บทที่ 1
มือเหี่ยวกับซองจดหมายใต้กระจก
ผมลืมตาขึ้นมา แล้วสิ่งแรกที่เห็นคือมือของคนแก่
มือข้างขวาที่ผมยกขึ้นมาบังแสงไฟ ผิวบางจนเห็นเส้นเลือดสีเขียวคล้ำ จุดด่างสีน้ำตาลเต็มหลังมือ ข้อนิ้วโปนเหมือนปมไม้ และที่หลังมือมีเข็มน้ำเกลือปักอยู่ ติดเทปใสทับไว้สองชั้น
ผมขยับนิ้ว มือเหี่ยวนั้นก็ขยับตาม
ฝันแน่ ๆ ผมคิด เมื่อคืนนอนดึก ฝันบ้า ๆ
ผมพยายามลุกขึ้นนั่ง ร่างกายไม่ฟัง หลังหนักเหมือนมีใครเอาถุงทรายมาวางไว้ทั้งแถว หายใจเข้าลึก ๆ ไม่ได้ ทุกครั้งที่สูดลมเข้า หน้าอกเหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น
เสียงเครื่องวัดหัวใจส่งเสียงติ๊ด ๆ อยู่ข้างหัว
ผมหันไปมองรอบตัวช้า ๆ ห้องสีครีม ม่านผ้าไหมสีทองหนา ๆ โซฟาหนังชุดใหญ่ ทีวีจอแบนติดผนัง แจกันกล้วยไม้สีขาวสามแจกัน โต๊ะข้างเตียงที่มีกระเช้าผลไม้กองเป็นภูเขา
ห้องโรงพยาบาลที่แพงกว่าห้องเช่าของผมทั้งปี
และในห้องนั้นมีคนห้าคนยืนล้อมเตียงอยู่
ไม่มีใครมองผม
“...หุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ของพ่อต้องเป็นของพี่ชายคนโต ถูกต้องตามประเพณี” ผู้ชายวัยห้าสิบกว่าในสูทสีดำพูดเสียงแข็ง
“ประเพณีอะไรของพี่” ผู้หญิงในชุดผ้าไหมสีม่วงตวาดกลับ “พี่ไม่เคยเข้าโกดังสักวัน ฉันบริหารสาขาเหนือมาสิบปี”
“เบา ๆ หน่อย พ่อยังนอนอยู่” ผู้ชายอีกคนพูด แต่ไม่ได้มองมาทางเตียงเลย มือถือโทรศัพท์ที่เปิดตารางตัวเลขค้างไว้
“นอนอยู่ก็ได้ยินไม่ได้หรอก หมอบอกแล้วว่าวันนี้ให้ยาแรง”
“หมอบอกอีกอย่างด้วย” คนที่ยืนเงียบอยู่มุมห้องพูดขึ้น “หัวใจพ่ออยู่ได้อีกไม่เกินหกสิบวัน ถ้าจะเถียงกันเรื่องหุ้น เถียงให้จบก่อนวันนั้นก็แล้วกัน”
ไม่มีใครตอบ แต่ไม่มีใครดูตกใจด้วย เหมือนตัวเลขหกสิบวันเป็นแค่กำหนดส่งงานชิ้นหนึ่ง
พ่อ ผมคิด พวกนี้เรียกใครว่าพ่อ
ผมมองลงไปที่ตัวเอง
ชุดผู้ป่วยสีฟ้าอ่อน ผ้าห่มสีขาวคลุมถึงอก ขาที่โผล่ออกมาใต้ผ้าห่มผอมเหมือนไม้ไผ่ ป้ายข้อมือพลาสติกสีขาวพันอยู่ที่ข้อมือซ้าย
ตัวอักษรบนป้ายพิมพ์ไว้ชัด
นายสุนทร อายุ 75 ปี
ผมชื่อไนท์ อายุยี่สิบเจ็ด เป็นพนักงานส่งเอกสารให้บริษัทขนส่งด่วนแห่งหนึ่ง ขี่มอเตอร์ไซค์วันละสองร้อยกิโลเมตรทั่วกรุงเทพฯ หัวร้อนจนหัวหน้าเรียกไปเตือนเดือนละสองครั้ง อยู่ห้องเช่ากับแม่ที่ฝั่งธน
เมื่อเช้าแม่ยังห่อข้าวผัดใส่กล่องให้ผมเหมือนทุกวัน ตะโกนตามหลังมาว่า ขี่ช้า ๆ อย่าไปด่าใครเขาอีกนะไนท์ ผมตะโกนกลับไปว่า รู้แล้ว โดยไม่หันไปมอง
ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ผมคงหันไปมอง
เมื่อวานผมยังจำได้ ผมเอาซองเอกสารด่วนมาส่งที่ห้องนี้ ชั้นสิบหก โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ผู้รับคือ เจ้าสัวสุนทร
ผมยืนรอให้คนเซ็นรับอยู่ตรงประตู ชายแก่บนเตียงลืมตาขึ้นมามองผมนานผิดปกติ แล้วยกมือขึ้นมาเหมือนจะเรียก
ผมเดินเข้าไปใกล้เพราะคิดว่าเขาจะเซ็นรับเอง
เขาจับข้อมือผมไว้ มือเย็นเฉียบ
แล้วทุกอย่างก็ดับไป
“พ่อ!”
