本文へスキップ
MIRARAMA
ระบบสั่งให้ลูกเขยกตัญญู ที่แท้พ่อตาคือคนกดปุ่ม

Chapter 1

ภารกิจแรก นวดเท้าพ่อตา

This novel is available in Thai only for now.

น้ำแดงเย็นเฉียบราดลงกลางอกนนท์ ไหลซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดียวที่เขารีดมาเองตอนตีห้า

น้ำแข็งก้อนเล็กสองก้อนกระดอนจากกระดุมลงไปกลิ้งบนผ้าปูโต๊ะสีแดงลายมังกรทอง

“โอ๊ะ มือลื่น” เกรียงไกรวางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะช้า ๆ แล้วยิ้ม “ว่าแต่ของขวัญแกราคาเท่าไหร่นะนนท์ ขวดน้ำปลาเหรอ”

ห้องอาหารจีนชั้นสองของโรงแรมโขงนที เปิดหน้าต่างกระจกบานใหญ่รับวิวแม่น้ำโขงยามเย็น พระอาทิตย์กำลังลับฟ้าฝั่งตรงข้าม ทาสีส้มทองลงบนผิวน้ำจนดูเหมือนแม่น้ำทั้งสายลุกเป็นไฟ เรือหางยาวลำหนึ่งแล่นตัดผ่านเงาแดดช้า ๆ

โต๊ะกลมตัวใหญ่ที่สุดกลางห้องมีคนนั่งสิบสองคน

หัวโต๊ะคือเสี่ยวิชัย เจ้าของโรงแรมโขงนทีที่สร้างมาตั้งแต่สมัยที่ริมโขงหนองคายยังเป็นทางดินแดง ผมขาวโพลนหวีเรียบ สวมเสื้อคอจีนผ้าไหมสีครีม คืนนี้คือวันเกิดตามปฏิทินจีนของเขา งานเลี้ยงเล็ก ๆ เฉพาะครอบครัว ก่อนงานใหญ่ฉลองเจ็ดสิบปีที่จะมีขึ้นในอีกสี่สิบเก้าวัน

ขวามือของเสี่ยวิชัยคือลูกสาวคนโตกับเกรียงไกร ลูกเขยคนโต ผู้จัดการฝ่ายขายของโรงแรม ถัดไปคือลูกสาวคนรองกับธนพล ลูกเขยคนกลาง เจ้าของบริษัททัวร์

ปลายโต๊ะ ติดกับประตูทางออกที่พนักงานเดินเสิร์ฟเข้าออก คือปลา ลูกสาวคนเล็ก กับนนท์

ลูกเขยคนเล็ก ที่ไม่มีตำแหน่งอะไรในโรงแรม ไม่มีธุรกิจของตัวเอง ทำงานเป็นช่างซ่อมแอร์รับจ้างในตัวเมือง

นนท์ก้มมองเสื้อตัวเองที่เปียกเป็นวงสีชมพู แล้วก้มมองกล่องของขวัญที่วางอยู่บนตักเขา กล่องกระดาษลังเล็ก ๆ ห่อด้วยกระดาษสีแดงที่ซื้อจากร้านโชห่วยหน้าปากซอย

ข้างในคือโหลแก้วสองใบ

น้ำพริกปลาร้าสูตรแม่ เขาคิด แม่ตำเองทั้งคืน

“ไม่ใช่น้ำปลาครับพี่” นนท์พูดเสียงเรียบ เอาผ้าเช็ดปากซับเสื้อ “น้ำพริกปลาร้า แม่ผมทำเองครับ”

“ปลาร้า!”

