ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
แม่ด่าผมทุกวันที่ไม่ได้เป็นหมอ ทั้งที่ผมคือหมอที่ผ่าตัดแม่

บทที่ 3

ลุงพูดไม่ชัด

“อยู่ตรงไหน”

ก้องถามเสียงต่ำ แต่เท้าเขาขึ้นบันไดไปแล้วสองขั้น ข้างบนมีน้ำหยดลงพื้นไม้ ติ๋ง ติ๋ง ช้า ๆ เหมือนก๊อกที่ปิดไม่สนิท

“ลึกกว่าจุดเดิมค่ะ” ปรางพูดเร็ว “เล็กกว่าเม็ดถั่วเขียว อยู่ชิดเส้นเลือดเส้นเล็ก หมอรังสีเขียนไว้ว่าให้เฝ้าดู”

ชิดเส้นเลือด

ห้าจุดช้ำบนแขนแม่ลอยขึ้นมาในหัวเขาทีละจุด

“เดี๋ยวพี่โทรกลับ”

เขาวางสาย ยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง แล้วขึ้นบันไดทีละขั้น เลี่ยงขั้นที่สี่ที่ลั่นดังที่สุดมาตั้งแต่เขาเด็ก

ห้องนั่งเล่นชั้นบนมืด มีแค่แสงจากตู้เย็นที่เปิดค้างอยู่

แสงขาวนั้นตกลงบนหน้าแม่ แม่ยืนในชุดนอนผ้าป่าน มือขวาเกาะขอบประตูตู้เย็น ข้างเท้าแม่มีแก้วน้ำพลาสติกสีชมพูนอนตะแคง น้ำไหลเป็นทางไปจนถึงขาถังขยะสีเขียว

เสียงคอมเพรสเซอร์ตู้เย็นครางหึ่ง ๆ ลมเย็นพัดกลิ่นแกงฮังเลค้างหม้อออกมาเต็มห้อง

“ขึ้นมาทำไม” แม่ถาม ไม่หันมา

“ได้ยินของตกครับ”

“แก้วมันลื่น”

แม่เอามือขวาเช็ดกับชายเสื้อ เช็ดทั้งที่มือแห้งแล้ว

ก้องก้มลงเก็บแก้ว เปิดเหยือกน้ำในตู้เย็นรินให้ครึ่งแก้ว แล้วยื่นไปตรงกลาง ไม่ยื่นเข้าข้างไหน

แม่รับด้วยมือซ้าย

มือขวาห้อยอยู่ข้างตัว นิ้วชี้กับนิ้วกลางงอค้างเล็กน้อย เหมือนยังกำปากกาด้ามที่หล่นไปเมื่อบ่าย

“แม่ปวดหัวไหมครับ”

“บ่ปวด” แม่ดื่มน้ำอึกใหญ่ “ร้อน นอนบ่หลับ ถามอะไรนักหนา”

ในตู้เย็น ข้างกระปุกน้ำพริกหนุ่ม มีกล่องพลาสติกใสใบหนึ่ง ช่องหกช่อง ขวดแก้วฝาอะลูมิเนียมสีม่วงเรียงอยู่ห้าขวด ช่องหน้าสุดว่าง

แม่เห็นเขามอง

“ของธามเปิ้น ต้องแช่เย็น” แม่ปิดตู้เย็นดังปึก ห้องมืดลงทันที “ห้ามจับ ได้ยินบ่”

“ครับ”

แม่เดินผ่านเขาไปทางห้องนอน ฝ่าเท้าเปล่าแปะ ๆ บนพื้นไม้ ถึงหน้าประตูแล้วหยุด ดึงผ้าห่มผืนหนาจากราวตากผ้าข้างประตู แล้วโยนใส่อกเขา

“ผ้าห่มข้างล่างมันบาง” แม่ว่า “เดี๋ยวเป็นหวัดแล้วมาติดฉัน”

ประตูห้องนอนปิดลง

ก้องยืนกอดผ้าห่มอยู่ในความมืด ผ้าห่มมีกลิ่นยาหม่องกับขมิ้น กลิ่นเดียวกับนิ้วมือแม่

