บทที่ 2
วงแดงบนปฏิทินวัด
ปากกาแดงจิ้มลงบนปฏิทิน หมึกบานออกเป็นจุดเท่าเม็ดถั่วเขียว
“หนึ่ง” นิดพูดกับห้องเปล่า
นิ้วโป้งที่มีแผลไฟลวกสีขาวจางกดมุมปฏิทินวัดไว้ไม่ให้ม้วน ปลายปากกาสั่น เส้นขีดทับวันที่ออกมาเบี้ยว เธอขีดซ้ำอีกเส้นจนตรง
ห่างไปสี่สิบสี่ช่อง วงแดงหนา ๆ ที่วงไว้เมื่อวานยังอยู่ที่เดิม หมึกซึมทะลุจนหน้าหลังมีรอยจาง ๆ เป็นเงา
ตีสี่ห้านาที ห้องแถวท้ายซอยวัดยังมืด มีแค่หลอดไฟเปลือยดวงเดียวเหนือโต๊ะไม้
ข้อความจากทนายสมพงษ์ค้างอยู่บนหน้าจอตั้งแต่สามทุ่มกว่า
ทะเบียนหย่ามีผลแล้ว บ่ายสามสี่สิบ
นิดวางโทรศัพท์คว่ำ
ร่างกายเธอยังจำเวลานี้ได้ สิบเก้าปี ตีสี่ทุกเช้า มือต้องอยู่ที่หม้อ ต่อให้ครัวกลางอยู่ห่างไปสองป้ายรถเมล์ และไม่ใช่ครัวของเธออีกแล้ว
เธอจุดเตาแก๊สหัวเดียว
เปลวไฟสีฟ้าเลียก้นหม้อสแตนเลสมือสอง หม้อบุบที่ขอบ ได้มาเพราะลดเหลือสามร้อย กระดูกหมูที่เธอซื้อจากแผงหน้าวัดเมื่อวานเย็นลอยเรียงอยู่ในน้ำใส
นิดแกะเชือกปากโหล
ฝาไม้มีวันที่เขียนทับกันหลายสิบชั้น ชั้นบนสุดเป็นลายมือเธอเอง ชั้นล่างสุดเป็นลายมือแม่ หมึกจางจนเหลือแค่รอยกดบนเนื้อไม้
กลิ่นน้ำตาลกรวดที่เคี่ยวจนไหม้นิด ๆ ลอยขึ้นมาก่อน ตามด้วยอบเชย แล้วกลิ่นที่เคยติดผ้าเช็ดมือของแม่ทุกเย็น กลิ่นที่ไม่มีบนกระดาษแผ่นไหน
เธอหยิบกระบวยเล็ก
กระบวยกระทบปากโหล
กริ๊ง
กระทบอีก
กริ๊ง กริ๊ง
นิดหยุด มือข้างที่ถือกระบวยสั่นจนเห็นด้วยตา ไม่ใช่สั่นเพราะหนาว ห้องนี้ร้อนอบจนเหงื่อซึมหลังคอ
ห้ามเท ตอนมือเป็นแบบนี้ห้ามเท
แม่เคยบอก หัวเชื้อไม่ชอบมือคนใจไม่นิ่ง ตอนเด็กนิดหัวเราะว่าแม่เชื่อผี โตมาถึงรู้ว่าแม่หมายถึงสัดส่วน มือสั่นหนึ่งที เทเกินไปหนึ่งช้อน รสจะเพี้ยนไปทั้งสัปดาห์
เธอวางกระบวยลงบนจานรอง
แล้วนับ
“หนึ่ง สอง สาม”
ตัวเลขออกมาจากปากเบา ๆ เหมือนตอนนับขาหมูลงหม้อ
“สิบเจ็ด สิบแปด สิบเก้า”
พอถึงสิบเก้า เสียงเธอขาดไปจังหวะหนึ่ง
นิดกลืนน้ำลาย แล้วนับต่อ
“ยี่สิบ”
มือนิ่ง
