บทที่ 2
เสียงตัวเองในสาย
“แกเอาร่างฉันไปทำอะไร”
ผมกระซิบใส่โทรศัพท์ ดึงผ้าห่มขึ้นมาบังครึ่งหน้า มือเหี่ยวกำเครื่องแน่นจนแหวนหยกที่หลวมโพรกบนนิ้วนางหมุนไปครึ่งรอบ เทปใสที่ทับเข็มน้ำเกลือบนหลังมือดึงหนังจนตึง
คุณวรรณยังยืนอยู่ตรงประตู ห่างจากเตียงราวสิบก้าว แขนกอดอก ปลายรองเท้าแบนวางนิ่งอยู่บนธรณีประตู
ปลายสายเงียบ มีแต่เสียงลมตีไมค์ดังฟู่ ๆ กับเสียงเบรกลมรถเมล์ดังฟี้ด
“พ่อไม่ได้ทำอะไรเลยลูก” เสียงของผมเองตอบช้า ๆ ทีละคำ “พ่อลืมตาขึ้นมา ก็อยู่ในนี้แล้ว”
“อย่ามาเรียกฉันว่าลูก”
ผมกัดฟัน เสียงที่หลุดออกไปเป็นเสียงแหบของคนแก่ ลมจากสายออกซิเจนใต้จมูกเย็นวาบ กลิ่นพลาสติกใหม่ ๆ ของสายลอยขึ้นมาทุกครั้งที่สูดหายใจ
“ตอนนี้แกอยู่ไหน”
“ริมถนนใหญ่หน้าโรงพยาบาล ตรงป้ายรถเมล์” เสียงนั้นหยุดไปจังหวะหนึ่ง “พ่อยืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่ห้าโมง”
ผมเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง สองทุ่มสิบนาที
“สามชั่วโมง ทำไมไม่ขึ้นมา”
“ยามไม่ให้ขึ้น” เสียงของผมพูดเบาลงเหมือนคนเกรงใจ “เขาบอกว่าคนส่งของ ถ้าไม่มีของมาส่ง ห้ามขึ้นชั้นสิบหก”
ผมเกือบหลุดหัวเราะออกมาทั้งที่หน้าอกยังเจ็บ
กฎนี้ผมเจอทุกวัน ไม่มีใบนำส่ง ไม่มีชื่อผู้รับ ยามไม่โทรขึ้นห้อง ต่อให้ยืนอ้อนวอนจนเสื้อกั๊กเปียกเหงื่อก็ไม่มีใครเปิดลิฟต์ให้
วันนี้กฎข้อเดียวกันขวางเจ้าของตึกทั้งเครือไว้หน้าโรงพยาบาลตัวเอง
“แล้วรถฉันล่ะ”
“จอดอยู่ข้าง ๆ พ่อนี่แหละ” เสียงนั้นเงียบไปอีกครั้ง “พ่อขี่ไม่เป็น”
คนแก่เจ็ดสิบห้า ผมคิด ยืนเฝ้ามอเตอร์ไซค์ผมอยู่ริมถนน ขี่ก็ไม่เป็น ทิ้งก็ไม่ลง
เสียงพื้นรองเท้าแบนกระทบพื้นหินขัดดังขึ้นทีละก้าว
คุณวรรณเดินเข้ามาแล้ว
“พ่อโทรหาใครคะ”
เธอหยุดอยู่ข้างเตียง ระยะพอดีกับที่จะมองเห็นหน้าจอโทรศัพท์ในมือผม กลิ่นสบู่จาง ๆ จากเสื้อเชิ้ตขาวของเธอลอยมาถึงหมอน
ผมกดโทรศัพท์แนบอกไว้ ฝ่ามือเหี่ยวปิดไมค์มิด
“คนส่งของ”
“คนส่งของเหรอคะ”
“ของพ่อยังไม่ถึง”
