิป จดลงสมุด

หมอดูห้าคน ห้าสำนัก ห้าศาสตร์ ไพ่ ลายมือ วันเดือนปีเกิด ดาว ฮวงจุ้ย ไม่มีศาสตร์ไหนในโลกที่จะให้ตัวเลขตรงกันเป๊ะขนาดนั้น

นอกจากศาสตร์ที่ชื่อว่า เงินจ้าง

เธอจึงเปิดสำนักเล็ก ๆ ในห้องแถวท้ายซอย แขวนป้ายไม้ ลงโฆษณาว่ารับแก้เคราะห์ด้วยการแต่งงานตามฤกษ์ แล้วนั่งรอ

รอไม่ถึงสิบวัน คุณนายเพ็ญก็ส่งคนมาเคาะประตู

ตระกูลนี้ต้องการเจ้าสาวที่หาได้เร็ว จ่ายได้ถูก และถ้าเกิดอะไรขึ้น ก็โทษได้ง่าย

เหมยรู้ตั้งแต่วันนั้นว่าตัวเองถูกเลือกเพราะอะไร

และเธอยอมให้ถูกเลือก

“เอาล่ะ พิธีเสร็จแล้ว”

คุณนายเพ็ญปรบมือสองครั้ง แล้วหยิบซองแดงหนาเตอะออกมาจากกระเป๋าถือ ยื่นมาตรงหน้าเหมยต่อหน้าญาติทุกคน

“ค่าจ้างเมีย 99 วัน งวดแรกจ้ะ” เสียงหวานยังคงเป็นทำนอง แต่สายตาเย็นเฉียบ “นับเงินดี ๆ นะหนู อย่าให้ใครหาว่าบ้านเราโกง”

เสียงหัวเราะคิกคักดังจากมุมห้อง ญาติผู้หญิงสองสามคนเอามือป้องปาก

ค่าจ้างเมีย

ต่อหน้าอาม่า ต่อหน้าญาติ ต่อหน้าเจ้าบ่าว

เหมยรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่การจ่ายเงิน นี่คือการประกาศ ประกาศให้ทุกคนในตระกูลรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นแค่ลูกจ้าง ไม่ใช่สะใภ้ ไม่มีสิทธิ์ ไม่มีเสียง ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับธันวาในเก้าสิบเก้าวันข้างหน้า ทุกคนจะชี้มาที่ซินแสรับจ้างคนนี้

แบบเดียวกับที่ชี้ไปที่พ่อ

ธันวาขยับตัวเหมือนจะพูดอะไร แต่เหมยไม่ได้มองเขา

เธอไม่ได้มองซองแดงด้วย

เธอมองคริสตัลเม็ดที่สามจากซ้าย

มันไม่ได้แกว่งแล้ว

มันนิ่ง และทั้งพวงโคมระย้าก็ต่ำลงกว่าเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ต่ำลงมาประมาณหนึ่งข้อนิ้ว

เหมยวัดระยะไว้ตั้งแต่เข้ามาในห้อง ตอนนั้นขอบล่างสุดของโคมอยู่ระดับเดียวกับลายแกะสลักรูปค้างคาวบนราวบันไดขั้นที่ยี่สิบสอง ตอนนี้มันอยู่ต่ำกว่าลายค้างคาวตัวนั้นแล้ว

โซ่ไม่ยืด ตะขอไม่ยืด

มีแต่ของที่กำลังจะหลุด ที่เลื่อนลงมาได้

“ไม่รับเหรอจ๊ะ” คุณนายเพ็ญยังยื่นซองค้างไว้ “หรือน้อยไป”

เหมยลุกขึ้นยืนช้า ๆ ชุดกี่เพ้าสีแดงของเจ้าสาวรู้สึกคับที่อก เธอไม่ได้ยื่นมือไปรับซอง