เธอยกกระบวยขึ้นอีกครั้ง ตักหัวเชื้อจากโหลตามลำดับที่แม่สอน ทีละกระบวย ไม่ขาดไม่เกิน แล้วเติมน้ำจากหม้อกลับลงไปแทนเท่ากัน น้ำในโหลขยับเป็นวงช้า ๆ สีน้ำตาลเข้มกลืนสีใสหายไปในพริบตา
ปิดฝาไม้ หยิบเมจิกดำ เขียนวันที่วันนี้ทับลงไปบนชั้นบนสุด
โทรศัพท์บนโต๊ะสั่น
ชื่อบนจอคือ หน่อย
“เจ๊ เจ๊ตื่นยัง” เสียงน้องหน่อยกระซิบเร็วจนคำชนกัน
“ตื่นแล้ว หน่อยอยู่ไหน”
“ห้องเก็บของหลังครัวค่ะ หนูแอบโทร” มีเสียงพัดลมดูดอากาศครางอยู่ข้างหลัง “เจ๊ เฮียให้พ่อครัวสาขาสองต้มหม้อใหม่ทั้งคืน ต้มสามหม้อแล้วนะเจ๊ เททิ้งไปสอง”
นิดมองโหลบนโต๊ะ ไม่พูด
“แล้วตอนตีสาม เฮียให้ลอกกระดาษสูตรที่ติดผนังไปถ่ายเอกสาร บอกจะส่งทุกสาขา” น้องหน่อยหายใจถี่ “แล้ว แล้วเฮียถาม ถ...ถามหนูว่าเจ๊เก็บอะไรไว้ในตู้ไม้อีกบ้าง”
“หน่อยตอบว่าอะไร”
“หนูบอกไม่รู้ค่ะ” เสียงเด็กสาวเบาลง “หนูไม่รู้จริง ๆ”
“ดีแล้ว”
“เจ๊ ผ้ากันเปื้อนเจ๊ยังพับอยู่บนชั้นเหมือนเดิมนะ ไม่มีใครกล้าแตะ หนูเก็บให้ไหม”
นิดหลับตาครู่หนึ่ง
“ไม่ต้อง วางไว้อย่างนั้นแหละ”
“เจ๊ หนู...” น้องหน่อยเงียบไป แล้วรีบพูด “มีคนมา หนูวางก่อนนะ”
สายตัด
นิดยังถือโทรศัพท์ค้างไว้ข้างหู ได้ยินแค่เสียงหม้อสแตนเลสเดือดปุดอยู่ข้างหลัง
เขาเริ่มนับของในตู้แล้ว
เก้าโมงเช้า ครัวร้านขาหมูเจ๊นิด สาขาแรก
น้องหน่อยยืนอยู่หน้าเขียงไม้มะขาม มีดสับในมือขึ้นลงเป็นจังหวะ ป๊อก ป๊อก ป๊อก ขาหมูหนังแข็งที่เคี่ยวไม่ถึงเมื่อวานถูกหั่นเป็นชิ้นหนาเกินมาตรฐาน
กลิ่นในครัวผิดไป
เธอได้กลิ่นตั้งแต่ก้าวเข้าประตูหลัง โป๊ยกั๊กแรงจนแสบจมูก ซีอิ๊วดำเค็มขึ้นมาก่อนทุกอย่าง ไม่มีอะไรห่อมันไว้ให้นุ่ม
“น้ำพะโล้ใหม่ ตักชิมสิหน่อย” พ่อครัวจากสาขาสองยื่นช้อนมา ตาเขาแดงเพราะไม่ได้นอน
น้องหน่อยชิม
ลิ้นเธอหาความหวานตัวแรกที่ควรมาก่อน ไม่เจอ
“ก...ก็ได้อยู่ค่ะพี่”
เธอไม่สบตาเขา ก้มหน้ากลับไปสับต่อ ค่าเทอมน้องชายงวดหน้าต้องจ่ายอีกสิบวัน ร้านไหนจะรับเด็กที่ออกจากครัวเจ๊นิดกลางเดือน
ประตูหน้าครัวเปิด
คุณนายบุญเรือนเดินเข้ามาก่อน ผ้าเช็ดหน้ายกขึ้นปิดจมูกเหมือนเดิม ธนาตามมาข้างหลัง เสื้อโปโลตัวเมื่อวาน นาฬิกาทองบนข้อมือ ใต้ตาคล้ำ
