ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
ไรเดอร์ส่งยา คือเจ้าสัวร้านทองที่ตายไปเมื่อคืน

บทที่ 1

ใครเอาร่างฉันไป

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

นิ้วชี้ของเด็กหนุ่มในกระจกเคาะลงบนเงาของตัวเองสามครั้ง ช้า หนัก เว้นจังหวะเท่ากันทุกครั้ง แบบที่เฮียเส็งเคาะตู้กระจกหน้าร้านทองมาหกสิบปี

แต่มือนั้นไม่ใช่มือของเขา

มือในกระจกเรียวยาว ผิวตึง ไม่มีจุดด่างดำ ไม่มีรอยไหม้จากเบ้าหลอมทอง ไม่มีนิ้วก้อยข้างซ้ายที่งอผิดรูปจากอุบัติเหตุตอนอายุสิบเก้า

เฮียเส็งยกมืออีกข้างขึ้นมาดูใกล้ ๆ หมุนไปมา เหมือนกำลังตีราคาทองที่ไม่รู้ที่มา

ห้องน้ำร้านกาแฟเล็กแคบ กระเบื้องสีขาวมีคราบน้ำ กลิ่นน้ำยาล้างห้องน้ำกลิ่นมะนาวฉุนขึ้นจมูก แสงไฟนีออนกระพริบเป็นระยะ

เด็กหนุ่มในกระจกอายุไม่น่าเกินยี่สิบห้า ผมดำตัดสั้นข้าง ๆ ด้านบนยุ่งเหมือนเพิ่งถอดหมวกกันน็อก ขอบตาคล้ำ หน้าตาธรรมดา แบบที่เดินผ่านกันบนถนนเป็นพันคนแล้วจำไม่ได้สักคน สวมเสื้อแจ็กเก็ตสีเขียวอมฟ้ามีรอยขาดที่ศอก

เฮียเส็งจำเสื้อตัวนี้ได้

เขาเห็นมันเมื่อคืน ตอนตีสาม ตรงประตูห้องนอนของตัวเอง

“ใครเอาร่างฉันไป”

เสียงที่ออกจากปากเป็นเสียงหนุ่ม ใส และแปลกหู แต่จังหวะพูดเป็นของเขา ช้า ทีละคำ เหมือนวางทองทีละเส้นลงบนตาชั่ง

เมื่อคืนตีสาม ห้องนอนชั้นสามเหนือห้างทองจินหลงเฮงเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาลูกตุ้มบนผนัง

เฮียเส็งนอนอยู่บนเตียงไม้สักที่ซื้อมาตั้งแต่วันแต่งงาน อาม่าลั้งหลับอยู่อีกห้อง เพราะช่วงหลังเขาไอทั้งคืน และเธอเองก็อายุเจ็ดสิบแปดแล้ว ต้องการการนอนมากกว่าเขา

ยาหมด

เขาจำได้ว่าเม็ดสุดท้ายกินไปตอนสี่ทุ่ม วีระลูกชายคนกลางบอกว่าจะสั่งยามาส่งให้ตอนดึก ไม่ต้องห่วงเตี่ย เดี๋ยวนี้เขามีไรเดอร์ส่งตลอดคืน

ประตูข้างร้านถูกเคาะตอนตีสาม คนงานกะดึกพาไรเดอร์ขึ้นมาส่งถึงหน้าห้อง เพราะวีระสั่งไว้ว่าให้ส่งถึงมือ

เด็กหนุ่มคนนั้นยืนอยู่ตรงประตู ถือถุงยาสีขาวไว้ในมือ ใส่หมวกกันน็อกแบบเปิดหน้า

“ยามาส่งครับอากง”

เฮียเส็งจำได้ว่าพยายามจะลุกขึ้นนั่ง

แล้วอกข้างซ้ายก็บีบแน่นเหมือนมีคนเอาคีมหนีบทองหนีบหัวใจไว้

เขาจำได้ว่ามองเพดาน เห็นรอยน้ำรั่วรูปมังกรที่เคยบอกอาม่าว่าจะให้ช่างมาซ่อมตั้งแต่ปีก่อน

เขาจำได้ว่าเด็กหนุ่มทิ้งถุงยาแล้วพุ่งเข้ามา เขย่าไหล่เขา ตะโกนเรียกคน

แล้วเขาก็เห็นเด็กคนนั้นทรุดลงกับพื้นตรงหน้าเตียง

จากนั้นทุกอย่างก็ดับมืด

“น้องครับ เสร็จยังครับ ข้างนอกมีคนรอ”

