บทที่ 37
ลายเซ็นของผม
"ลายเซ็นนั้นเป็นของผมครับ"
ธามพูดประโยคนั้นทั้งที่ตายังค้างอยู่บนแก้วกระดาษบนม้านั่งข้างตัวผม ตาเขาหยุดอยู่ตรงตัวเลข เก้า นานเท่าหนึ่งจังหวะหายใจ แล้วจึงหันกลับไปหาผู้พิพากษา
ปากกาที่แม่ซ่อมค้างอยู่ระหว่างนิ้วผม ไส้ยังจมอยู่ข้างใน
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย ลาเต้แก้วที่สอง · เรื่องสมมติ