บทที่ 1
ภารกิจแรก นวดเท้าพ่อตา
น้ำแดงเย็นเฉียบราดลงกลางอกนนท์ ไหลซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดียวที่เขารีดมาเองตอนตีห้า
น้ำแข็งก้อนเล็กสองก้อนกระดอนจากกระดุมลงไปกลิ้งบนผ้าปูโต๊ะสีแดงลายมังกรทอง
“โอ๊ะ มือลื่น” เกรียงไกรวางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะช้า ๆ แล้วยิ้ม “ว่าแต่ของขวัญแกราคาเท่าไหร่นะนนท์ ขวดน้ำปลาเหรอ”
ห้องอาหารจีนชั้นสองของโรงแรมโขงนที เปิดหน้าต่างกระจกบานใหญ่รับวิวแม่น้ำโขงยามเย็น พระอาทิตย์กำลังลับฟ้าฝั่งตรงข้าม ทาสีส้มทองลงบนผิวน้ำจนดูเหมือนแม่น้ำทั้งสายลุกเป็นไฟ เรือหางยาวลำหนึ่งแล่นตัดผ่านเงาแดดช้า ๆ
โต๊ะกลมตัวใหญ่ที่สุดกลางห้องมีคนนั่งสิบสองคน
หัวโต๊ะคือเสี่ยวิชัย เจ้าของโรงแรมโขงนทีที่สร้างมาตั้งแต่สมัยที่ริมโขงหนองคายยังเป็นทางดินแดง ผมขาวโพลนหวีเรียบ สวมเสื้อคอจีนผ้าไหมสีครีม คืนนี้คือวันเกิดตามปฏิทินจีนของเขา งานเลี้ยงเล็ก ๆ เฉพาะครอบครัว ก่อนงานใหญ่ฉลองเจ็ดสิบปีที่จะมีขึ้นในอีกสี่สิบเก้าวัน
ขวามือของเสี่ยวิชัยคือลูกสาวคนโตกับเกรียงไกร ลูกเขยคนโต ผู้จัดการฝ่ายขายของโรงแรม ถัดไปคือลูกสาวคนรองกับธนพล ลูกเขยคนกลาง เจ้าของบริษัททัวร์
ปลายโต๊ะ ติดกับประตูทางออกที่พนักงานเดินเสิร์ฟเข้าออก คือปลา ลูกสาวคนเล็ก กับนนท์
ลูกเขยคนเล็ก ที่ไม่มีตำแหน่งอะไรในโรงแรม ไม่มีธุรกิจของตัวเอง ทำงานเป็นช่างซ่อมแอร์รับจ้างในตัวเมือง
นนท์ก้มมองเสื้อตัวเองที่เปียกเป็นวงสีชมพู แล้วก้มมองกล่องของขวัญที่วางอยู่บนตักเขา กล่องกระดาษลังเล็ก ๆ ห่อด้วยกระดาษสีแดงที่ซื้อจากร้านโชห่วยหน้าปากซอย
ข้างในคือโหลแก้วสองใบ
น้ำพริกปลาร้าสูตรแม่ เขาคิด แม่ตำเองทั้งคืน
“ไม่ใช่น้ำปลาครับพี่” นนท์พูดเสียงเรียบ เอาผ้าเช็ดปากซับเสื้อ “น้ำพริกปลาร้า แม่ผมทำเองครับ”
“ปลาร้า!”