เกรียงไกรหัวเราะลั่น หันไปหาธนพล ธนพลหัวเราะตามแบบสุภาพ ๆ เหมือนคนที่รู้ว่าควรหัวเราะ ลูกสาวคนโตเอามือปิดปาก

“พ่อครับ ได้ยินไหมครับ” เกรียงไกรโน้มตัวไปทางหัวโต๊ะ “ผมให้นาฬิกาสวิสเรือนละสามแสน ธนพลให้ทัวร์ญี่ปุ่นสองที่นั่ง ลูกเขยคนเล็กให้ปลาร้า”

เสี่ยวิชัยไม่ได้หัวเราะ

เขาไม่ได้แม้แต่เงยหน้า มือขวาวางอยู่ใต้โต๊ะ สายตาจ้องอยู่ที่ถ้วยชาตรงหน้า

ปลาวางมือลงบนเข่านนท์ใต้โต๊ะ บีบเบา ๆ

“ช่างเขาเถอะ” เธอกระซิบ แต่เสียงเธอสั่น และนนท์รู้ว่าเธอไม่ได้สั่นเพราะสงสารเขา

เธอสั่นเพราะอาย

ไม่เป็นไร นนท์บอกตัวเอง เราแต่งงานกันมาห้าปี เธอทนมาห้าปีแล้ว คืนนี้ก็แค่อีกคืน

โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นหนึ่งครั้ง

นนท์ไม่สนใจ เขากำลังยื่นกล่องของขวัญให้พนักงานเอาไปวางรวมกับของขวัญชิ้นอื่นบนโต๊ะข้างผนัง กองกล่องสีทอง ถุงกระดาษแบรนด์หรู ช่อดอกกล้วยไม้ใหญ่เท่าตัวคน กล่องกระดาษลังสีแดงของเขาดูเหมือนหลงมาผิดงาน

โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง ยาวกว่าเดิม

นนท์ล้วงออกมาดูใต้โต๊ะ

หน้าจอสว่างวาบเป็นสีทอง ไม่ใช่การแจ้งเตือนธรรมดา ตัวอักษรสีทองลอยขึ้นมากลางจอทับทุกแอปเหมือนมีใครมาบังคับเปิด

【ระบบลูกเขยกตัญญู เปิดใช้งานแล้ว】

【ผู้ใช้: นนท์ ลูกเขยลำดับที่ 3】

นนท์ขมวดคิ้ว แอปอะไร ไม่เคยโหลด

เขากดปุ่มปิด หน้าจอไม่ยอมดับ ตัวอักษรเลื่อนขึ้นอีกบรรทัด

【ภารกิจ: นวดเท้าพ่อตาต่อหน้าทุกคน】

【เวลา: 10 นาที】

【รางวัล: 10,000 บาท โอนเข้าบัญชีจริงทันทีที่สำเร็จ】

นนท์หัวเราะออกมาเบา ๆ ทางจมูก

แก๊งคอลเซ็นเตอร์สมัยนี้มุกแปลกขึ้นทุกวัน

เขากดปิดอีก หน้าจอยังค้าง ตัวเลขนับถอยหลังสีแดงขึ้นมุมขวาบน

【09:52】

“นนท์ แกดูอะไร” เกรียงไกรเรียก เสียงดังพอให้ทั้งโต๊ะหันมา “ดูราคาปลาร้าในตลาดเหรอ”

นนท์เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า

“เปล่าครับพี่”

แต่ก่อนจะเก็บ เขาเห็นอะไรบางอย่าง ตรงมุมล่างของหน้าจอ ตัวหนังสือเล็กสีเทาจนแทบมองไม่เห็น

【หมายเหตุ: ระบบไม่บังคับ ผู้ใช้ปฏิเสธได้ตลอดเวลา】

ปฏิเสธได้ นนท์คิด แปลก แก๊งหลอกลวงไม่เคยบอกว่าปฏิเสธได้

เขาเงยหน้าขึ้นมองพ่อตา

เสี่ยวิชัยกำลังขยับตัวบนเก้าอี้ ค่อย ๆ เหยียดขาข้างขวาออกไปใต้โต๊ะ หน้านิ่วขึ้นนิดหนึ่ง แล้วก็คลายลงเร็วเหมือนไม่อยากให้ใครเห็น

