บทที่ 12
ใบที่หมอเซ็น
ธามกระชากกระดาษจากมือปราง กระดาษขาดตรงมุมที่นิ้วโป้งเธอกดไว้ ชิ้นเล็กเท่าแสตมป์ค้างอยู่ในมือเธอ
“พิมพ์ผิดคนแล้วมั้งครับ”
ธามยกแผ่นนั้นขึ้นใกล้แว่น ตาเขาวิ่งลงไปหาวงปากกาแดง เหงื่อเม็ดหนึ่งไหลจากไรผมที่เจลไว้ลงมาถึงขมับ
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