บทที่ 35
อย่างน้อยธามไม่เคยโกหก
หมอนใบนั้นลอยข้ามเตียงมาตกแทบเท้าก้อง
ผ้าขนหนูผืนเล็กที่เขาพับรองไว้ใต้ขอบซ้ายคลี่ออกกลางอากาศ แล้วร่อนลงบนรองเท้าแตะยางสีน้ำเงินของเขา
แม่นอนหงายตัวตรงบนเตียง ไม่มีหมอนรองหัว แขนขวายังค้างอยู่ปลายวงที่เพิ่งเหวี่ยง จุดหมึกน้ำเงินบนนิ้วชี้จางลงจนเหลือเท่าปลายเข็ม
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