เสียงเคาะประตูห้องน้ำดังขึ้น เฮียเส็งสะดุ้ง

เขาเปิดประตูออกไป ผู้ชายวัยกลางคนที่ยืนรอหน้าห้องน้ำมองเขาด้วยสายตารำคาญ

“ขอโทษที” เฮียเส็งพูด เคยชินกับการพูดกับลูกค้าที่อายุน้อยกว่า

ผู้ชายคนนั้นขมวดคิ้ว ขอโทษที กับเด็กไรเดอร์อายุยี่สิบกว่า ใครเขาพูดกัน

เฮียเส็งเดินออกมาที่หน้าร้านกาแฟ แสงแดดเช้าแยงตา นาฬิกาบนผนังบอกเจ็ดโมงสี่สิบ ป้ายหน้าร้านบอกชื่อถนน

ถนนเยาวราช ห่างจากร้านของเขาไม่ถึงสองร้อยเมตร

เขาไม่รู้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ร่างนี้คงเดินมาเอง ในความมึนงง หรือในความเคยชินของเจ้าของเดิม

กระเป๋าแจ็กเก็ตสั่น

เขาล้วงเจอโทรศัพท์เครื่องเก่าจอร้าวเป็นใยแมงมุม บนจอขึ้นชื่อคนโทร

แม่

มือของเฮียเส็งหยุดค้าง

“เอก ลูกอยู่ไหน” เสียงผู้หญิงในสายแหบและหอบ “เมื่อคืนไม่กลับบ้าน แม่โทรหาทั้งคืน”

เอก

ชื่อของร่างนี้

เฮียเส็งไม่รู้ว่าจะตอบอะไร หกสิบปีที่ผ่านมาเขาเจรจาทองแท่งกับนายทุนฮ่องกง ต่อราคากับพ่อค้าพลอยจันทบุรี ตะคอกช่างทองที่ผสมทองผิดสูตร แต่ไม่เคยต้องตอบผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งที่ร้องไห้เพราะห่วงลูก

“ผม...” เขาเปลี่ยนสรรพนามกลางคำ “ผมอยู่เยาวราชครับ เมื่อคืนผม... เป็นลม”

“เป็นลม? ลูกไม่สบายเหรอ” เสียงแม่ของเอกไอติดกันหลายครั้ง ไอหนักแบบคนป่วยมานาน “ไม่ต้องห่วงแม่นะ แม่ยังมียาเหลือสองวัน ลูกพักก่อนเถอะ”

เธอหยุดไอ แล้วพูดเบาลง

“เจ้าของห้องมาเคาะอีกแล้วนะเอก เขาบอกว่าค่าเช่าค้างสามเดือน ถ้าสิ้นเดือนนี้ไม่จ่าย...”

เธอไม่พูดต่อ ไม่จำเป็นต้องพูด

เฮียเส็งหลับตาลง

เขาไม่รู้จักเด็กคนนี้ ไม่รู้ว่าเอกอายุเท่าไหร่ บ้านอยู่ไหน แม่ป่วยเป็นอะไร แต่เขารู้จักน้ำเสียงแบบนี้ดี

เมื่อเจ็ดสิบปีก่อน แม่ของเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้ ในห้องเช่าไม้ริมคลองหลังตลาดน้อย ก่อนที่เขาจะได้ทองแท่งแรกในชีวิต

“แม่ครับ” เขาพูดออกไป คำนั้นแปลกในปาก แต่ไม่ได้ฝืนอย่างที่คิด “ผมจะหาเงินมาให้ ไม่ต้องห่วง”

ห้างทองจินหลงเฮงไม่ได้เปิดร้านเช้านี้

ประตูเหล็กยืดสีแดงปิดลงสามในสี่ เหลือช่องให้คนเดินลอดเข้าออกได้ทีละคน หน้าร้านมีพวงหรีดตั้งเรียงอยู่แล้วสิบกว่าพวง ดอกเบญจมาศสีขาวกับป้ายผ้าสีน้ำเงินตัวหนังสือสีทอง

ด้วยความอาลัย คุณเส็ง จินหลงเฮง

เฮียเส็งยืนมองชื่อตัวเองบนพวงหรีดอยู่นาน

พวงที่ใหญ่ที่สุดตั้งอยู่ตรงกลาง ไม่ได้มาจากญาติหรือลูกค้าเก่า ป้ายผ้าสีน้ำเงินเขียนว่า จากบริษัทหลงทองกรุ๊ป

นายทุนที่ส่งคนมาขอซื้อสูตรผสมทองของเขาสามครั้งในรอบปีนี้

เขาไล่ไปทั้งสามครั้ง ครั้งสุดท้ายเขาเอาไม้เท้าเคาะโต๊ะจนแก้วชาหกเลอะเอกสารสัญญา

สูตรนี้อาแปะของอั๊วเอาติดตัวมาจากแต้จิ๋ว ผสมทองให้สีออกเหลืองส้มเหมือนแสงเย็น ไม่มีร้านไหนในเยาวราชทำได้ เขาบอกพวกนั้น ลื้อจะเอาเงินเท่าไหร่มาวาง อั๊วก็ไม่ขาย