นนท์เห็น

เขาเป็นช่างซ่อมแอร์ แต่ก่อนหน้านั้น ตั้งแต่อายุสิบขวบ เขาคือเด็กที่นั่งข้างแม่ในศาลาหลังวัดทุกเย็น ดูแม่นวดเท้าให้คนแก่ทั้งหมู่บ้าน แม่บอกว่ามือหมอนวดต้องรู้ก่อนที่คนไข้จะบอก

เขารู้ว่าคนแก่ที่เหยียดขาแบบนั้น หมายความว่าข้อเท้าบวม และเส้นที่น่องกำลังตึงจนปวดแปลบ

พ่อตาเขาเจ็บเท้ามาทั้งคืน และไม่มีใครในโต๊ะนี้รู้

【05:31】

ทุกคนกำลังคุยกันเรื่องงานเจ็ดสิบปี เกรียงไกรเสนอให้จ้างวงดนตรีจากกรุงเทพฯ ธนพลเสนอให้ทำพลุบนแม่น้ำโขง ลูกสาวคนโตเสนอให้เชิญนายอำเภอ

“แล้วพ่อจะประกาศชื่อผู้บริหารโรงแรมคนใหม่ในงานนั้นใช่ไหมคะ” ลูกสาวคนรองถามขึ้น

ทั้งโต๊ะเงียบลงทันที

เสี่ยวิชัยวางถ้วยชา

“ใช่” เขาพูดคำเดียว

เกรียงไกรยืดตัวขึ้นนั่งตรงเป็นครั้งแรกของคืน ธนพลวางตะเกียบ ทุกสายตาจับอยู่ที่ชายชราหัวโต๊ะ

ทุกสายตา ยกเว้นนนท์

นนท์กำลังมองข้อเท้าพ่อตา

【03:14】

นี่มันบ้า เขาคิด ถ้าลุกไปตอนนี้ ทั้งโต๊ะจะหัวเราะ ปลาจะอายไปทั้งชาติ

เขาเหลือบมองภรรยา ปลานั่งก้มหน้ามองจาน มือบิดผ้าเช็ดปากจนยับ

แล้วเขาก็มองพ่อตาอีกครั้ง

ชายชราขยับข้อเท้าใต้โต๊ะอีกครั้ง ริมฝีปากเม้มแน่น

นนท์ดันเก้าอี้ถอยหลัง

เสียงขาเก้าอี้ครูดพื้นหินขัดดังกว่าที่เขาคิด

ทุกคนหันมา

นนท์เดินอ้อมโต๊ะไปช้า ๆ ผ่านเกรียงไกร ผ่านธนพล ผ่านพี่สาวภรรยาที่มองเขาด้วยสายตาตกใจ แล้วหยุดอยู่ข้างเก้าอี้หัวโต๊ะ

เสี่ยวิชัยเงยหน้าขึ้นมองเขาเป็นครั้งแรกของคืน

“มีอะไร”

“ขออนุญาตครับพ่อ” นนท์พูด แล้วคุกเข่าลงบนพื้นข้างเก้าอี้

ปลาร้องเสียงเบา ๆ “นนท์!”

“เท้าพ่อบวมครับ” นนท์พูดต่อเสียงนิ่ง มองแค่พ่อตา “ข้างขวาเป็นมาตั้งแต่ก่อนขึ้นบันได ผมเห็นพ่อเดินลงน้ำหนักข้างซ้าย ถ้าปล่อยไว้คืนนี้พ่อจะนอนไม่หลับ”

ไม่มีใครพูดอะไร

เสี่ยวิชัยมองหน้าลูกเขยคนเล็กนิ่งอยู่นาน นานจนนนท์คิดว่าคงโดนไล่ออกจากห้อง

แล้วชายชราก็ขยับขาออกมาจากใต้โต๊ะ

นนท์ถอดรองเท้าหนังของพ่อตาออกอย่างระวัง ถุงเท้าสีดำข้างขวาตึงจนเห็นรอยยางยืดกดลงบนเนื้อ เขาม้วนถุงเท้าลงช้า ๆ ข้อเท้าบวมแดงเป็นมันอย่างที่คิด