เขาล้วงโทรศัพท์ขึ้นมา หรี่จอจนมืดที่สุด พิมพ์ด้วยนิ้วโป้งข้างเดียว

“เลื่อนนัดแม่เป็นบ่ายพรุ่งนี้ได้ไหม”

จอสว่างขึ้นแทบทันที

“บ่ายสองค่ะ แต่ป้าต้องเดินมาเองนะพี่ หนูจับใส่รถให้ไม่ได้”

ลากไปตอนนี้ แม่ต้องเถียง เขาคิด ทุกครั้งที่เถียงกับเรา ความดันแม่ขึ้น จุดชิดเส้นเลือดนั่นไม่ต้องการอะไรมากกว่านี้แล้ว

เขาวางผ้าห่มลงบนโซฟา แล้วคุกเข่าลงข้างถังขยะสีเขียว

กล่องโฟมข้าวเหนียว เปลือกขิงที่แม่ปอกทำแกง สำลีก้อนที่เปื้อนแอลกอฮอล์ กลิ่นเปรี้ยวของน้ำแกงเก่าฉุนขึ้นจมูก เขาใช้กระดาษทิชชูหยิบขวดแก้วเปล่าใบนั้นออกมา ไม่ให้นิ้วแตะฉลาก ห่อสองชั้น

ขวดเปล่าบอกได้ว่าฉีดอะไรเข้าไป เขาคิด แต่ธามจะบอกว่าใครก็เติมอะไรลงไปได้

เขาเปิดตู้เย็นอีกครั้ง แง้มแค่คืบ แสงขาวลอดออกมาเป็นเส้นบาง

ขวดในกล่องยังเย็นเฉียบ ก้องหยิบขวดที่อยู่ในสุดออกมาหนึ่งขวด ฝายังซีลแน่น ฉลากครบ แล้วเลื่อนอีกสี่ขวดให้เว้นช่องห่างเท่า ๆ กัน

ขวดเปล่าหนึ่ง ขวดเต็มหนึ่ง เขากำไว้ในฝ่ามือเดียว ความเย็นซึมเข้าไปถึงรอยแผลไฟลวกหลังมือ

ประตูตู้เย็นยังไม่ทันปิดสนิท

เสียงบานพับประตูห้องนอนลั่นเอี๊ยดข้างหลังเขา

“ไอ้ก้อง” เสียงแม่ดังมาจากความมืด “มึงทำอะไรหน้าตู้เย็นฉัน”

เจ๊ลำดวนฉีกปฏิทินแผ่นเมื่อวานทิ้งตอนเจ็ดโมงเช้า

ปฏิทินร้านทองต้นซอยเหลืออีกยี่สิบแปดแผ่นถึงวงปากกาแดงสามรอบ แม่นับด้วยปลายนิ้ว นิ้วโป้งขวาไม่ยอมงอเข้าหาฝ่ามือในจังหวะแรก ต้องลองสองที

แม่ซ่อนมือไว้ในกระเป๋าเสื้อลายดอก

เมื่อคืนมันว่าหิว แม่นึก สี่ทุ่มกว่ามายืนหน้าตู้เย็น บอกว่าหิว

หน้าร้าน ไอ้ก้องถือไม้กวาดทางมะพร้าว เศษใบหูกวางกองเป็นระเบียบชิดขอบถนน

“ฮังเลยังเหลือก้นหม้อ” แม่ตะโกนออกไป “หิวก็ขึ้นไปอุ่นกิ๋น”

“อิ่มแล้วครับ” ไม้กวาดในมือมันไม่หยุด

“กิ๋นเย็นชืดในความมืดยังว่าอิ่ม บ้านนี้มีเตาแก๊สเน้อ บ่ใช่ถ้ำ”

“ไม่อยากปลุกแม่ครับ”

“ฉันตื่นอยู่แล้ว” แม่หยุดไปจังหวะหนึ่ง “ล้างถ้วยเองด้วย ทำเป็นคนดี”

