ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
แม่ด่าผมทุกวันที่ไม่ได้เป็นหมอ ทั้งที่ผมคือหมอที่ผ่าตัดแม่

บทที่ 42

ไฟหน้าห้องผ่าตัด

“บ่ายสองค่ะ” ปรางว่า

แม่ดีดตัวขึ้นจากหมอน สายน้ำเกลือตึงเปรี๊ยะ เสาแขวนถุงโยกไปกระทบขอบเตียงดังเคร้ง

ก้องกดบ่าแม่ไว้ด้วยฝ่ามือขวา แผลไฟลวกบนหลังมือหงายขึ้นรับไฟเพดาน ฝ่ามือแนบอยู่กับผ้าเสื้อลายดอก ใต้ผ้านั้นมีไหล่แม่ที่ยังสั่นค้างจากการร้องไห้เมื่อครู่

กำลังโหลดเนื้อหา…

เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