แต่พวงหรีดนั้นมาถึงก่อนพวงหรีดของญาติ

เร็วเกินไป

“ไรเดอร์เหรอ ส่งของไปทางประตูหลัง”

ชายหนุ่มคนงานร้านที่ยืนเฝ้าประตูโบกมือไล่ เฮียเส็งจำเด็กคนนี้ได้ ชื่อหมู เด็กฝึกงานที่เขารับเข้ามาเมื่อสองปีก่อน เพราะเห็นว่ามือนิ่งดี

“อาหมู” เขาพูดออกไปเอง “ลื้อยังไม่ได้ขัดตู้กระจกเลย คราบนิ้วเต็มไปหมด”

หมูอ้าปากค้าง แล้วหน้าเขียวขึ้นทันที

“มึงเป็นใคร มาสั่งกูทำไม”

เฮียเส็งกัดฟันแน่น เขาลืมตัว ร่างนี้ไม่ใช่เถ้าแก่ ร่างนี้คือเด็กไรเดอร์เสื้อขาดที่ศอก

“ผม... ผมมาส่งยาให้อากงเมื่อคืน” เขาเปลี่ยนเสียงให้อ่อนลง “ผมอยากจุดธูปให้แกครับ”

หมูมองเขาจากหัวจรดเท้า ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถอยให้ทาง

“จุดเสร็จแล้วรีบไป วันนี้เถ้าแก่ใหม่อารมณ์ไม่ดี”

เถ้าแก่ใหม่

ตายไปไม่ถึงหนึ่งวัน ร้านของเขามีเถ้าแก่ใหม่แล้ว

ด้านในร้าน ตู้กระจกทุกตู้ถูกคลุมด้วยผ้าขาว แต่เฮียเส็งรู้ว่าตู้ไหนมีอะไร ตู้แรกสร้อยคอลายโซ่ ตู้ที่สองกำไลมังกรคาบแก้ว ตู้ที่สามแหวนแต่งงานลายดอกพุดตาน แบบที่เขาออกแบบเองให้อาม่าลั้งเมื่อห้าสิบหกปีก่อน

ลึกเข้าไปหลังร้าน ห้องโถงบรรพบุรุษจัดเป็นที่ตั้งศพชั่วคราว รูปถ่ายของเขาตั้งอยู่บนโต๊ะหมู่บูชา รูปที่ถ่ายตอนครบรอบแปดสิบปี หน้าบึ้งเพราะช่างภาพบอกให้ยิ้มเกินสามครั้ง

ใต้รูปนั้นคือโลงไม้สีแดงเข้ม

เฮียเส็งไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ เขาไม่กล้า

เขายืนอยู่หลังเสาไม้ต้นใหญ่ ตรงจุดที่เคยยืนดูลูกชายทั้งสามคนวิ่งเล่นตอนเด็ก

ตอนนี้ลูกชายทั้งสามคนยืนอยู่ตรงหน้าโลงของเขา

ไชยา ลูกคนโต อายุห้าสิบห้า ตาแดงก่ำ ถือธูปค้างอยู่ในมือ

เก่ง ลูกคนเล็ก อายุสี่สิบห้า ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์

และวีระ ลูกคนกลาง แว่นกรอบทองบนหน้า แหวนหยกบนนิ้ว เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบกริบ กำลังคุยโทรศัพท์ด้วยเสียงเบาแต่ชัดพอให้คนหลังเสาได้ยิน

“ครับคุณหลิว ไม่ต้องห่วง ผมคุยกับพี่น้องแล้ว”

วีระเหลือบมองโลงศพแวบหนึ่ง แล้วหันหลังให้

“เตี่ยดื้อมาทั้งชีวิต แต่ตอนนี้ไม่มีใครขวางแล้ว งานร้อยวันเราจะเซ็นแบ่งร้านต่อหน้าทนาย แล้วส่วนของผมรวมทั้งสูตรผสมทอง ผมจะโอนให้บริษัทคุณหลิวทันที”

เขาหยุดฟังปลายสาย แล้วหัวเราะเบา ๆ

“เรื่องเซฟเหรอครับ ไม่มีปัญหา เตี่ยไม่เคยบอกรหัสใคร แม้แต่ม่า แต่ร้อยวันผมจะให้ช่างมาเจาะ ข้างในมีสมุดสูตรกับบัญชีทองฝากที่เตี่ยไม่เคยให้ใครดู”

เฮียเส็งกำมือแน่น

เล็บของเด็กหนุ่มจิกลงบนฝ่ามืออ่อนจนเจ็บ แต่เขาไม่รู้สึก

เจาะเซฟ

เซฟเหล็กหล่อจากเยอรมันที่ตั้งอยู่ใต้พื้นห้องนอนเขา รหัสหกหลัก เขาเปลี่ยนมันทุกปีในวันเกิดอาม่าลั้ง เพราะเป็นวันเดียวที่เขารู้ว่าจะไม่มีวันลืม

