บทที่ 29
วันร้อยวันเธอจะไปไหม
กระดาษทองแผ่นบางวางอยู่บนฝ่ามือย่นของอาม่าลั้ง แผ่นทองเปลวตรงกลางสะท้อนแสงเช้าวาบขึ้นมา
“พับเป็นเรือ” เธอพูด “วันร้อยวัน คนตายต้องใช้เรือข้ามน้ำ”
เธอยื่นแผ่นนั้นมาให้เด็กหนุ่ม “พับให้สามีฉันหน่อย” ---
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