“เป็นไง ใช้ได้ยัง” ธนาถามเสียงดัง
พ่อครัวมองช้อนในมือตัวเองนาน
“มันใกล้ ๆ แต่ไม่ใช่ครับเฮีย”
ธนาหัวเราะดังเกินไป ตบไหล่พ่อครัวสองที
“ใกล้แล้วไง เห็นไหมแม่ บอกแล้ว ใครก็คนได้”
คุณนายบุญเรือนไม่หัวเราะตาม เธอเดินไปหยุดหน้าตู้ไม้ท้ายครัว ประตูตู้ยังแง้มอยู่ ชั้นที่เคยวางโหลดินเผาเหลือแค่วงคราบน้ำตาลกลม ๆ บนแผ่นไม้
“ลูก แม่คิดทั้งคืน” เธอลดผ้าเช็ดหน้าลง เสียงหวานแต่เย็น “ชื่อร้านเรา ขาหมูเจ๊นิด”
“แล้วไงแม่”
“เจ๊นิดมันชื่อเล่นยัยนั่นนะ” คุณนายบุญเรือนเคาะนิ้วลงบนประตูตู้ “วันดีคืนดีมันไปตั้งแผงข้างถนน เขียนป้ายว่าขาหมูเจ๊นิดบ้าง ลูกค้าจะเชื่อใคร คนเขาจะลือว่าเจ๊นิดตัวจริงไปขายข้างถนนแล้ว ร้านในห้างลูกจะเปิดยังไง แพรวเขาจะรีวิวยังไง”
ธนาหยุดหัวเราะ
น้องหน่อยวางมีดลงเบา ๆ มือเธอเปียกเหงื่อ
“มันไม่กล้าหรอกแม่”
“คนที่ยอมเซ็นเงียบ ๆ น้ำตาสักหยดก็ไม่มี” คุณนายบุญเรือนว่า “แม่ไม่ไว้ใจ”
ธนาเงียบไปนาน นิ้วเขาหมุนนาฬิกาทองรอบข้อมือหนึ่งรอบ
“งั้นให้เงินมันสักก้อน” เขาพูดในที่สุด “ให้มันเซ็นกระดาษว่าไม่ใช้ชื่อนี้ สูตรเป็นของร้าน จบ ๆ ไป”
“เท่าไหร่”
“สองหมื่น” ธนายักไหล่ “เมื่อก่อนมันขายพวงมาลัยทั้งเดือนยังไม่ได้ครึ่ง”
เขาดึงโทรศัพท์ออกมา กดเบอร์ แล้วยกขึ้นแนบหู
น้องหน่อยเห็นชื่อบนจอ
เมีย
เขายังไม่ได้เปลี่ยน
ห้องทำงานชั้นสามของตึกแถวเก่า พัดลมเพดานหมุนช้าจนนับใบพัดได้
กลิ่นกระดาษเก่ากับยาหม่องลอยอยู่ในอากาศ บนโต๊ะไม้มีแฟ้มหนังสีน้ำตาลถลอกตรงมุมทั้งสี่
ทนายสมพงษ์ดันแว่นกรอบดำขึ้น แล้วเปิดแฟ้ม
เขาหยิบกระดาษออกมาสองแผ่น วางเรียงหันหน้าเข้าหานิด
แผ่นซ้ายคือสำเนาทะเบียนหย่า วันที่เมื่อวาน ลายเซ็นธนาตัวใหญ่ หางยาวเกินช่อง
แผ่นขวาคือสัญญาอนุญาตให้ใช้สิทธิ์ ปีแรกที่เปิดร้าน มุมกระดาษเหลือง รอยพับแบ่งเป็นสี่ส่วน
“ข้อสุดท้าย” ทนายวางนิ้วลงบนบรรทัดล่างสุด นิ้วเขาผอมจนเห็นข้อ “เจ๊จำได้ไหม เจ๊หัวเราะใส่ผม”
“จำได้ค่ะ”
“เจ๊บอกว่าไม่มีวันหย่า”