และข้างในนั้นไม่ได้มีแค่สมุดสูตร

ข้างในมีพินัยกรรมฉบับที่เขาเขียนใหม่เมื่อเดือนก่อน ฉบับที่ยังไม่มีทนายคนไหนรู้

ฉบับที่ไม่ได้ยกร้านให้ลูกชายคนไหนเลย

ร้อยวัน

เฮียเส็งนับในใจ งานทำบุญร้อยวันตามธรรมเนียม จากวันนี้ไปอีกสามเดือนกว่า

เขามีเวลาแค่นั้น ในร่างของเด็กหนุ่มที่ไม่มีใครเชื่อ ที่มีแม่ป่วยรอยาอยู่ที่ห้องเช่า ที่ค้างค่าเช่าสามเดือน ที่แม้แต่คนงานฝึกหัดในร้านของตัวเองยังไล่ไปส่งของประตูหลัง

เขาจะเดินเข้าไปบอกลูก ๆ ว่า อั๊วคือเตี่ยของลื้อ ก็ได้ แล้วก็จะถูกหิ้วออกไปโยนบนถนนเยาวราช หรือแย่กว่านั้น ถูกส่งโรงพยาบาลบ้า

ไม่

เขาต้องเข้าร้านนี้ให้ได้ ในฐานะอะไรก็ได้ที่เขาเปิดเซฟได้ก่อนวันร้อยวัน

“อาตี๋ มาจุดธูปให้อากงเหรอ”

เสียงนุ่มเจือสำเนียงแต้จิ๋วดังขึ้นข้างหลัง

เฮียเส็งหยุดหายใจ

อาม่าลั้งยืนอยู่ตรงนั้น

ผมสีเงินมุ่นมวยเรียบร้อยเหมือนทุกเช้าห้าสิบหกปีที่ผ่านมา เสื้อคอจีนผ้าไหมสีดำ กำไลหยกวงเดิมที่ข้อมือซ้าย กำไลที่เขาซื้อให้ตอนลูกคนแรกเกิด

ตาของเธอบวม แต่ไม่มีน้ำตา อาม่าลั้งไม่ร้องไห้ต่อหน้าคน เธอเคยบอกเขาว่าน้ำตาเป็นของที่ต้องเก็บไว้ในตู้ เหมือนทองแท่ง ไม่ใช่ของวางโชว์หน้าร้าน

“ลื้อคือเด็กที่มาส่งยาเมื่อคืนใช่ไหม” เธอถาม “อาหมูบอกว่าลื้อเป็นลมอยู่ข้างเตียงอากง”

เฮียเส็งพยักหน้า เขาไม่ไว้ใจเสียงตัวเอง

อาม่าลั้งมองหน้าเขาอยู่นาน นานกว่าที่คนแปลกหน้าควรมองกัน

แล้วเธอก็ยื่นธูปสามดอกที่จุดแล้วให้

“ไปไหว้เขาเถอะ เขาคงอยากขอบคุณลื้อ ลื้อเป็นคนสุดท้ายที่อยู่กับเขา”

เฮียเส็งรับธูปมา มือสั่น

เขาเดินไปยืนหน้ารูปของตัวเอง รูปหน้าบึ้งที่เขาเกลียด มองหน้าตัวเองในวัยแปดสิบ แล้วยกธูปขึ้นไหว้

ไหว้ตัวเอง

เขาไม่รู้ว่าโลกนี้มีใครเคยทำแบบนี้มาก่อนหรือเปล่า

ปักธูปลงกระถางเสร็จ มือข้างขวาของเขาก็ขยับไปเอง เหมือนที่มันขยับมาทุกวันตลอดหกสิบปี ทุกครั้งที่เขายืนอยู่หน้าโต๊ะ ทุกครั้งที่คิดอะไรไม่ออก ทุกครั้งที่อยากให้ภรรยารู้ว่า อั๊วอยู่นี่ ไม่ต้องห่วง

นิ้วชี้เคาะลงบนขอบโต๊ะหมู่บูชา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

สามครั้ง ช้า หนัก เว้นจังหวะเท่ากันทุกครั้ง

ข้างหลังเขา เสียงลูกประคำหยกในมืออาม่าลั้งที่กำลังนับอยู่ หยุดลงกะทันหัน

เฮียเส็งไม่กล้าหันกลับไป

เขาได้ยินแค่เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว แล้วเสียงที่เขาฟังมาห้าสิบหกปีก็กระซิบขึ้นข้างหลัง สั่นเครือเป็นครั้งแรกในชีวิต

“อาตี๋... ใครสอนลื้อเคาะโต๊ะแบบนั้น”

— จบบท —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