บทที่ 8
ลายเซ็นในรอยเย็บ
“วาดใหม่ทั้งเล่ม ให้เหมือนมือฉัน”
เมษาฟาดนิตยสารลงบนโต๊ะตัดผ้า ปลายนิ้วเรียวที่ทาเล็บสีนู้ดจิ้มลงกลางรูปแบบร่างดินสอหน้าแรก รูปเดียวกับที่ลงคู่บทสัมภาษณ์เมื่อวาน
ข้าวหอมมองลายเส้นในรูป เส้นโค้งตรงชายกระโปรงลงน้ำหนักตอนต้น แล้วค่อย ๆ จางลงตอนปลายเหมือนลมหายใจออก
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย ตีสองสิบเจ็ด · เรื่องสมมติ