ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
ดีไซเนอร์ตัวใหญ่ที่ถูกซ่อนหลังแบรนด์นางแบบดัง วันเปิดตัวคอลเลกชันเธอจะขึ้นเวทีเอง

บทที่ 1

รอยเย็บบนเสื้อเธอ

ชุดราตรีสีงาช้างตัวนั้นฟาดลงบนหน้าข้าวหอม ผ้าไหมเย็นเฉียบพันรอบคอเธอเหมือนงูตัวหนึ่ง

ชุดที่เธอนั่งปักลูกปัดทีละเม็ดมาสามคืนไม่ได้หลับ

“ชุดนี้ใส่ฉันไม่สวย” เสียงของเมษาแหลมสูงและเย็นเหมือนแก้วที่กำลังจะร้าว “เพราะคนออกแบบไม่รู้ว่าร่างผอมใส่ยังไง”

หลังเวทีแฟชั่นโชว์ไม่เคยเงียบ

ยกเว้นตอนนี้

ราวแขวนเสื้อผ้าเรียงยาวเป็นแถว กระจกแต่งหน้าล้อมด้วยหลอดไฟกลม ๆ สว่างจ้า กลิ่นสเปรย์ฉีดผม กลิ่นแป้ง กลิ่นเหงื่อของคนยี่สิบกว่าคนที่วิ่งวุ่นมาตั้งแต่บ่าย ช่างแต่งหน้าหยุดมือค้างกลางอากาศ ผู้ช่วยแต่งตัวสองคนก้มหน้าลงต่ำ นางแบบที่รอคิวขึ้นเวทีหันมามองพร้อมกันแล้วรีบหันกลับ

ไม่มีใครพูดอะไร

ข้าวหอมดึงชุดออกจากคออย่างช้า ๆ ระวังไม่ให้ลูกปัดเกี่ยวผมเปียของตัวเอง

เธอมองชุดในมือ ตัวเสื้อตัดเฉียง สายบ่าบางเฉียบ กระโปรงพลิ้วลงเป็นชั้น ๆ เหมือนน้ำตก ลูกปัดแก้วสีขาวขุ่นนับพันเม็ดเรียงเป็นลายใบไผ่ไหวตามลม

เธอรู้ว่ามันสวย

เธอรู้มาตั้งแต่ตอนที่มันยังเป็นแค่ลายเส้นดินสอบนกระดาษสเก็ตช์ ตอนตีสองในห้องแถวเล็ก ๆ ที่แม่นอนหลับอยู่ข้าง ๆ จักรเย็บผ้า

“ขอโทษค่ะคุณเมษา” ข้าวหอมพูดเสียงเบา ก้มหน้าลงต่ำ “ข้าวหอมจะแก้ให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

“แก้” เมษาหัวเราะ เสียงหัวเราะที่ไม่มีความขำ ยืนเท้าสะเอวอยู่หน้ากระจก สูงร้อยเจ็ดสิบหกเซนติเมตร ผอมบางเหมือนกิ่งไม้ ผมดำยาวรวบตึงเงาวับ ชุดคลุมสีขาวที่สวมอยู่ทำให้ดูเหมือนรูปปั้นหินอ่อนที่มีชีวิต “อีกยี่สิบนาทีฉันต้องเดินปิดโชว์ จะแก้ยังไง เธอจะผ่ามันออกแล้วเย็บใหม่ด้วยมือเหรอ”

“ได้ค่ะ” ข้าวหอมตอบ

เมษาชะงักไปครึ่งวินาที

“แค่เอวด้านซ้ายหลวมไปครึ่งเซนติเมตรค่ะ” ข้าวหอมพูดต่อ ยังก้มหน้าอยู่ แต่เสียงชัดขึ้นนิดหนึ่ง “เมื่อวานคุณเมษาลองชุดแล้วหิวน้ำตลอด วันนี้ไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า ตัวเลยลดลงไปนิดหนึ่ง เย็บเก็บสองตะเข็บก็พอดีแล้วค่ะ”

เงียบไปอีกครั้ง

คราวนี้เงียบคนละแบบ

เมษาจ้องหน้าเธอ ดวงตาที่แต่งเฉียบคมหรี่ลง ทุกคนในห้องเห็นว่าใบหน้าของนางแบบเจ้าของแบรนด์แดงขึ้นใต้รองพื้นราคาแพง

“เธอจะบอกว่าฉันผอมเกินไปสำหรับชุดที่เธอทำเหรอ” เมษาพูดเสียงต่ำลง “คนอย่างเธอเนี่ยนะ จะมาบอกว่าคนอื่นตัวเล็กไป”

เธอไล่สายตาลงมาจากหน้าข้าวหอม ผ่านแก้มกลม ต้นแขนที่ล้นออกมาจากแขนเสื้อ เอว สะโพก จนถึงปลายเท้า

ช้า ๆ ให้ทุกคนเห็นว่ากำลังมอง

“ไปเย็บในห้องเก็บของ” เมษาสะบัดหน้า “อย่ามายืนบังกระจกฉัน ใหญ่จนมองไม่เห็นตัวเองแล้ว”

ข้าวหอมก้มลงเก็บกล่องเข็มหมุดที่หล่นกระจายอยู่บนพื้น

ตอนที่ชุดฟาดหน้าเธอ เธอทำกล่องหลุดมือ เข็มหมุดหัวมุกสีขาวกลิ้งไปทั่ว ใต้ราวแขวนเสื้อ ใต้เก้าอี้แต่งหน้า ใต้รองเท้าส้นสูงของใครสักคน

เธอคลานเข่าไปเก็บทีละตัว

เธอชินกับมุมนี้ของโลก มุมที่มองเห็นแต่ข้อเท้าคนอื่น

ห้าปีที่ผ่านมา เธอก้มเก็บเข็มหมุดหลังเวทีของแบรนด์ลูเมนทุกฤดู ทุกโชว์ ทุกงานเปิดตัว ในฐานะช่างตัดเย็บที่ไม่มีชื่ออยู่ในสูจิบัตร ไม่มีชื่ออยู่ในเครดิต ไม่มีชื่ออยู่ในบทสัมภาษณ์นิตยสารที่เมษาถ่ายรูปคู่กับชุดเหล่านั้นแล้วตอบคำถามว่า แรงบันดาลใจของคอลเลกชันนี้มาจากความฝันวัยเด็กของฉันค่ะ

ความฝันวัยเด็กของข้าวหอมเอง

ลายใบไผ่บนชุดนั้นมาจากรั้วไผ่หลังบ้านยายที่ราชบุรี ที่เธอนั่งวาดตอนอายุเก้าขวบ ตอนที่เพื่อนในห้องเรียกเธอว่า ไอ้ตุ่ม แล้วเธอไม่อยากกลับบ้าน

มือหนึ่งยื่นเข้ามาในสายตา

มือผู้ชาย นิ้วยาว สะอาด ข้อมือโผล่ออกมาจากแขนเสื้อสูทสีเทาถ่าน ไม่มีนาฬิกา ไม่มีแหวน

มือนั้นเก็บเข็มหมุดตัวที่กลิ้งไปอยู่ใต้ราวแขวนเสื้อ ตัวที่ข้าวหอมเอื้อมไม่ถึง แล้ววางลงในกล่องในมือเธอ

“ขอบคุณค่ะ” ข้าวหอมพูดโดยอัตโนมัติ ยังไม่เงยหน้า

แต่มือนั้นไม่ได้ถอยกลับไป

มันหยิบชุดราตรีสีงาช้างที่กองอยู่บนพื้นข้างตัวเธอขึ้นมาแทน ยกขึ้นใต้แสงไฟกระจกแต่งหน้า พลิกด้านในออก

ข้าวหอมเงยหน้าขึ้นมองในที่สุด

ผู้ชายคนนั้นนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้นตรงหน้าเธอ ทั้งที่สวมสูทที่ดูก็รู้ว่าตัดพอดีตัว ผมสั้นเรียบ ไม่ผูกเนกไท ใบหน้าไม่ได้หล่อแบบนายแบบ แต่นิ่ง ดวงตาสงบและช่างสังเกตเหมือนคนที่ไม่เคยรีบตัดสินอะไร

เขาไม่ได้มองหน้าเธอ

เขากำลังมองตะเข็บด้านในของชุด ใช้นิ้วโป้งลูบไปตามแนวเย็บช้า ๆ ตรงช่วงเอวที่ผ้าตัดเฉียงมาบรรจบกัน

ตะเข็บซ่อนแบบสามชั้น ฝีเข็มถี่เท่ากันทุกฝี ปลายด้ายเก็บเป็นปมเล็ก ๆ รูปหยดน้ำ ปมที่แม่นวลสอนเธอตั้งแต่อายุสิบสอง ปมที่ไม่มีช่างที่ไหนในกรุงเทพฯ ทำ เพราะมันเสียเวลามากเกินไป

แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นมองเธอ

ไม่ได้มองหน้า ไม่ได้มองแขน ไม่ได้มองตัว

มองไปที่ขอบแขนเสื้อของชุดผ้าลินินสีเขียวเสจที่เธอสวมอยู่

ชุดที่เธอเย็บเองเมื่อเดือนก่อน

ตรงขอบแขนเสื้อที่พับขึ้น มีปลายด้ายเล็ก ๆ เก็บเป็นปมรูปหยดน้ำ

“รอยเย็บแบบนี้” เขาพูด เสียงต่ำ ช้า ไม่เร่ง

“ผมเห็นแค่บนเสื้อที่คุณใส่อยู่”

ข้าวหอมรู้สึกเหมือนเลือดทั้งตัววิ่งขึ้นหน้า

เธอดึงแขนเสื้อลงมาปิดปมด้ายโดยไม่รู้ตัว ราวกับว่ามันเป็นรอยแผลที่ไม่ควรให้ใครเห็น

“คุณ... เป็นใครคะ”

“ภาคย์ครับ” เขาตอบสั้น ๆ แล้วยื่นชุดคืนให้เธอด้วยสองมือ เหมือนยื่นของมีค่า ไม่ใช่ผ้าที่เพิ่งถูกโยนลงพื้น “ชุดนี้ไม่มีอะไรผิด เอวหลวมครึ่งเซนติเมตรอย่างที่คุณว่า แต่ถ้าแก้ตรงนั้น ชายกระโปรงด้านหลังจะยกขึ้นไปหนึ่งเซนติเมตรด้วย คุณต้องปล่อยชายลงชดเชย”

ข้าวหอมมองเขานิ่ง

เขารู้

ผู้ชายในสูทคนนี้ รู้ว่าแพตเทิร์นตัดเฉียงต้องแก้สองจุดพร้อมกัน

“ข้าวหอมรู้ค่ะ” เธอตอบเสียงเบา แต่ไม่สั่น เป็นครั้งแรกในคืนนั้นที่เสียงเธอไม่สั่น “ข้าวหอมจะปล่อยชายลงหนึ่งเซนติเมตรสองมิลค่ะ ผ้าไหมตัดเฉียงยืดตามน้ำหนักลูกปัดอีกสองมิล”

ภาคย์มองเธออยู่นาน

แล้วมุมปากของเขาก็ขยับขึ้น เพียงนิดเดียว

“สองมิล” เขาทวนคำ เหมือนคนที่เพิ่งได้คำตอบของคำถามที่ถามมานาน “ผมไม่ได้คิดถึงน้ำหนักลูกปัด”

“ข้าวหอม”

เสียงเรียบเย็นดังมาจากข้างหลัง ไม่ดัง แต่ทำให้ผู้ช่วยแต่งตัวสองคนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ถอยออกไปทันที

ดารินยืนอยู่ตรงนั้น

ผู้จัดการแบรนด์ลูเมนอายุห้าสิบห้า ผมบ็อบสีดำตัดตรงเฉียบเหมือนใช้ไม้บรรทัดวัด สูทกางเกงสีดำทั้งชุด กำไลทองแบบปลอกแขนกว้างบนข้อมือซ้าย แท็บเล็ตอยู่ในมือเหมือนทุกครั้ง ข้าวหอมไม่เคยเห็นดารินไม่ถือแท็บเล็ต ไม่เคยเห็นดารินขึ้นเสียง

ไม่จำเป็นต้องขึ้นเสียง

“คุณภาคย์คะ” ดารินยิ้มให้ผู้ชายในสูท รอยยิ้มที่สมบูรณ์แบบจนไม่มีใครรู้ว่ามันเริ่มตรงไหนและจบตรงไหน “ขอโทษที่ให้เห็นความวุ่นวายหลังเวทีนะคะ ช่างของเราอาจจะเก้งก้างไปหน่อย ห้องรับรองนักลงทุนอยู่ทางนี้ค่ะ คุณเมษารออยู่”

ภาคย์ลุกขึ้นยืนช้า ๆ ปัดฝุ่นที่หัวเข่ากางเกงออก

“ผมขอดูหลังเวทีเองครับ” เขาพูดเรียบ ๆ “ผมอยากรู้ว่าของที่ผมจะซื้อ ทำขึ้นมายังไง”

“แน่นอนค่ะ” ดารินยังยิ้ม แล้วยื่นมือไปจับต้นแขนข้าวหอม “ข้าวหอม มากับพี่หน่อย มีงานด่วน”

นิ้วที่เย็นเฉียบนั้นบีบลงบนแขนเธอ ไม่แรง แต่แน่น

ห้องเก็บของหลังเวทีมืดและแคบ มีแต่กล่องกระดาษใส่ผ้ากับหุ่นโชว์ที่ไม่มีหัวยืนเรียงกันเงียบ ๆ

ดารินปิดประตูลง

“ลืมสัญญาแล้วเหรอ”

เสียงนั้นยังเรียบ ยังเย็น ไม่มีอะไรเปลี่ยน แต่ดวงตาภายใต้แสงไฟสลัวแข็งเหมือนหินเย็น

“ข้าวหอมไม่ได้ตั้งใจค่ะพี่ดาริน เขาแค่ช่วยเก็บเข็ม...”

“ข้อสาม” ดารินพูดตัดบท “ผู้รับจ้างห้ามปรากฏตัวหรือแสดงตนต่อสื่อ แขก หรือบุคคลภายนอกในฐานะผู้ออกแบบของแบรนด์ ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม”

ข้าวหอมรู้ว่าข้อสามเขียนว่าอะไร

เธออ่านมันมาห้าปี ทุกคืนที่นั่งหน้าจักรเย็บผ้า ทุกครั้งที่เปิดนิตยสารแล้วเห็นหน้าเมษาคู่กับชุดของเธอ

“ห้ามโผล่หน้า” ดารินพูดช้า ๆ ชัดทุกคำ เหมือนอธิบายกับเด็ก “เธอเข้าใจคำนี้ไหม ห้ามโผล่หน้า ไม่ใช่เพราะพี่ใจร้าย แต่เพราะลูกค้าของเราไม่ได้ซื้อชุด ลูกค้าซื้อความฝัน ความฝันที่จะได้เป็นแบบเมษา ไม่มีใครจ่ายเงินสามหมื่นเพื่อฝันจะเป็นแบบเธอหรอกนะข้าวหอม”

ข้าวหอมก้มหน้าลง

ประโยคนั้นไม่ใหม่ เธอได้ยินมันในหัวตัวเองมาตั้งแต่อายุเก้าขวบ ดารินแค่พูดมันออกมาด้วยเสียงที่ดังกว่า

“และอย่าลืมว่าห้องแถวของแม่เธอ” ดารินเลื่อนแท็บเล็ตขึ้นมาแตะเบา ๆ ที่ปลายคางของข้าวหอม บังคับให้เธอเงยหน้า “ใครเป็นคนใช้หนี้ให้”

ข้าวหอมไม่ตอบ

ดารินยิ้ม วางชุดราตรีสีงาช้างลงในอ้อมแขนเธอ

“สิบห้านาที แก้ให้เสร็จ แล้วอยู่ในห้องนี้จนกว่าแขกจะกลับหมด”

ประตูปิดลง

ข้าวหอมแก้ชุดเสร็จในสิบสองนาที

เธอนั่งบนกล่องกระดาษ ใช้แสงไฟจากโทรศัพท์ส่องเย็บ สองตะเข็บที่เอวซ้าย ปล่อยชายกระโปรงด้านหลังลงหนึ่งเซนติเมตรสองมิลลิเมตร ปมด้ายรูปหยดน้ำเล็ก ๆ สามปมซ่อนอยู่ใต้ตะเข็บ

ผู้ช่วยแต่งตัวมารับชุดไปโดยไม่พูดสักคำ

หนึ่งนาทีต่อมา ข้าวหอมได้ยินเสียงเพลงปิดโชว์ดังกระหึ่มมาจากหน้าเวที ได้ยินเสียงปรบมือดังลั่น ได้ยินเสียงพิธีกรประกาศชื่อเมษา ผู้ก่อตั้งและดีไซเนอร์ของลูเมน

เธอนั่งฟังเสียงปรบมือนั้นอยู่ในความมืด เหมือนที่นั่งฟังมาห้าปี

เสียงปรบมือสำหรับชุดของเธอ ที่ไม่มีใครรู้ว่าเป็นของเธอ

ประตูห้องเก็บของแง้มออกไม่สนิท

ทางเดินด้านนอกเชื่อมกับห้องรับรองนักลงทุน ข้าวหอมได้ยินเสียงแก้วแชมเปญกระทบกัน ได้ยินเสียงหัวเราะสูงใสของเมษาที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

“คุณภาคย์ชอบโชว์คืนนี้ไหมคะ ชุดปิดโชว์นั่นเมษาออกแบบเองทุกเม็ดลูกปัดเลยนะคะ”

ข้าวหอมหลับตาลง

แล้วเสียงต่ำ ช้า ไม่เร่ง ก็ตอบกลับไป

“ชุดสวยครับ สวยที่สุดที่ผมเห็นในรอบหลายปี”

เงียบไปครู่หนึ่ง เสียงแก้วแชมเปญถูกวางลงบนโต๊ะ

“ผมจะซื้อแบรนด์ลูเมน คุณดารินคงบอกคุณแล้วว่าทีมผมพร้อมเซ็นวันเปิดตัวคอลเลกชันหน้า อีกสี่สิบห้าวัน”

ข้าวหอมได้ยินเมษาหัวเราะอย่างโล่งใจ

“แต่มีเงื่อนไขข้อเดียวครับ”

ทางเดินเงียบลงทันที

“ก่อนเซ็น” ภาคย์พูดช้า ๆ ทีละคำ ดังพอจะลอดผ่านประตูที่แง้มอยู่เข้ามาถึงความมืดในห้องเก็บของ

“ผมต้องเจอมือออกแบบตัวจริง”

— จบบท —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

เขียนโดย ตีสองสิบเจ็ด · เรื่องสมมติ