“ฉันบอกอย่างนั้นค่ะ”
ทนายสมพงษ์พยักหน้าช้า ๆ ไม่ได้ซ้ำเติม เขาหยิบปากกามาขีดเส้นใต้วันที่บนทะเบียนหย่าหนึ่งเส้น
“นับจากวันที่นี้ สี่สิบห้าวัน” เขาว่า “ระหว่างนี้มีสามข้อ ฟังให้ดี”
นิดวางมือทั้งสองข้างบนตัก
“หนึ่ง ห้ามใช้ชื่อร้าน ห้ามเขียนคำว่าเจ๊นิดบนป้ายอะไรทั้งนั้น สอง ห้ามพูดเรื่องเอกสาร กับใครก็ตาม” เขามองเธอผ่านขอบแว่น “สาม ห้ามเซ็นอะไรทั้งนั้น ต่อให้เขาเอาทองมากองตรงหน้า”
“ค่ะ”
“ข้อสามสำคัญที่สุด”
โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อนิดสั่น
เธอหยิบออกมา ชื่อบนจอคือ ธนา
ทนายสมพงษ์เห็นชื่อนั้น เขาชี้นิ้วลงบนโต๊ะสองที แล้วยกนิ้วชี้แตะริมฝีปาก
เปิดลำโพง แล้วเงียบ
นิดกดรับ วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ข้างสัญญาใบนั้นพอดี
“นิด อยู่ไหน”
เสียงธนาดังก้องห้องเล็ก ๆ มีเสียงมีดสับดังป๊อก ป๊อก อยู่ข้างหลัง
“ธุระค่ะ”
“ฟังนะ ฉันจะใจดีครั้งสุดท้าย” ธนาหัวเราะสั้น ๆ “ฉันให้สองหมื่น”
นิดไม่ตอบ
“สองหมื่นบาท เงินสด แลกกับกระดาษแผ่นเดียว เธอเซ็นว่าไม่ใช้ชื่อเจ๊นิด แล้วสูตรเป็นของร้าน จบ ไม่ต้องมายุ่งกันอีก”
ทนายสมพงษ์ถอดแว่นออก เช็ดเลนส์กับชายเสื้อเชิ้ตขาวช้า ๆ ตาไม่ได้มองโทรศัพท์
“ได้ยินไหมนิด สองหมื่น”
“ได้ยินค่ะ”
“เออ แล้วว่าไง”
นิดมองเพดาน พัดลมหมุนไปสามรอบ
“สองหมื่นบาท” เธอพูดช้า ๆ ทีละคำ “หารสิบเก้าปี”
ปลายสายเงียบ
“เท่ากับปีละพันห้าสิบกว่าบาท” นิดพูดต่อ เสียงต่ำเท่าเดิม “หารสามร้อยหกสิบห้าวัน ตกวันละสองบาทแปดสิบแปดสตางค์ค่ะ”
เสียงมีดสับข้างหลังธนาหยุดไปกลางจังหวะ
“ถูกกว่าปากกาที่คุณให้ฉันเซ็นใบหย่าอีกสิบสองสตางค์ค่ะ”
“นิด!” เสียงธนาขึ้นสูง แล้วแตกตรงปลายคำ “เธอจะเอาเท่าไหร่ ห้าหมื่น เอาไป ฉันไม่มีเวลามานั่งต่อรอง”
“ไม่เอาค่ะ”
“ไม่เอาอะไร”
“ไม่เอาเงิน ไม่เซ็นค่ะ”
“เธอจะเอาอะไรไปสู้ฉัน” ธนาลากเสียงยาว เหมือนกำลังยิ้มให้คนทั้งครัวดู “ชื่อร้านชื่อฉัน สูตรติดอยู่บนผนังครัวฉัน ฉันถ่ายเอกสารส่งไปสิบสองสาขาแล้วเมื่อเช้า”