ประโยคนี้ออกมาเองโดยไม่ต้องคิด ผมได้ยินประโยคนี้จากลูกค้าวันละสิบรอบ ต่างกันแค่ปกติผมเป็นฝ่ายถูกตาม วันนี้ผมเป็นฝ่ายตามเสียเอง
คุณวรรณเอียงหน้ามองโทรศัพท์ในมือผม
“พ่อกดเบอร์เองเลยเหรอคะ ไม่ได้เลือกจากรายชื่อ”
ผมนิ่ง
เวรแล้ว เธอเห็นตั้งแต่ตอนกด
“จำได้” ผมตอบ ทำเสียงให้ช้าลง “เขามาทุกวัน”
แขนที่กอดอกอยู่ของคุณวรรณกระชับเข้าหาตัวนิดหนึ่ง นิดเดียวจริง ๆ ถ้าผมไม่ใช่คนที่เคยยืนอ่านหน้าลูกค้าหน้าประตูมาห้าปี ผมคงมองไม่ออก
เธอไม่ถามต่อ เดินไปที่โต๊ะข้างเตียง หยิบกระจกกรอบเงินที่ผมวางทิ้งไว้บนผ้าห่ม เช็ดรอยนิ้วบนกระจกด้วยชายเสื้อเชิ้ต แล้ววางมันกลับไปตั้งที่เดิม
ตรงที่ซองจดหมายเคยวางอยู่
ผมกดผ้าห่มทับซองที่ซุกไว้ข้างสะโพกแน่นขึ้น กระดาษในซองส่งเสียงกรอบแกรบเบา ๆ
ถ้าเธอได้ยิน เธอก็ทำเป็นไม่ได้ยิน
“คนส่งของที่มาทุกวัน” คุณวรรณพูดโดยไม่หันมา “คนที่เป็นลมอยู่ข้างเตียงพ่อตอนสี่โมงสี่สิบใช่ไหมคะ”
เครื่องวัดหัวใจข้างหัวผมเร่งจังหวะ ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ถี่ขึ้นจนผมได้ยินมันชัดกว่าเสียงแอร์
คุณวรรณหันมามองจอเครื่อง แล้วมองหน้าผม
ผมไม่ได้ตอบ คนแก่ที่เพิ่งตื่นจากยาแรงไม่จำเป็นต้องตอบทุกคำถาม ผมยกมือขึ้นแตะสายออกซิเจน ทำทีเป็นหายใจไม่ทัน
ครึ่งหนึ่งไม่ต้องแสดงเลย เพราะร่างนี้หายใจไม่ทันจริง
คุณวรรณถอนหายใจออกทางจมูก เธอเอื้อมมือมาจัดสายออกซิเจนให้ ปลายนิ้วโดนแก้มผม เย็นและมีกลิ่นแอลกอฮอล์ล้างมือฉุนขึ้นจมูก
“หมอบอกว่าเด็กคนนั้นแค่หน้ามืด” เธอพูดเสียงเรียบ “ยามพาลงไปนั่งพักที่ห้องพยาบาลชั้นล่าง ให้น้ำหวานแก้วหนึ่ง แล้วเขาก็เดินออกไปเอง พ่อไม่ต้องห่วง”
เดินออกไปเอง ผมคิด เจ้าสัวทั้งคนถูกให้น้ำหวานแก้วเดียวแล้วไล่ออกจากตึก
“ใครห่วง” ผมหลุดปากออกไป
คุณวรรณชะงักมือ
ผมเม้มปาก รีบเติมคำเข้าไปให้มันฟังดูเป็นคนแก่ “พ่อแค่...ถามเรื่องของ”
“ค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ
เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมไหล่ผมให้มิด ใช้สันมือรีดตะเข็บผ้าให้เรียบ ทำช้า ๆ เหมือนคนที่ทำแบบนี้มาหลายคืนจนมือจำได้
แม่ผมก็ทำแบบนี้ ตอนผมเป็นไข้หวัดใหญ่ตอนอายุสิบสี่ แม่นั่งรีดผ้าห่มให้ผมทั้งคืนทั้งที่เช้าต้องไปตั้งแผงตั้งแต่ตีห้า
ผมมองมือของผู้หญิงอายุห้าสิบกว่าที่กำลังห่มผ้าให้ร่างของพ่อ
เก้าอี้ห้าตัวที่ลากมาล้อมเตียงเมื่อชั่วโมงก่อนยังวางค้างอยู่ สี่ตัวหันหน้าเข้าหากัน มีตัวเดียวที่หันมาทางหมอน
“หนูนั่งอยู่หน้าห้องนะคะ” คุณวรรณยืดตัวขึ้น “ทั้งคืน ถ้าพ่อเจ็บตรงไหน กดกริ่งเรียกพยาบาลก่อน แล้วค่อยเรียกหนู”
เธอเดินไปที่ประตู มือจับลูกบิดไว้แล้วหยุด
“พรุ่งนี้พี่ใหญ่จะมาแต่เช้า” เธอบอกโดยไม่หันหน้ามา “ถ้าคนส่งของคนนั้นมา หนูจะบอกยามให้”
ประตูปิดลง เสียงกลอนลิ้นดังแกร๊กเบา ๆ
ผมยกโทรศัพท์ขึ้นจากอก ฝ่ามือชื้นเหงื่อจนหน้าจอขึ้นฝ้า
“ยังอยู่ไหม”
“อยู่ลูก” เสียงของผมตอบทันที เหมือนคนที่เอาโทรศัพท์แนบหูรอมาตลอด “นั่น...วรรณใช่ไหม”
“แกได้ยิน”
“ได้ยินนิดหน่อย” เสียงนั้นนิ่งไป “เขาเหนื่อยไหม หน้าตาเขาเป็นยังไง”
ผมกำโทรศัพท์แน่นจนแหวนหยกกดเนื้อนิ้ว
“แกถามฉันเหรอ” ผมกระซิบ เสียงแหบสั่นทั้งที่พยายามคุม “ลูกแกเอง ยืนข้างเตียงแกมาทั้งเดือน แกยังต้องถามฉันว่าหน้าเขาเป็นยังไง”
ปลายสายไม่มีเสียงตอบ มีแต่เสียงลม กับเสียงมอเตอร์ไซค์รับจ้างบิดคันเร่งผ่านไป
“พ่อนอนหลับตามาทั้งเดือน” เสียงนั้นพูดในที่สุด “พ่อกลัวลืมตาแล้วเจอแต่คนเถียงกัน”
“แล้วฉันล่ะ” คำถามนั้นหลุดออกไปก่อนที่ผมจะห้ามมันทัน “ยี่สิบเจ็ดปี แกกลัวลืมตาเจอฉันด้วยหรือเปล่า”
เงียบ
ผมไม่ได้ต้องการคำตอบ ผมรู้ว่าถ้ามันตอบตอนนี้ ผมจะตะโกน และถ้าผมตะโกน คุณวรรณที่นั่งอยู่หลังประตูบานนั้นจะเปิดเข้ามา
ผมหายใจเข้าลึกเท่าที่ปอดคนแก่จะให้ได้ กลิ่นกล้วยไม้ขาวในแจกันหวานจนเลี่ยน ปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ยังติดแก้มอยู่
เอาเรื่องที่ต้องทำก่อน ไนท์ ด่าทีหลังได้
“ฟังนะ” ผมพูดเสียงห้วน ภาษาเดียวกับที่ใช้คุยกับเด็กส่งของมือใหม่ “กุญแจรถอยู่กระเป๋าเสื้อกั๊กซ้าย กระเป๋าที่มีซิป เจอไหม”
