ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
แม่ด่าผมทุกวันที่ไม่ได้เป็นหมอ ทั้งที่ผมคือหมอที่ผ่าตัดแม่

บทที่ 12

ใบที่หมอเซ็น

ธามกระชากกระดาษจากมือปราง กระดาษขาดตรงมุมที่นิ้วโป้งเธอกดไว้ ชิ้นเล็กเท่าแสตมป์ค้างอยู่ในมือเธอ

“พิมพ์ผิดคนแล้วมั้งครับ”

ธามยกแผ่นนั้นขึ้นใกล้แว่น ตาเขาวิ่งลงไปหาวงปากกาแดง เหงื่อเม็ดหนึ่งไหลจากไรผมที่เจลไว้ลงมาถึงขมับ

กำลังโหลดเนื้อหา…

เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