บทที่ 7
ชาร้อนจนลวกปาก
กาดินเผาสีน้ำตาลแดงใบเท่ากำปั้นวางลงบนถาดไม้ น้ำร้อนจากกาทองเหลืองราดลงบนตัวกาจนท่วม ไอน้ำพุ่งขึ้นเป็นม่าน กลิ่นดินเผาอุ่นลอยขึ้นมา
“ลื้อชงให้อั๊วหน่อย” อาม่าลั้งพูด “มือฉันสั่น ชงไม่ไหวแล้ว”
เฮียเส็งที่นั่งพับเพียบอยู่ตรงข้ามเธอ มองกาใบนั้น
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