ผู้หญิงคนหนึ่งในห้องเห็นผมลืมตาเป็นคนแรก เธออายุราวห้าสิบ ผมสั้นเรียบ ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็กเรียบ ๆ ไม่มีเครื่องประดับสักชิ้น เธอเป็นคนเดียวในห้องที่ไม่ได้ถือโทรศัพท์
“พ่อตื่นแล้ว” เธอบอกคนอื่นเสียงเรียบ
ทุกคนหยุดเถียงพร้อมกัน แล้วหันมาที่เตียง
ภายในสามวินาที สีหน้าทุกคนเปลี่ยนไปเหมือนนักแสดงที่ได้ยินเสียงผู้กำกับสั่ง ผู้ชายในสูทดำยิ้มกว้าง ผู้หญิงชุดม่วงรีบเข้ามาจับมือผม ผู้ชายที่ถือโทรศัพท์รีบเก็บมันลงกระเป๋า
“พ่อครับ เป็นยังไงบ้างครับ”
“พ่อขา หนูอยู่นี่นะคะ”
ผมมองพวกเขาทีละคน ห้าคน ห้าหน้า ไม่มีใครที่ผมรู้จักเลยสักคน
ใจเย็นไนท์ ผมเตือนตัวเอง ถ้าเป็นฝัน เดี๋ยวก็ตื่น ถ้าไม่ใช่ฝัน...
ผมไม่อยากคิดต่อ
ผมยื่นมือไปทางโต๊ะข้างเตียง กระจกบานเล็กกรอบเงินตั้งอยู่ข้างกระเช้าผลไม้ ผู้หญิงชุดม่วงเห็นแล้วรีบหยิบส่งให้
ผมยกกระจกขึ้นมา
ใบหน้าในกระจกเป็นของชายแก่ ผมขาวบางจนเห็นหนังศีรษะ ร่องลึกตรงหว่างคิ้ว ถุงใต้ตาหนาคล้ำ แก้มตอบ ริมฝีปากซีดแตก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่จ้องกลับมาหาผมนั้นมีแววหวาดกลัว
แววตาของผม ในหน้าของคนอื่น
มือที่ถือกระจกสั่นจนแสงไฟสะท้อนกระเพื่อมไปมาบนเพดาน
“พ่อคะ ระวังหล่นนะคะ” ผู้หญิงชุดม่วงพูด
ผมไม่ได้ยินเธอ
ผมเห็นอะไรบางอย่างตรงที่ที่กระจกเพิ่งถูกยกออกไป
บนโต๊ะข้างเตียง ใต้ตำแหน่งที่กระจกเคยตั้งอยู่ มีซองจดหมายสีขาวซองหนึ่งวางคว่ำไว้ ขอบซองยับเหมือนถูกจับเปิดปิดมาหลายครั้ง
ผมวางกระจก หยิบซองขึ้นมาพลิกดู
ด้านหน้าซองเขียนด้วยลายมือตัวสั่น ๆ ด้วยปากกาหมึกซึมสีน้ำเงิน
ถึง ไนท์ ลูกพ่อ
ผมนั่งนิ่ง
ทุกเสียงในห้องหายไป เสียงเครื่องวัดหัวใจ เสียงแอร์ เสียงลูกห้าคนที่กำลังพูดอะไรบางอย่างกับผม
ไนท์
ชื่อผม