แต่ยกมือขวาขึ้น ชี้นิ้วไปที่เพดาน ตรงจุดเหนือหัวของธันวาพอดี

ห้องเงียบลง

ทุกสายตามองตามนิ้วเธอขึ้นไปที่โคมระย้าคริสตัลที่ส่องประกายระยิบระยับอยู่เหนือหัวเจ้าบ่าว

“คุณธันวาคะ” เหมยพูดเสียงนิ่ง ไม่ดัง ไม่เร่ง “ถอยออกมาสามก้าวค่ะ”

ธันวามองเธอ

ไม่มีใครขยับ

คุณนายเพ็ญหัวเราะเสียงแหลม “หนูจะทำพิธีอะไรอีกล่ะ ทำทีหลังได้ไหม...”

“ตอนนี้ค่ะ” เหมยไม่ละสายตาจากธันวา “ถอยมาทางฉัน สามก้าว”

แววตาเหนื่อยหน่ายของเขาเปลี่ยนไป

เหมยไม่รู้ว่าเขาเห็นอะไรในหน้าเธอ แต่เขาเห็นมัน ธันวาลุกขึ้นจากท่าคุกเข่า ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว สองก้าว

แกร๊ก

เสียงโลหะดังขึ้นจากเพดาน ไม่ดัง แต่ชัดเจนพอให้ทุกคนเงยหน้า

สามก้าว

แล้วโคมระย้าก็หล่นลงมา

เสียงที่ตามมาเหมือนแก้วนับพันใบแตกพร้อมกัน

คริสตัลกระจายไปทั่วพื้นหินอ่อนเหมือนเม็ดฝน โครงเหล็กของโคมกระแทกพื้นตรงจุดที่ธันวาคุกเข่าอยู่เมื่อสามวินาทีก่อนจนพื้นหินแตกเป็นรอยร้าว ผ้าแพรสีแดงที่ประดับอยู่ขาดกระจุยปลิวว่อน ส้มสีทองบนโต๊ะหมู่บูชากลิ้งกระจายไปคนละทิศ

มีเสียงกรีดร้อง เสียงเก้าอี้ล้ม เสียงคนวิ่ง

แล้วทุกอย่างก็เงียบ

ฝุ่นละเอียดลอยฟุ้งอยู่ในแสงไฟสลัวที่เหลืออยู่ ธันวายืนห่างจากซากโคมระย้าแค่ครึ่งก้าว เศษคริสตัลเม็ดเล็ก ๆ เกาะอยู่บนปลายรองเท้าหนังของเขา

เขาไม่ได้เป็นอะไร

เหมยหายใจออกยาว เป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้ามาในห้องนี้

ญาติทุกคนจ้องเธอ บางคนถอยหลังหนี บางคนพนมมือ อาม่านั่งตัวสั่นอยู่บนเก้าอี้ ปากพึมพำบทสวดภาษาแต้จิ๋ว

ส่วนคุณนายเพ็ญ

คุณนายเพ็ญยังยืนอยู่ที่เดิม ซองแดงยังอยู่ในมือ แต่รอยยิ้มที่วาดไว้ตั้งแต่เช้าหายไปแล้ว หน้าของเธอซีดขาวจนเห็นแป้งเป็นคราบ

เธอไม่ได้มองซากโคมระย้า

เธอมองเหมย

“เคราะห์ร้ายจริง ๆ” ญาติผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้นเสียงสั่น “ดวงถึงฆาตจริง ๆ ด้วย หมอดูทายไม่ผิด”

“ซินแสช่วยไว้ ซินแสเห็นเคราะห์ล่วงหน้า” อีกคนกระซิบ

เหมยไม่ได้ฟัง

เธอเดินผ่านเศษคริสตัลไปที่ซากโคม ก้มลงมองโซ่เหล็กที่กองขดอยู่บนพื้น ไล่สายตาไปตามข้อโซ่จนถึงปลายสุด ที่เคยคล้องกับตะขอบนเพดาน