ไอ้ก้องไม่ตอบ กวาดใบไม้ใบสุดท้ายเข้ากอง เสื้อกาวน์ตัวเก่ายังพับสี่ทบวางอยู่บนตู้กระจกตรงเดิม

แปดโมงครึ่งธามมาถึง กาแฟเย็นสองแก้วในมือ แฟ้มสีฟ้าหนีบรักแร้

“กาแฟป้าครับ หวานน้อย” ธามวางแก้วลงตรงหน้าแม่ “มือวันนี้เป็นไงบ้างครับ”

“ดีแล้ว”

“งั้นก่อนเซ็น ผมขึ้นไปเอาวิตามินลงมาฉีดอีกเข็มนะครับ”

“ไว้เที่ยงค่อยฉีด” แม่ว่า “ลูกค้าเช้ามันเยอะ”

ไอ้ก้องยังกวาดอยู่หน้าร้าน แต่ไม้กวาดหยุดไปจังหวะหนึ่ง

เสียงเครื่องยนต์รถกระบะสีขาวมาจอดหน้าร้านพอดี ลุงหนานเปิดประตูลงมาเองตามเคย เจ็ดสิบกว่าแล้วยังไม่ยอมให้ใครพยุง ลูกสาววัยห้าสิบเดินอ้อมหน้ารถตามมา

ลุงหนานซื้อยาหอมถุงละยี่สิบบาทจากร้านนี้มาสามสิบปี ตั้งแต่ร้านยังไม่มีพัดลมเพดาน

“เจ๊... ดวน” ลุงหนานยืนอยู่ตรงธรณีประตู “เอา... ยา... หอ...”

คำสุดท้ายหายไปในลำคอ

เหรียญสิบในมือลุงหลุดลงพื้นกระเบื้อง กลิ้งเป็นวงแล้วล้มดังแกร๊ง

แม่เงยหน้าขึ้น

มุมปากซ้ายของลุงหนานตกลง น้ำลายเยิ้มเป็นเส้นใสลงมาถึงคาง ลุงยกมือขึ้นจะเช็ด แต่มือที่ยกขึ้นมาคือมือขวา มือซ้ายห้อยนิ่ง

“พ่อตื่นมาก็พูดแปลก ๆ แบบนี้แหละเจ๊” ลูกสาวว่า หน้ายังยิ้มอยู่ครึ่งหนึ่ง “หนูว่าลมขึ้น เลยพามาซื้อยาหอมเจ๊เลย ยาเจ๊กินแล้วหายทุกที”

ธามลุกขึ้นก่อนแม่

“ลมปะทะครับลุง” ธามเดินไปที่ชั้นยา หยิบยาหม่องตลับเขียวออกมาเปิดฝา “ดมนี่ก่อนครับ หายใจลึก ๆ นั่งพักสักสิบนาทีเดี๋ยวก็ดีขึ้น”

กลิ่นเมนทอลเย็นแสบโชยไปทั่วหน้าร้าน ธามป้ายยาหม่องที่ขมับลุง ถูวนเป็นวงกลม

แม่หยิบขวดยาหอมจากตู้ เทผงลงแก้วน้ำอุ่น คนด้วยช้อนกาแฟ แม่ทำแบบนี้มาทั้งชีวิต ลูกค้าเป็นลม แม่ชงยาหอม ลูกค้าหาย

แม่ยกแก้วไปจ่อปากลุง

มือข้างหนึ่งปิดปากแก้วไว้

มือขวา หลังมือมีแผลไฟลวกสีชมพูซีด

“อย่าครับแม่”

ไอ้ก้องคุกเข่าอยู่ข้างเก้าอี้ลุงตั้งแต่เมื่อไหร่แม่ไม่ทันเห็น ไม้กวาดนอนอยู่กลางพื้น

“ลุงกลืนไม่ได้” มันว่า “เดี๋ยวสำลักเข้าปอด”

“มึงถอยไป”