เกรียงไกรหัวเราะลั่น หันไปหาธนพล ธนพลหัวเราะตามแบบสุภาพ ๆ เหมือนคนที่รู้ว่าควรหัวเราะ ลูกสาวคนโตเอามือปิดปาก
“พ่อครับ ได้ยินไหมครับ” เกรียงไกรโน้มตัวไปทางหัวโต๊ะ “ผมให้นาฬิกาสวิสเรือนละสามแสน ธนพลให้ทัวร์ญี่ปุ่นสองที่นั่ง ลูกเขยคนเล็กให้ปลาร้า”
เสี่ยวิชัยไม่ได้หัวเราะ
เขาไม่ได้แม้แต่เงยหน้า มือขวาวางอยู่ใต้โต๊ะ สายตาจ้องอยู่ที่ถ้วยชาตรงหน้า
ปลาวางมือลงบนเข่านนท์ใต้โต๊ะ บีบเบา ๆ
“ช่างเขาเถอะ” เธอกระซิบ แต่เสียงเธอสั่น และนนท์รู้ว่าเธอไม่ได้สั่นเพราะสงสารเขา
เธอสั่นเพราะอาย
ไม่เป็นไร นนท์บอกตัวเอง เราแต่งงานกันมาห้าปี เธอทนมาห้าปีแล้ว คืนนี้ก็แค่อีกคืน
โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นหนึ่งครั้ง
นนท์ไม่สนใจ เขากำลังยื่นกล่องของขวัญให้พนักงานเอาไปวางรวมกับของขวัญชิ้นอื่นบนโต๊ะข้างผนัง กองกล่องสีทอง ถุงกระดาษแบรนด์หรู ช่อดอกกล้วยไม้ใหญ่เท่าตัวคน กล่องกระดาษลังสีแดงของเขาดูเหมือนหลงมาผิดงาน
โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง ยาวกว่าเดิม
นนท์ล้วงออกมาดูใต้โต๊ะ
หน้าจอสว่างวาบเป็นสีทอง ไม่ใช่การแจ้งเตือนธรรมดา ตัวอักษรสีทองลอยขึ้นมากลางจอทับทุกแอปเหมือนมีใครมาบังคับเปิด
【ระบบลูกเขยกตัญญู เปิดใช้งานแล้ว】
【ผู้ใช้: นนท์ ลูกเขยลำดับที่ 3】
นนท์ขมวดคิ้ว แอปอะไร ไม่เคยโหลด
เขากดปุ่มปิด หน้าจอไม่ยอมดับ ตัวอักษรเลื่อนขึ้นอีกบรรทัด
【ภารกิจ: นวดเท้าพ่อตาต่อหน้าทุกคน】
【เวลา: 10 นาที】
【รางวัล: 10,000 บาท โอนเข้าบัญชีจริงทันทีที่สำเร็จ】
นนท์หัวเราะออกมาเบา ๆ ทางจมูก
แก๊งคอลเซ็นเตอร์สมัยนี้มุกแปลกขึ้นทุกวัน
เขากดปิดอีก หน้าจอยังค้าง ตัวเลขนับถอยหลังสีแดงขึ้นมุมขวาบน
【09:52】
“นนท์ แกดูอะไร” เกรียงไกรเรียก เสียงดังพอให้ทั้งโต๊ะหันมา “ดูราคาปลาร้าในตลาดเหรอ”
นนท์เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า
“เปล่าครับพี่”