ข้อโซ่ข้อสุดท้ายไม่ได้ขาด

มันถูกง้างออก ปลายเหล็กสองข้างแยกจากกันเป็นช่องห่างพอดีกับความหนาของตะขอ ผิวโลหะตรงรอยง้างยังเงาวาว ไม่มีสนิม ไม่มีฝุ่น เป็นรอยใหม่ ใหม่มาก

มีคนขึ้นไปง้างมันไว้ ทีละนิด ให้น้ำหนักสามร้อยกิโลค่อย ๆ ดึงมันออกเอง

ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง

ครึ่งชั่วโมงพอดีกับพิธียกน้ำชา

พ่อคะ เหมยคิด หนูเห็นแล้ว

“ทุกคนออกไปก่อน”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหลังเธอ ไม่ตะโกน แต่ทุกคนในห้องหยุดขยับ

ธันวาเดินผ่านญาติที่ยืนแตกตื่น ผ่านคุณนายเพ็ญที่ยังยืนนิ่ง จนมาหยุดข้างเหมย เขาย่อตัวลง มองข้อโซ่ข้อเดียวกับที่เธอมอง

ญาติทยอยออกจากห้อง เสียงฝีเท้าจางหายไปทางระเบียง คุณนายเพ็ญเป็นคนสุดท้าย เธอหยุดที่ประตู หันกลับมามองทั้งคู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ปิดประตูตามหลังเบา ๆ

เหลือแค่สองคนกับซากโคมระย้า

ธันวาหยิบข้อโซ่ขึ้นมาดูใกล้ ๆ ลูบนิ้วโป้งไปตามรอยง้างที่เงาวาว

“คุณรู้ได้ยังไง” เขาถาม เสียงเบาลงจนเกือบเป็นกระซิบ

“ควันธูปค่ะ” เหมยตอบ “ห้องนี้ลมนิ่งสนิท ควันขึ้นตรงเป็นเส้น แต่คริสตัลเม็ดหนึ่งแกว่ง ถ้าไม่ใช่ลม ก็ต้องเป็นแรงสั่นจากข้างบน”

“แล้วคุณเห็นมันตลอดพิธีเลยเหรอ”

“ค่ะ”

“แต่คุณไม่บอกตั้งแต่แรก”

เหมยหันไปมองหน้าเขา เป็นครั้งแรกตั้งแต่พิธีเริ่ม

“ถ้าฉันบอกตั้งแต่แรก คนที่ทำจะรู้ว่าฉันเห็น” เธอพูด “และคุณจะคิดว่าฉันเป็นแค่หมอดูขี้ตื่นตูมที่อยากได้ค่าจ้างเพิ่ม”

ธันวามองเธออยู่นาน ในแววตาที่เคยเหนื่อยหน่าย มีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป ไม่ใช่ความเชื่อ แต่เป็นความสนใจ แบบที่คนฉลาดมองคนฉลาดอีกคน

“เมื่อกี้” เขาพูดช้า ๆ “ไม่ใช่ดวงใช่ไหม”

เหมยลุกขึ้นยืน ปัดเศษคริสตัลออกจากชายชุดแดง แล้วเงยหน้ามองบันไดวนที่ขดตัวขึ้นไปในความมืดของชั้นสอง

สามสิบสามขั้น

ขั้นที่สิบเก้ามีรอยต่อไม้ที่เสียงดังกว่าขั้นอื่น

และเมื่อสิบปีก่อน ตอนตีสอง มีคนยืนอยู่ตรงขั้นนั้น ตอนที่พ่อของเธอเดินลงมา

“ไม่ใช่ค่ะ” เหมยตอบ “ดวงคุณไม่ได้จะถึงฆาตหรอกค่ะคุณธันวา”

เธอหันกลับมาสบตาเขา

“มีคนในบ้านนี้ต่างหาก ที่ต้องการให้คุณตายภายในเก้าสิบเก้าวัน และวันนี้เพิ่งเป็นวันแรก”

— จบบท —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

เขียนโดย หมึกจันทร์ · เรื่องสมมติ