แต่มันไม่ถอย มันหันไปหาลุงหนาน เสียงลดลงจนเหลือแค่ระดับข้างเตียงคนป่วย

“ลุงครับ ยิ้มให้ผมดูหน่อย”

ลุงหนานยิ้ม ปากข้างขวาขึ้น ข้างซ้ายนิ่งเหมือนมีใครกดไว้

“ยกแขนสองข้างขึ้นครับ ค้างไว้”

แขนขวาขึ้นสุด แขนซ้ายขึ้นได้ครึ่งทางแล้วค่อย ๆ ไหลลง

ไอ้ก้องหันไปหาลูกสาวลุง

“พ่อพูดชัดครั้งสุดท้ายกี่โมงครับ”

“เอ่อ...” ลูกสาวกะพริบตา “เจ็ดโมงครึ่ง ยังด่าหมาข้างบ้านอยู่เลย”

ไอ้ก้องเหลือบไปที่นาฬิกาแขวนผนังเหนือตู้ยา แปดโมงสามสิบห้า

“ยังไม่ถึงชั่วโมง” มันพูดกับตัวเอง แล้วพูดกับลูกสาวเสียงดังขึ้น “พี่ครับ พาลุงไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”

“ห้องฉุกเฉิน ไม่ต้องแวะไหน บอกหมอว่าเริ่มเจ็ดโมงครึ่ง”

“ไม่ต้องดม ไม่ต้องป้อนอะไร ไปเลยครับ”

ลูกสาวยืนนิ่ง มองหน้าไอ้ก้อง แล้วมองหน้าแม่

แม่รู้สายตาแบบนี้ สายตาของคนที่ถามว่าจะเชื่อใคร

“อย่ามาทำเป็นหมอ!”

เสียงแม่ดังจนแมวที่นอนบนกระสอบข้าวหน้าร้านข้าง ๆ กระโดดหนี

“ลุงหนานกิ๋นยาฉันมาสามสิบปี” แม่ชี้หน้าลูก “มึงมาเมื่อวาน มึงรู้จักลุงเขาสักกี่มื้อ ทำให้คนแก่ตกใจ มึงจะรับผิดชอบไหวเรอะ”

“ป้าพูดถูกครับพี่ก้อง” ธามยังถือตลับยาหม่องค้างไว้ “คนแก่ตกใจความดันยิ่งขึ้น ให้ลุงนั่งพักก่อน”

ไอ้ก้องไม่เถียง มันยังจ้องลูกสาวลุงอยู่คนเดียว

“ทุกนาทีที่นั่งตรงนี้” มันว่า “คือสมองที่ไม่ได้คืนมาครับพี่”

ลูกสาวยังไม่ขยับ

มือขวาของลุงหนานยื่นออกมา นิ้วเหี่ยว ๆ ขยุ้มชายเสื้อยืดสีเข้มของไอ้ก้องไว้แน่น ลุงพูดอะไรบางอย่างที่ไม่มีใครฟังออก แต่ลุงพยักหน้า

“ไป” ลูกสาวพูด เสียงแตก “ไป ๆ”

ไอ้ก้องช้อนตัวลุงขึ้นทั้งตัว แขนหนึ่งใต้เข่า แขนหนึ่งรองหลัง ลุงหนานตัวเล็กลงในอ้อมแขนมัน มันเดินออกไปที่รถกระบะ วางลุงลงเบาะหน้า ดึงเข็มขัดนิรภัยคาดให้เอง

“ถ้าน้ำลายเยอะ ตะแคงหน้าลุงไปทางซ้าย” มันบอกลูกสาว “ขับเร็วได้ แต่อย่าฝ่าไฟแดง”

รถกระบะออกตัว ควันท่อสีเทาลอยเข้ามาในร้าน กลิ่นน้ำมันเครื่องตีกับกลิ่นยาหม่องจนแม่ต้องย่นจมูก