ผมไม่มีพ่อ แม่บอกผมตั้งแต่จำความได้ว่าพ่อไปทำงานต่างประเทศแล้วไม่กลับมา ตอนผมอายุสิบขวบ ผมเลิกถาม ตอนผมอายุสิบห้า ผมเลิกคิด ตอนผมอายุยี่สิบ ผมบอกทุกคนว่าพ่อตายไปแล้ว เพราะมันง่ายกว่าการอธิบายว่ามีคนเลือกไม่อยากเป็นพ่อเรา
ไม่ใช่ ผมคิด คงเป็นไนท์คนอื่น ชื่อนี้มีเป็นพัน
แต่มือเหี่ยวคู่นั้นสั่นจนซองจดหมายส่งเสียงกรอบแกรบ
“อะไรน่ะพ่อ” ผู้ชายในสูทดำโน้มตัวมามอง “จดหมายถึงใคร”
“ใครชื่อไนท์” ผู้หญิงชุดม่วงถาม เสียงแหลมขึ้นนิดหนึ่ง
ผมรีบสอดซองเข้าไปใต้ผ้าห่ม
“พ่อครับ” ผู้ชายในสูทดำเปลี่ยนเรื่องทันที ยื่นแฟ้มเอกสารสีดำมาวางบนตักผม “ไหน ๆ พ่อก็ตื่นแล้ว เรื่องพินัยกรรมฉบับใหม่ ทนายร่างเสร็จแล้วนะครับ พ่อดูก่อนก็ได้ วันที่สามสิบเดือนหน้าทนายจะมาที่นี่ให้พ่อเซ็น”
“ผมขอบอกไว้ก่อนนะครับพี่ใหญ่” ผู้ชายอีกคนแทรก “ร่างนี้ผมยังไม่เห็นด้วย”
“ไม่เห็นด้วยก็เรื่องของแก”
“เรื่องของผมสิ หุ้นของผมด้วย!”
เสียงเถียงดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังกว่าเดิม ราวกับการที่ผมลืมตาเป็นแค่โฆษณาคั่นระหว่างรายการ
ผมมองแฟ้มสีดำบนตัก
ผมมองคนห้าคนที่เรียกร่างนี้ว่าพ่อ แต่ไม่มีใครถามสักคำว่าร่างนี้เจ็บตรงไหน
แล้วผมก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างร้อนขึ้นมาในอก ไม่ใช่ความเจ็บของหัวใจคนแก่ เป็นอะไรที่คุ้นเคยกว่านั้นมาก
ความหัวร้อนของไนท์ อายุยี่สิบเจ็ด
“เงียบ”
ผมพูดออกไป เสียงแหบแห้งของคนแก่ แต่มันดังพอให้ทุกคนหยุด
“พ่อยังไม่ตาย” ผมพูดต่อ “จะเอาอะไรกันนักหนา”
ทั้งห้องเงียบกริบ
ผู้ชายในสูทดำอ้าปากค้าง ผู้หญิงชุดม่วงปล่อยมือผมทันทีเหมือนจับโดนของร้อน ผู้ชายที่ถือโทรศัพท์มองหน้าพี่ชายเหมือนถามว่าพ่อพูดแบบนี้ได้ด้วยเหรอ
พลาดแล้ว ผมคิด เจ้าสัวคงไม่พูดแบบนี้
มีคนเดียวที่ไม่ตกใจ
ผู้หญิงผมสั้นในเสื้อเชิ้ตสีขาว คนที่เห็นผมลืมตาเป็นคนแรก เธอยืนอยู่ปลายเตียง แขนกอดอก สายตาจับนิ่งอยู่ที่หน้าผม
“ทุกคนออกไปก่อน” เธอพูดเสียงเรียบ “พ่อต้องพัก”
“พี่วรรณ...”