นิดมองกระดาษสองแผ่นบนโต๊ะ
เงียบให้ถึงวันที่เอกสารพูดแทนเจ๊
“ค่ะ” เธอตอบแค่นั้น
“ค่ะอะไร”
“ค่ะ คุณถ่ายเอกสารแล้ว”
ธนาหายใจแรงจนลำโพงแตกซ่า
“เธออย่ามาทำเป็นเก่ง ไม่มีฉัน เธอก็แค่แม่ครัว ออกไปตัวเปล่าจะเอาอะไรกิน อีกเดือนเดียวก็กลับมาขอล้างจาน”
“อีกสี่สิบสี่วันค่ะ” นิดพูด
“อะไรนะ”
“สาขาสิบสามของคุณ เปิดอีกสี่สิบสี่วัน” เธอเอื้อมมือไปที่โทรศัพท์ “ขอให้ขายดีนะคะ”
เธอกดวางสาย
ห้องทั้งห้องเหลือแค่เสียงพัดลม
ทนายสมพงษ์ใส่แว่นกลับ แล้วหัวเราะแห้ง ๆ ในลำคอ
“เกือบไปนะเจ๊”
“ฉันไม่ได้พูดเรื่องเอกสารค่ะ”
“ผมรู้” เขาพับสัญญากลับตามรอยเดิมทีละทบ “ผมหมายถึงเลขสองบาทแปดสิบแปดสตางค์ คิดในใจเร็วขนาดนั้น ผมตกใจ”
“ฉันคิดค่าแก๊สเป็นสตางค์มาสิบเก้าปีค่ะ”
ทนายสมพงษ์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง แล้วเลื่อนแฟ้มกลับเข้าลิ้นชัก ล็อกกุญแจดังกริ๊ก
“เขาจะไม่หยุดแค่โทรมา” เขาว่า “คนที่ยอมจ่ายเงินให้ตัวเองนอนหลับ ถ้าจ่ายไม่ได้ เขาจะหาอย่างอื่นมากดเจ๊แทน”
นิดลงบันไดไม้สามชั้นช้า ๆ ทุกขั้นมีเสียงเอี๊ยด
ตรงชานพักชั้นสอง แดดสายลอดหน้าต่างบานเกล็ดเข้ามาเป็นเส้น เธอหยุด ยกมือขึ้นมาดู
มือนิ่ง
นิ้วโป้งที่มีแผลเป็นสีขาวงอเข้าออกได้ปกติ
วันที่หนึ่ง
โทรศัพท์สั่นในมือ
ไม่ใช่เสียงเรียก เป็นข้อความ จากเบอร์ที่เธอไม่ได้บันทึกชื่อ แต่จำเลขท้ายได้ เบอร์มือถือคุณนายบุญเรือนที่เธอเคยจ่ายค่าบริการให้ทุกเดือน
มีรูปถ่ายหนึ่งรูป
โซฟาห้องนั่งเล่น ผ้าตัวอย่างหลายสีวางเกลื่อนเต็มเบาะ ตรงกลางมีกล่องรองเท้าสีน้ำตาลซีดของเธอ ฝาเปิดแง้ม
บนฝากล่องคือมีดสับของแม่ ด้ามไม้สีดำมันเงาจากมือสองรุ่น
นิดใช้สองนิ้วขยายภาพ
ตรงร่องฝากล่องที่แง้มอยู่ มุมกระดาษใบเสร็จเหลืองซีดโผล่ออกมาครึ่งเดียว ลายมือหมึกน้ำเงินจาง ๆ อ่านได้แค่สามคำ
ร้านทอง... นางสาวนิ...
นิ้วเธอค้างอยู่บนจอ
ใต้รูปมีข้อความสองบรรทัด
ของเธอเหลือแค่นี้
พรุ่งนี้สิบโมงไม่มา แม่ทิ้ง
— จบบท —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