ไอ้ก้องยืนอยู่ริมถนน มองตามรถจนลับมุมซอย

“ทำลูกค้าป้าหนีไปแล้วนะครับ” ธามพูดเบา ๆ ข้างหูแม่ “ถ้าลุงไม่เป็นอะไร เขาจะเอาไปพูดทั้งตลาดว่าร้านเราตื่นตูม”

แม่ไม่ตอบ แม่ก้มมองแก้วยาหอมในมือ ผงยาตกตะกอนลงก้นแก้วเป็นชั้นสีน้ำตาล

นิ้วโป้งขวาที่จับแก้วกระตุกหนึ่งที

แม่วางแก้วลงบนเคาน์เตอร์ทันที แล้วเงยหน้า

ไอ้ก้องยืนอยู่ตรงธรณีประตู มันไม่ได้มองรถกระบะแล้ว

มันมองมือแม่

สิบโมงยี่สิบ โทรศัพท์บ้านสีครีมบนเคาน์เตอร์ดังขึ้น

ธามนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้หน้าร้านมาสองชั่วโมง แฟ้มสีฟ้าวางอยู่ตรงหน้า ปากกาด้ามใหม่วางทับ กาแฟเย็นแก้วของป้าละลายจนน้ำแข็งหายไปหมด ไม่มีใครแตะ

ยี่สิบแปดวัน

ค่าเช่าตึกคลินิกเดิมเลยกำหนดมาเก้าวัน เงินที่ยืมมาตกแต่งห้องตรวจใหม่ คนให้ยืมไม่ได้ใจเย็นเหมือนป้า ใบมอบอำนาจยังขาดลายเซ็นป้าอีกหน้าเดียว เมื่อวานป้าเซ็นตัว ล ไม่จบ เพราะปากกาหลุดจากมือ

ป้าลำดวนรับสาย แล้วต้องถือหูโทรศัพท์ห่างจากหูเกือบคืบ

เสียงปลายสายดังจนธามได้ยินถึงโต๊ะ

“เจ๊ดวน! พ่อหนูรอดแล้วเจ๊!”

ลูกสาวลุงหนานร้องไห้ปนหัวเราะ สะอื้นทุกสองคำ

“หมอบอกว่ามาทันพอดี”

ธามยิ้ม ยิ้มแบบที่ฝึกหน้ากระจกมาสามปี มุมปากสองข้างขึ้นเท่ากัน

“หมอว่าช้าอีกครึ่งชั่วโมง ยาตัวที่ต้องรีบให้ก็ให้ไม่ได้แล้ว” ปลายสายพูดต่อ “ตอนนี้พ่อยกแขนซ้ายได้แล้วเจ๊ เมื่อกี้เรียกชื่อหนูได้ด้วย”

ป้าลำดวนไม่พูด มือซ้ายจับหูโทรศัพท์ มือขวาซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อลายดอก

“แล้วหมอถามหนูว่าใครบอกให้รีบมา หนูก็บอกว่าลูกเจ๊ดวน” เสียงสะอื้นเงียบลง “หมอเขาถามว่าลูกเจ๊เป็นหมออยู่ที่ไหน”

ยิ้มของธามค้างอยู่ตรงนั้น

มุมปากยังขึ้นเท่ากันทั้งสองข้าง แต่ไม่ยอมลงมา แก้มเริ่มเมื่อย

“มันบ่ใช่หมอ” ป้าลำดวนตอบเร็ว เสียงแข็ง “มันเคยเรียนปีเดียว จำมานิดหน่อย”

“ปีเดียวก็เถอะเจ๊ ฝากขอบคุณน้องเขาด้วยนะ ขอบคุณจริง ๆ”

ป้าวางหูโทรศัพท์ลงช้า ๆ

ร้านเงียบ พัดลมเพดานหมุนดังแกร๊ก ๆ

ไอ้ก้องอยู่หลังร้าน กำลังมัดปากถุงขยะดำ มันไม่ได้หันมาสักครั้งตั้งแต่โทรศัพท์ดัง แต่ธามเห็นมือมันหยุดค้างอยู่กับเชือกถุง

