บทที่ 4
ล็อตที่ผมเซ็นเอง
“ในแคปซูล ไม่มียาเลยค่ะ”
คุณนิดตบกระดาษผลแล็บลงบนเคาน์เตอร์ไม้ แรงจนแก้วน้ำผึ้งอุ่นตรงหน้าล้มตะแคง น้ำสีอำพันไหลเป็นทางยาว ตรงไปหาแฟ้มสีแดงที่กางอยู่ข้างข้อศอกภูผา
เขาคว้าแฟ้มขึ้นช้าไปครึ่งวินาที
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย ลาเต้แก้วที่สอง · เรื่องสมมติ