เขาวางนิ้วโป้งทั้งสองข้างลงที่ฝ่าเท้า ตรงจุดที่แม่สอนไว้ ใต้เนินนิ้วโป้งเท้า แล้วค่อย ๆ กดไล่ขึ้นไปตามแนวเส้น

เสี่ยวิชัยสะดุ้งหนึ่งที

แล้วไหล่ของเขาก็ค่อย ๆ ลดลง

“บ้าไปแล้ว” เกรียงไกรพึมพำ แล้วหัวเราะออกมาดัง ๆ “นนท์ แกจะมาเป็นหมอนวดในงานวันเกิดพ่อเหรอ อยากได้ทิปเท่าไหร่ เดี๋ยวพี่ให้”

มีเสียงหัวเราะตามมาสองสามเสียง แต่มันจางเร็วกว่าที่ควร

เพราะเสี่ยวิชัยหลับตาลง

ทุกคนในโต๊ะเห็น ชายชราที่ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นมาทั้งชีวิต หลับตาลงกลางห้องอาหาร ลมหายใจยาวขึ้น มือที่กำขอบโต๊ะไว้คลายออก

“ใครสอนแก” เสี่ยวิชัยพูดโดยไม่ลืมตา

“แม่ครับ” นนท์ตอบ นิ้วยังกดไล่ไปที่น่อง “แม่ผมเป็นหมอนวดอยู่ที่วัดในหมู่บ้าน นวดให้คนแก่ฟรีทุกเย็น ผมนั่งดูมาตั้งแต่เด็ก”

“น้ำพริกปลาร้านั่น แม่แกทำ”

“ครับ”

เสี่ยวิชัยไม่พูดอะไรอีก

นนท์นวดต่อจนครบเท้าข้างขวา แล้วสวมถุงเท้าคืนให้ช้า ๆ ไม่ให้ยางรัดตรงรอยเดิม จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน โค้งให้พ่อตาเล็กน้อย แล้วเดินกลับไปนั่งที่ปลายโต๊ะ

ปลาไม่ได้มองเขา

แต่มือของเธอวางลงบนเข่าเขาอีกครั้ง และครั้งนี้มันไม่สั่นแล้ว

โทรศัพท์ในกระเป๋านนท์สั่นสามครั้งติด

เขาไม่ได้หยิบมันออกมาดูจนอาหารจานสุดท้ายถูกยกออกไป จนเกรียงไกรเลิกพูดถึงหมอนวด จนแขกเริ่มลุกไปถ่ายรูปกับวิวแม่น้ำ

แล้วเขาก็แอบเปิดดูใต้โต๊ะ

【ภารกิจสำเร็จ】

【รางวัล 10,000 บาท โอนเข้าบัญชีแล้ว】

ข้างล่างเป็นการแจ้งเตือนจากแอปธนาคารจริงของเขา ตัวเลขยอดเงินที่เคยมีสามพันสองร้อยบาท ตอนนี้กลายเป็นหนึ่งหมื่นสามพันสองร้อย

นนท์นั่งนิ่ง

ไม่ใช่มุก เขาคิด ไม่ใช่แก๊งหลอกลวง เงินจริง

แล้วใครกันที่จ่ายเงินหนึ่งหมื่นให้ลูกเขยคนหนึ่งนวดเท้าพ่อตา

ตัวอักษรสีทองลอยขึ้นมาอีกบรรทัด

【คะแนนลูกเขยกตัญญู: 100】

【อันดับ: 1 จาก 3】

นนท์อ่านบรรทัดสุดท้ายซ้ำ

จาก 3

เขาเงยหน้าขึ้นมองข้ามโต๊ะ เกรียงไกรกำลังก้มดูโทรศัพท์ของตัวเองอยู่ หน้าบึ้ง นิ้วกดหน้าจอแรง ๆ ซ้ำ ๆ เหมือนคนที่พยายามปิดอะไรบางอย่างแล้วปิดไม่ได้ ธนพลก็ถือโทรศัพท์อยู่ในมือ หน้าจอสว่างเป็นสีทอง