“ออกไป”
ไม่มีใครเถียงเธอ ทั้งสี่คนเดินออกจากห้องไปทีละคน ผู้ชายในสูทดำหยิบแฟ้มพินัยกรรมคืนไปด้วยก่อนออก
คุณวรรณเป็นคนสุดท้าย เธอหยุดตรงประตู หันกลับมามองผมอีกครั้ง
“สามสิบปีที่ผ่านมา” เธอพูดช้า ๆ “หนูไม่เคยได้ยินพ่อพูดคำว่า นักหนา เลยสักครั้ง”
ประตูปิดลงเบา ๆ
ผมอยู่คนเดียวในห้อง
มือสั่นตอนดึงซองจดหมายออกมาจากใต้ผ้าห่ม กาวที่ปิดปากซองถูกเปิดแล้วปิดใหม่หลายครั้งจนขอบหลุดลุ่ย ผมดึงกระดาษข้างในออกมา
กระดาษเขียนจดหมายสีครีมสองแผ่น ลายมือเดียวกับหน้าซอง ตัวหนังสือเอียงขวา บางตัวสั่นจนเส้นหยัก บางบรรทัดมีรอยหมึกซึมเป็นวงเหมือนมีน้ำหยดลงไป
ไนท์ ลูกพ่อ
พ่อเขียนจดหมายฉบับนี้มาสิบเอ็ดฉบับแล้ว ฉีกทิ้งสิบฉบับ ฉบับนี้พ่อตั้งใจจะส่งจริง ๆ
พ่อรู้ว่าลูกไม่อยากได้ยินอะไรจากพ่อ พ่อไม่โทษลูก ยี่สิบเจ็ดปีที่พ่อทิ้งลูกกับแม่มาลัยไว้ในห้องเช่าที่ฝั่งธน พ่อไม่มีคำแก้ตัวอะไรเลยนอกจากความขี้ขลาด
พ่อแค่อยากเห็นหน้าลูกสักครั้งก่อนหมดเวลา พ่อเลยให้คนส่งเอกสารจากบริษัทที่ลูกทำงานอยู่ มาส่งของที่ห้องนี้ทุกวัน เผื่อสักวันจะเป็นลูก
ผมหยุดอ่าน
มาลัย
ชื่อแม่ผม
ห้องเช่าฝั่งธน
มือที่ถือกระดาษสั่นจนต้องวางมันลงบนผ้าห่ม ผมกดฝ่ามือเหี่ยวทับไว้ไม่ให้มันขยับ
ไม่จริง
ทุกอย่างในหัวผมตะโกนคำเดียวกัน ไม่จริง ไม่จริง ไม่จริง
ผู้ชายที่ผมเกลียดมาทั้งชีวิตโดยไม่เคยรู้จักหน้า คือเจ้าของร่างที่ผมนอนอยู่ตอนนี้
ผมนึกถึงวันพ่อตอนป.สาม ที่ครูให้ทุกคนวาดรูปพ่อ ผมวาดรูปมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งจอดอยู่หน้าห้องเช่า ไม่มีคนขี่ ครูถามว่าพ่ออยู่ไหน ผมบอกว่าพ่อเพิ่งลงไปซื้อของ เดี๋ยวก็กลับ
ผมนึกถึงคืนที่แม่นั่งนับเหรียญบนพื้นห้องเพื่อจ่ายค่าเทอม แล้วบอกผมว่าแม่ไม่เหนื่อยหรอก
ผมนึกถึงทุกครั้งที่ผมหัวร้อนใส่คนรวยที่ตะคอกใส่คนส่งของ แล้วไม่เคยรู้ว่าตัวเองโกรธใครอยู่กันแน่
ตอนนี้ผมรู้แล้ว และผมกำลังหายใจด้วยปอดของเขา
แล้วตัวผมล่ะ
ความคิดนั้นตามมาเหมือนรถมอเตอร์ไซค์ที่เบรกไม่อยู่
ถ้าผมอยู่ในร่างนี้ แล้วร่างของผม ร่างยี่สิบเจ็ดปีที่ขี่มอเตอร์ไซค์วันละสองร้อยกิโลเมตร ตอนนี้อยู่ที่ไหน
ใครอยู่ในนั้น
ผมเอื้อมมือไปที่โต๊ะข้างเตียง โทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่ของเจ้าสัววางอยู่ข้างกระเช้าผลไม้ หน้าจอไม่ได้ล็อก ผมกดหน้าจอด้วยนิ้วที่ไม่คุ้นมือ พิมพ์เบอร์โทรศัพท์ของตัวเอง เบอร์ที่จำได้ขึ้นใจเพราะต้องบอกลูกค้าวันละห้าสิบครั้ง
กดโทร
สัญญาณดังหนึ่งครั้ง
สองครั้ง
ผมได้ยินเสียงประตูห้องเปิดอีกครั้ง คุณวรรณกลับมายืนอยู่ตรงนั้น เธอเห็นโทรศัพท์ในมือผม แล้วหยุดนิ่ง
สามครั้ง
ปลายสายรับ
ไม่มีเสียงอะไรอยู่สองวินาที มีแต่เสียงลมพัดแรง ๆ กับเสียงรถวิ่งผ่าน เหมือนคนที่ยืนอยู่ริมถนนใหญ่
แล้วก็มีเสียงพูดออกมา
เสียงของผมเอง เสียงผู้ชายอายุยี่สิบเจ็ดที่ผมได้ยินทุกวันในหัว แต่จังหวะพูดช้า นุ่ม หนักแน่น และสั่นเครือ เหมือนคนแก่ที่พยายามกลั้นน้ำตา
“ไนท์” เสียงนั้นพูด “ลูกพ่อ ใช่ไหม”
— จบบท —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