ป้าลำดวนมองลูกชายตัวเอง

แล้วสายตาป้าก็เลื่อนไปที่กระเป๋าถือใบที่แขวนอยู่บนพนักเก้าอี้หวาย ธามรู้ว่าในกระเป๋ามีอะไร บัตรนัดสีชมพู วันนัดตรวจที่น้าจันทร์ แม่ของเขาเอง โทรมาเตือนป้าทุกอาทิตย์

ป้ามองกระเป๋าใบนั้นนานผิดปกติ

ป้าคิดอะไรอยู่ ธามหยิบกาแฟเย็นที่ละลายจนจืดขึ้นมาจิบ ยกแก้วค้างไว้ระดับปาก

ป้าลุกจากเก้าอี้ เดินไปที่ตู้กระจก มือซ้ายวางลงบนเสื้อกาวน์ตัวเก่าที่พับไว้ นิ้วลูบรอยปักด้ายสีน้ำเงินบนอก ชื่อสมัยปีหนึ่งกับนามสกุลของป้าเอง ด้ายหลุดไปครึ่งจนเหลือแต่รูเข็ม

ไอ้ก้องหันมาทันที

มันวางถุงขยะ เดินมาสามก้าวใหญ่ หยิบเสื้อกาวน์ออกจากใต้มือแม่มันอย่างนุ่มนวล แต่เร็ว

“ผมเก็บเองครับ”

มันพับเสื้อตัวนั้นซ้อนแขนไว้แนบตัว กระเป๋าเสื้อด้านล่างนูนขึ้นเป็นก้อนเล็ก ๆ

ป้าลำดวนมองมือว่างของตัวเอง แล้วหัวเราะสั้น ๆ เสียงไม่แหลมเหมือนเมื่อวาน

“ใครจะไปแย่งมึง เสื้อเก่าเหม็นลูกเหม็น”

ป้าเดินกลับไปนั่งเก้าอี้หวาย

ธามวางแก้วกาแฟ

ก้อนในกระเป๋าเสื้อ

เขาลุกขึ้นบอกป้าว่าจะขึ้นไปเตรียมวิตามินรอเที่ยง ป้าพยักหน้าโดยไม่หันมา

บันไดขั้นที่สี่ลั่นดังใต้เท้าเขา ข้างบนกลิ่นแกงฮังเลค้างคืนยังไม่จาง ถังขยะสีเขียวข้างหม้อหุงข้าวว่างเปล่า ถุงใหม่ถูกเปลี่ยนไว้เรียบร้อย

ไอ้ก้องเพิ่งมัดถุงขยะลงไปข้างล่าง

ธามเปิดตู้เย็น หยิบกล่องพลาสติกใสออกมา ลงบันไดกลับมาที่ร้าน วางกล่องลงบนเคาน์เตอร์ตรงแสงแดดที่ลอดช่องประตูเหล็กเข้ามา

ช่องหกช่อง

เมื่อคืนเขาฉีดไปหนึ่ง ต้องเหลือห้า

มีสี่ขวด วางห่างกันเท่า ๆ กันเหมือนมีคนจัดให้

ธามหยิบขวดหนึ่งขึ้นมาส่องแดด น้ำยาสีเหลืองอ่อนกระเพื่อมในแก้ว ฝาสีม่วงยังซีลแน่น ไม่มีใครเปิด

เขาหยิบจากช่องหน้าสุดทุกครั้ง ช่องว่างต้องกองอยู่ด้านหน้า ไม่ใช่กระจายแบบนี้

ป้าลำดวนนั่งเงียบอยู่ที่เก้าอี้หวาย มือขวาในกระเป๋าเสื้อ ตายังค้างอยู่ที่เสื้อกาวน์บนแขนลูก ไอ้ก้องยืนอยู่ข้างตู้ยา ไม่ขยับ

ธามหมุนขวดในนิ้ว แสงแดดผ่านแก้วเป็นจุดสีเหลืองตกลงบนเสื้อยืดสีเข้มของพี่ชาย

“ใครแตะยาของผม”

— จบบท —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