ห้องทำงานชั้นบนสุดของโรงแรมโขงนทีมีหน้าต่างบานเดียว มองเห็นแม่น้ำโขงทั้งสายใต้แสงจันทร์

เสี่ยวิชัยนั่งลงบนเก้าอี้หนังตัวเก่า ถอดรองเท้าออกทั้งสองข้าง วางเท้าขวาลงบนพรม ข้อเท้ายังบวมอยู่ แต่ไม่ปวดแล้ว เป็นครั้งแรกในรอบสองเดือน

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอเปิดค้างอยู่ที่หน้าเดิมตั้งแต่ตอนอยู่ใต้โต๊ะอาหาร

ระบบลูกเขยกตัญญู : หน้าผู้ดูแลระบบ

ตารางสามแถว รายชื่อลูกเขยสามคน

เกรียงไกร : ภารกิจที่ 1 : ปฏิเสธ (ถามว่าใครส่งมา 4 ครั้ง)

ธนพล : ภารกิจที่ 1 : ปฏิเสธ (ถามว่าทำแล้วได้หุ้นเพิ่มไหม)

นนท์ : ภารกิจที่ 1 : สำเร็จ (ไม่ได้ถามอะไรเลย)

เสี่ยวิชัยมองแถวสุดท้ายอยู่นาน

แล้วเขาก็พิมพ์ภารกิจถัดไปช้า ๆ ด้วยนิ้วชี้ข้างเดียว ทีละตัวอักษร

ที่ลานจอดรถหน้าโรงแรม นนท์กำลังเปิดประตูรถกระบะเก่าให้ปลาขึ้น

โทรศัพท์ในมือสว่างวาบเป็นสีทองอีกครั้ง

【ภารกิจที่ 2: บอกความจริงกับภรรยา ว่าเงินหนึ่งหมื่นบาทนี้มาจากไหน】

【เวลา: ก่อนถึงบ้าน】

【รางวัล: 0 บาท】

นนท์อ่านจบ แล้วหันไปมองภรรยา

ปลาหยุดยืนอยู่ข้างประตูรถ ลมจากแม่น้ำพัดผมเธอปลิวมาปิดหน้าครึ่งหนึ่ง เธอไม่ได้ปัดมันออก

“ห้าปีที่เราแต่งกันมา” เธอพูดเบา ๆ “นี่ครั้งแรกที่พ่อถามชื่อแม่เธอ”

“พ่อไม่ได้ถามชื่อ พ่อถามว่าใครสอน”

“สำหรับพ่อ มันคือคำถามเดียวกัน” ปลายิ้มบาง ๆ แล้วยิ้มนั้นก็หายไป “ตอนเธอลุกจากเก้าอี้ ฉันอยากมุดโต๊ะหนี ฉันนึกว่าเธอจะทำให้ทุกคนหัวเราะใส่เราอีก”

นนท์ไม่ได้ตอบ เขาเพิ่งรู้ว่าตัวเองกลั้นหายใจอยู่

“แต่ฉันก็ถ่ายรูปไว้” เธอพูดต่อ “เพราะอยากเก็บไว้ดูว่า ผู้ชายของฉันตอนไม่กลัวใครหน้าตาเป็นยังไง”

เธอไม่ได้ขึ้นรถ เธอยื่นโทรศัพท์ของตัวเองมาตรงหน้าเขา หน้าจอเปิดค้างอยู่ที่รูปที่เธอเพิ่งถ่ายเมื่อชั่วโมงก่อน

รูปนนท์คุกเข่าอยู่ข้างเก้าอี้พ่อ

แต่ในรูปนั้น ตรงมุมขวา ใต้ผ้าปูโต๊ะสีแดงลายมังกรทอง มือของพ่อเธอกำลังถือโทรศัพท์อยู่ หน้าจอสว่างเป็นสีทองแบบเดียวกันทุกอย่าง

“นนท์” ปลาพูดเสียงเบา “พ่อกดอะไรอยู่ใต้โต๊ะตอนเธอนวดเท้าพ่อ”

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction