บทที่ 51
รักกันแล้วหลักฐานเปลี่ยนไหม
“ภาพนั้นถ่ายถูกเวลาครับ”
ผมพูดโดยไม่หันไปทางโต๊ะฝั่งจำเลย สายตายังค้างอยู่ที่คอกพยาน ธามยืนนิ่ง มือขวาวางบนราวไม้ นาฬิกาสตีลโผล่พ้นแขนเสื้อสูทดำ
ทนายผมเกรียนลดภาพลงครึ่งคืบ ปลายปากกาด้ามทองค้างกลางอากาศ
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย ลาเต้แก้วที่สอง · เรื่องสมมติ