บทที่ 33
ทนายเกดมาผิดเวลา
“ตัวมันเล็ก ผมอ่านไม่ออก”
ประตูห้องหลังร้านแง้มออกมาแค่คืบเดียว มือคนแก่ยื่นโทรศัพท์ฝาพับสีเงินลอดช่องนั้นออกมา บานพับพันเทปใสไว้สามรอบ จอยังสว่างค้าง
ผมยังถือถาดอยู่ แก้วชาบนถาดกระเพื่อมจนน้ำเลียขอบ
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย ลาเต้แก้วที่สอง · เรื่องสมมติ