แต่ก่อนจะเก็บ เขาเห็นอะไรบางอย่าง ตรงมุมล่างของหน้าจอ ตัวหนังสือเล็กสีเทาจนแทบมองไม่เห็น
【หมายเหตุ: ระบบไม่บังคับ ผู้ใช้ปฏิเสธได้ตลอดเวลา】
ปฏิเสธได้ นนท์คิด แปลก แก๊งหลอกลวงไม่เคยบอกว่าปฏิเสธได้
เขาเงยหน้าขึ้นมองพ่อตา
เสี่ยวิชัยกำลังขยับตัวบนเก้าอี้ ค่อย ๆ เหยียดขาข้างขวาออกไปใต้โต๊ะ หน้านิ่วขึ้นนิดหนึ่ง แล้วก็คลายลงเร็วเหมือนไม่อยากให้ใครเห็น
นนท์เห็น
เขาเป็นช่างซ่อมแอร์ แต่ก่อนหน้านั้น ตั้งแต่อายุสิบขวบ เขาคือเด็กที่นั่งข้างแม่ในศาลาหลังวัดทุกเย็น ดูแม่นวดเท้าให้คนแก่ทั้งหมู่บ้าน แม่บอกว่ามือหมอนวดต้องรู้ก่อนที่คนไข้จะบอก
เขารู้ว่าคนแก่ที่เหยียดขาแบบนั้น หมายความว่าข้อเท้าบวม และเส้นที่น่องกำลังตึงจนปวดแปลบ
พ่อตาเขาเจ็บเท้ามาทั้งคืน และไม่มีใครในโต๊ะนี้รู้
【05:31】
ทุกคนกำลังคุยกันเรื่องงานเจ็ดสิบปี เกรียงไกรเสนอให้จ้างวงดนตรีจากกรุงเทพฯ ธนพลเสนอให้ทำพลุบนแม่น้ำโขง ลูกสาวคนโตเสนอให้เชิญนายอำเภอ
“แล้วพ่อจะประกาศชื่อผู้บริหารโรงแรมคนใหม่ในงานนั้นใช่ไหมคะ” ลูกสาวคนรองถามขึ้น
ทั้งโต๊ะเงียบลงทันที
เสี่ยวิชัยวางถ้วยชา
“ใช่” เขาพูดคำเดียว
เกรียงไกรยืดตัวขึ้นนั่งตรงเป็นครั้งแรกของคืน ธนพลวางตะเกียบ ทุกสายตาจับอยู่ที่ชายชราหัวโต๊ะ
ทุกสายตา ยกเว้นนนท์
นนท์กำลังมองข้อเท้าพ่อตา
【03:14】
นี่มันบ้า เขาคิด ถ้าลุกไปตอนนี้ ทั้งโต๊ะจะหัวเราะ ปลาจะอายไปทั้งชาติ
เขาเหลือบมองภรรยา ปลานั่งก้มหน้ามองจาน มือบิดผ้าเช็ดปากจนยับ
แล้วเขาก็มองพ่อตาอีกครั้ง
ชายชราขยับข้อเท้าใต้โต๊ะอีกครั้ง ริมฝีปากเม้มแน่น
นนท์ดันเก้าอี้ถอยหลัง
เสียงขาเก้าอี้ครูดพื้นหินขัดดังกว่าที่เขาคิด
ทุกคนหันมา
นนท์เดินอ้อมโต๊ะไปช้า ๆ ผ่านเกรียงไกร ผ่านธนพล ผ่านพี่สาวภรรยาที่มองเขาด้วยสายตาตกใจ แล้วหยุดอยู่ข้างเก้าอี้หัวโต๊ะ
เสี่ยวิชัยเงยหน้าขึ้นมองเขาเป็นครั้งแรกของคืน
“มีอะไร”
“ขออนุญาตครับพ่อ” นนท์พูด แล้วคุกเข่าลงบนพื้นข้างเก้าอี้
ปลาร้องเสียงเบา ๆ “นนท์!”