เสียงซิปรูดแกรก
“เจอแล้ว”
“พวงกุญแจมีสามดอก ดอกยาวสุดคือรถ อีกสองดอกห้องเช่า ห้ามทำหาย แม่ฉันไม่มีดอกสำรอง”
“ดอกยาวสุด” เสียงนั้นทวนช้า ๆ เหมือนจดลงกระดาษ
“ขี่ไม่เป็นก็ไม่ต้องขี่ ไม่ต้องสตาร์ตด้วย เสียบกุญแจ กดลงนิดนึง แล้วบิดไปทางซ้ายสุด ตรงช่องที่มีรูปเบาะ เบาะมันจะเด้งขึ้นเอง ใต้เบาะมีกล่องข้าว”
“กล่องข้าว”
“ข้าวผัด” ผมบอก “แม่ห่อให้ตอนเช้า ฉันยังไม่ได้กิน แกยืนตากลมมาสามชั่วโมงแล้ว ร่างนั้นมันหิว กินซะ”
เสียงกุญแจกระทบกันกริ๊ก ๆ แล้วเงียบไปนาน
เสียงฝาเบาะดีดขึ้นดังป๊อก
ต่อด้วยเสียงฝากล่องพลาสติกเปิด
“แม่...ทำเหรอ” เสียงของผมสั่นจนผมแทบจำไม่ได้ว่ามันเป็นเสียงผม “มาลัยทำเองเหรอ”
“ไม่ต้องพูดชื่อแม่ฉัน”
“พ่อขอโทษ”
“ไม่ต้อง” ผมตัดบท “กินไป”
ปลายสายมีเสียงช้อนพลาสติกครูดก้นกล่อง ช้า ๆ ทีละคำ ช้ากว่าที่ผมเคยซัดกล่องเดียวกันนี้หมดในห้านาทีก่อนงานต่อไปเด้ง
เป็นจังหวะของคนที่กลัวข้าวจะหมด
ผมหันหน้าหนีโทรศัพท์ ไปมองม่านผ้าไหมสีทองที่ปิดหน้าต่างไว้มิด ผมนึกภาพไม่ออกว่าคนแก่ในเสื้อกั๊กสีเทากับรองเท้าผ้าใบส้นสึกของผมนั่งยอง ๆ กินข้าวผัดอยู่ข้างป้ายรถเมล์หน้าตาเป็นยังไง
ผมไม่อยากนึกออกด้วย
“กินเสร็จแล้วฟังต่อ” ผมพูดเมื่อเสียงช้อนเงียบลง “คืนนี้แกห้ามกลับบ้านฉัน”
“ทำไมล่ะลูก”
“เพราะแม่ฉันจะรู้” ผมกระซิบเร็วขึ้น “ยี่สิบเจ็ดปี แม่ฟังเสียงฉันทุกวัน แกเปิดปากพูดสองประโยค แม่ก็รู้แล้วว่านั่นไม่ใช่ฉัน”
“แล้วพ่อจะไปนอนที่ไหน”
ผมอ้าปากจะตอบ แล้วก็ค้าง
ผมไม่รู้จักใครที่จะยอมให้ไนท์ไปนอนด้วยโดยไม่ถามอะไรเลย เพื่อนส่งของสองสามคนที่มีก็อยู่ห้องเช่าแคบกว่าห้องผม และพวกมันจะถามว่าทำไมไนท์พูดค่ะครับกับมันทุกประโยค
“นอนแถวนั้นก่อน ห้องรอโรงพยาบาลก็ได้” ผมบอก “ยามไม่ไล่คนนั่งรอญาติหรอก บอกว่ารอญาติ”
“รอญาติ” เสียงนั้นทวนอีกครั้ง แล้วหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “ก็จริงนี่ลูก”
ผมไม่ขำด้วย
“แล้วพรุ่งนี้...”