“เท้าพ่อบวมครับ” นนท์พูดต่อเสียงนิ่ง มองแค่พ่อตา “ข้างขวาเป็นมาตั้งแต่ก่อนขึ้นบันได ผมเห็นพ่อเดินลงน้ำหนักข้างซ้าย ถ้าปล่อยไว้คืนนี้พ่อจะนอนไม่หลับ”
ไม่มีใครพูดอะไร
เสี่ยวิชัยมองหน้าลูกเขยคนเล็กนิ่งอยู่นาน นานจนนนท์คิดว่าคงโดนไล่ออกจากห้อง
แล้วชายชราก็ขยับขาออกมาจากใต้โต๊ะ
นนท์ถอดรองเท้าหนังของพ่อตาออกอย่างระวัง ถุงเท้าสีดำข้างขวาตึงจนเห็นรอยยางยืดกดลงบนเนื้อ เขาม้วนถุงเท้าลงช้า ๆ ข้อเท้าบวมแดงเป็นมันอย่างที่คิด
เขาวางนิ้วโป้งทั้งสองข้างลงที่ฝ่าเท้า ตรงจุดที่แม่สอนไว้ ใต้เนินนิ้วโป้งเท้า แล้วค่อย ๆ กดไล่ขึ้นไปตามแนวเส้น
เสี่ยวิชัยสะดุ้งหนึ่งที
แล้วไหล่ของเขาก็ค่อย ๆ ลดลง
“บ้าไปแล้ว” เกรียงไกรพึมพำ แล้วหัวเราะออกมาดัง ๆ “นนท์ แกจะมาเป็นหมอนวดในงานวันเกิดพ่อเหรอ อยากได้ทิปเท่าไหร่ เดี๋ยวพี่ให้”
มีเสียงหัวเราะตามมาสองสามเสียง แต่มันจางเร็วกว่าที่ควร
เพราะเสี่ยวิชัยหลับตาลง
ทุกคนในโต๊ะเห็น ชายชราที่ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นมาทั้งชีวิต หลับตาลงกลางห้องอาหาร ลมหายใจยาวขึ้น มือที่กำขอบโต๊ะไว้คลายออก
“ใครสอนแก” เสี่ยวิชัยพูดโดยไม่ลืมตา
“แม่ครับ” นนท์ตอบ นิ้วยังกดไล่ไปที่น่อง “แม่ผมเป็นหมอนวดอยู่ที่วัดในหมู่บ้าน นวดให้คนแก่ฟรีทุกเย็น ผมนั่งดูมาตั้งแต่เด็ก”
“น้ำพริกปลาร้านั่น แม่แกทำ”
“ครับ”
เสี่ยวิชัยไม่พูดอะไรอีก
นนท์นวดต่อจนครบเท้าข้างขวา แล้วสวมถุงเท้าคืนให้ช้า ๆ ไม่ให้ยางรัดตรงรอยเดิม จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน โค้งให้พ่อตาเล็กน้อย แล้วเดินกลับไปนั่งที่ปลายโต๊ะ
ปลาไม่ได้มองเขา
แต่มือของเธอวางลงบนเข่าเขาอีกครั้ง และครั้งนี้มันไม่สั่นแล้ว
โทรศัพท์ในกระเป๋านนท์สั่นสามครั้งติด
เขาไม่ได้หยิบมันออกมาดูจนอาหารจานสุดท้ายถูกยกออกไป จนเกรียงไกรเลิกพูดถึงหมอนวด จนแขกเริ่มลุกไปถ่ายรูปกับวิวแม่น้ำ
แล้วเขาก็แอบเปิดดูใต้โต๊ะ
【ภารกิจสำเร็จ】
【รางวัล 10,000 บาท โอนเข้าบัญชีแล้ว】
ข้างล่างเป็นการแจ้งเตือนจากแอปธนาคารจริงของเขา ตัวเลขยอดเงินที่เคยมีสามพันสองร้อยบาท ตอนนี้กลายเป็นหนึ่งหมื่นสามพันสองร้อย
นนท์นั่งนิ่ง
ไม่ใช่มุก เขาคิด ไม่ใช่แก๊งหลอกลวง เงินจริง
แล้วใครกันที่จ่ายเงินหนึ่งหมื่นให้ลูกเขยคนหนึ่งนวดเท้าพ่อตา
ตัวอักษรสีทองลอยขึ้นมาอีกบรรทัด
【คะแนนลูกเขยกตัญญู: 100】
【อันดับ: 1 จาก 3】
นนท์อ่านบรรทัดสุดท้ายซ้ำ
จาก 3
เขาเงยหน้าขึ้นมองข้ามโต๊ะ เกรียงไกรกำลังก้มดูโทรศัพท์ของตัวเองอยู่ หน้าบึ้ง นิ้วกดหน้าจอแรง ๆ ซ้ำ ๆ เหมือนคนที่พยายามปิดอะไรบางอย่างแล้วปิดไม่ได้ ธนพลก็ถือโทรศัพท์อยู่ในมือ หน้าจอสว่างเป็นสีทอง
ห้องทำงานชั้นบนสุดของโรงแรมโขงนทีมีหน้าต่างบานเดียว มองเห็นแม่น้ำโขงทั้งสายใต้แสงจันทร์
เสี่ยวิชัยนั่งลงบนเก้าอี้หนังตัวเก่า ถอดรองเท้าออกทั้งสองข้าง วางเท้าขวาลงบนพรม ข้อเท้ายังบวมอยู่ แต่ไม่ปวดแล้ว เป็นครั้งแรกในรอบสองเดือน
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอเปิดค้างอยู่ที่หน้าเดิมตั้งแต่ตอนอยู่ใต้โต๊ะอาหาร
ระบบลูกเขยกตัญญู : หน้าผู้ดูแลระบบ
ตารางสามแถว รายชื่อลูกเขยสามคน
เกรียงไกร : ภารกิจที่ 1 : ปฏิเสธ (ถามว่าใครส่งมา 4 ครั้ง)
ธนพล : ภารกิจที่ 1 : ปฏิเสธ (ถามว่าทำแล้วได้หุ้นเพิ่มไหม)
นนท์ : ภารกิจที่ 1 : สำเร็จ (ไม่ได้ถามอะไรเลย)
เสี่ยวิชัยมองแถวสุดท้ายอยู่นาน
แล้วเขาก็พิมพ์ภารกิจถัดไปช้า ๆ ด้วยนิ้วชี้ข้างเดียว ทีละตัวอักษร
ที่ลานจอดรถหน้าโรงแรม นนท์กำลังเปิดประตูรถกระบะเก่าให้ปลาขึ้น
โทรศัพท์ในมือสว่างวาบเป็นสีทองอีกครั้ง
【ภารกิจที่ 2: บอกความจริงกับภรรยา ว่าเงินหนึ่งหมื่นบาทนี้มาจากไหน】
【เวลา: ก่อนถึงบ้าน】
【รางวัล: 0 บาท】
นนท์อ่านจบ แล้วหันไปมองภรรยา
ปลาหยุดยืนอยู่ข้างประตูรถ ลมจากแม่น้ำพัดผมเธอปลิวมาปิดหน้าครึ่งหนึ่ง เธอไม่ได้ปัดมันออก
“ห้าปีที่เราแต่งกันมา” เธอพูดเบา ๆ “นี่ครั้งแรกที่พ่อถามชื่อแม่เธอ”
“พ่อไม่ได้ถามชื่อ พ่อถามว่าใครสอน”
“สำหรับพ่อ มันคือคำถามเดียวกัน” ปลายิ้มบาง ๆ แล้วยิ้มนั้นก็หายไป “ตอนเธอลุกจากเก้าอี้ ฉันอยากมุดโต๊ะหนี ฉันนึกว่าเธอจะทำให้ทุกคนหัวเราะใส่เราอีก”
นนท์ไม่ได้ตอบ เขาเพิ่งรู้ว่าตัวเองกลั้นหายใจอยู่
“แต่ฉันก็ถ่ายรูปไว้” เธอพูดต่อ “เพราะอยากเก็บไว้ดูว่า ผู้ชายของฉันตอนไม่กลัวใครหน้าตาเป็นยังไง”
เธอไม่ได้ขึ้นรถ เธอยื่นโทรศัพท์ของตัวเองมาตรงหน้าเขา หน้าจอเปิดค้างอยู่ที่รูปที่เธอเพิ่งถ่ายเมื่อชั่วโมงก่อน
รูปนนท์คุกเข่าอยู่ข้างเก้าอี้พ่อ
แต่ในรูปนั้น ตรงมุมขวา ใต้ผ้าปูโต๊ะสีแดงลายมังกรทอง มือของพ่อเธอกำลังถือโทรศัพท์อยู่ หน้าจอสว่างเป็นสีทองแบบเดียวกันทุกอย่าง
“นนท์” ปลาพูดเสียงเบา “พ่อกดอะไรอยู่ใต้โต๊ะตอนเธอนวดเท้าพ่อ”
— จบบท —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