ผมยังพูดไม่จบ โทรศัพท์ปลายสายก็สั่นครืดเข้ามาในหู เสียงสั่นของเครื่องผมเอง ผมจำได้ เพราะผมตั้งให้มันสั่นแรงที่สุดจะได้รู้ตัวทั้งที่ใส่หมวกกันน็อก
“มีคนโทรเข้ามาลูก” เสียงนั้นพูดลน ๆ “ขึ้นชื่อว่า หัวหน้าโต้ง”
“อย่ารับ” ผมรีบบอก “หัวหน้าฉันเอง พรุ่งนี้ฉันค่อยแก้ตัวกับเขา”
“เขาโทรมาเจ็ดครั้งแล้วนะ”
ผมหลับตา
เจ็ดสาย งานเย็นนี้ห้าจุดผมไม่ได้ส่งสักจุด ซองเอกสารยังค้างอยู่ในกล่องท้ายรถ หัวหน้าโต้งคงยืนเท้าสะเอวด่าอยู่หน้าออฟฟิศ และเดือนนี้ผมโดนเรียกไปเตือนครบสองรอบแล้ว
ไล่ออกแน่ ผมคิด ถ้าไม่ตายไปพร้อมร่างนี้ก่อน
“ปล่อยมันสั่นไป” ผมบอก “แล้วไม่ว่าใครโทรมา แกห้ามกดรับทั้งนั้น เข้าใจไหม”
“เข้าใจ”
เสียงสั่นหยุดไป
แล้วก็สั่นขึ้นมาใหม่ทันที แรงกว่าเดิม
“ลูก” เสียงนั้นเปลี่ยนไป “คราวนี้ขึ้นว่า แม่”
เครื่องวัดหัวใจข้างหัวผมร้องถี่ขึ้นทันที นิ้วผมค้างอยู่บนผ้าห่ม ขยับไม่ได้สักข้อ
ผมนึกออกเลยว่าแม่นั่งอยู่ตรงไหน บนเสื่อหน้าทีวีเครื่องเก่า กับข้าวที่ทำไว้ครอบฝาชีรอ แม่โทรหาผมตอนสองทุ่มเป็นเวลาเดียวกันทุกคืนที่ผมกลับช้า โทรจนกว่าผมจะรับ
“อย่ากด” ผมพูดเสียงต่ำ “วางโทรศัพท์ลงบนเบาะ แล้วปล่อยไว้แบบนั้น”
“มันมีปุ่มขึ้นมาเต็มจอเลยลูก” เสียงนั้นอ่านทีละคำเหมือนคนสายตายาว “ปุ่มเขียว ปุ่มแดง แล้วก็มีอีกปุ่ม...เขียนว่า รวมสาย”
“อย่าแตะ”
“พ่อไม่ได้แตะ พ่อแค่จะเลื่อนมันออก...”
เสียงในสายเพี้ยนไปจังหวะหนึ่ง มีเสียงตื๊ดสั้น ๆ ดังขึ้นสองที
ผมกำผ้าห่มจนแหวนหยกเลื่อนลงไปกองที่โคนนิ้ว
แล้วเสียงที่ผมได้ยินทุกคืนมายี่สิบเจ็ดปีก็ดังแทรกเข้ามาในสาย เบา เหนื่อย ปนเสียงทีวีที่เปิดค้างไว้ข้างหลัง
“ไนท์ กลับบ้านกินข้าวได้แล้วลูก”
ในห้องเหลือแต่เสียงลมจากสายออกซิเจนพ่นฟู่เบา ๆ เข้าจมูกผม
ปลายสายอีกด้านไม่มีเสียงอะไรเลย ไม่มีเสียงช้อน ไม่มีเสียงกุญแจ มีแต่เสียงลมพัดผ่านไมค์ กับรถเมล์คันหนึ่งที่ค่อย ๆ เคลื่อนออกจากป้าย
นานจนผมคิดว่าสายหลุดไปแล้ว
แล้วเสียงของผมเอง ช้า แหบ และสั่นเหมือนคนแก่ ก็พูดออกมาคำเดียว
“...มาลัย”
— จบบท —
ถึงบทล่าสุดแล้ว บทต่อไปกำลังมา
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