บทที่ 1
ใบหย่าบนเขียงไม้มะขาม
ใบหย่าวางอยู่บนเขียงไม้มะขาม ห่างจากใบมีดสับหมูไม่ถึงคืบ มุมกระดาษเปียกน้ำพะโล้เป็นวงสีน้ำตาล
หม้อใบใหญ่ข้างหลังยังเดือดปุด ๆ ส่งกลิ่นโป๊ยกั๊ก อบเชย ซีอิ๊วดำ กับน้ำตาลกรวดที่เคี่ยวจนเป็นคาราเมลลอยคลุ้งไปทั้งครัว ไอร้อนเกาะเพดานสังกะสีเป็นหยดน้ำ แล้วหยดลงบนหลังคอของนิดทีละหยด
“เซ็นซะ”
ธนาพูดโดยไม่ถอดแว่นกันแดดที่เสียบอยู่บนหัว นาฬิกาทองบนข้อมือเขาสะท้อนแสงหลอดไฟนีออนวาบหนึ่ง
“ร้านนี้ไม่ต้องการแม่ครัวแก่แล้ว”
ครัวร้านขาหมูเจ๊นิด สาขาแรก ซอยตลาดเก่า ตอนตีห้าครึ่ง
ยังไม่มีลูกค้า มีแค่เด็กล้างจานสองคนที่หยุดมือค้างอยู่หน้าอ่าง กับน้องหน่อย ลูกมือที่อยู่กับร้านมาตั้งแต่ยังมีโต๊ะแค่สี่ตัว น้องหน่อยถือกระบวยน้ำพะโล้ค้างไว้กลางอากาศจนน้ำหยดลงพื้นเป็นทาง
นิดมองใบหย่า
แล้วมองหม้อ
ขาหมูสามสิบขาในหม้อนั้นเพิ่งเคี่ยวได้สองชั่วโมง ยังขาดอีกชั่วโมงครึ่งกว่าหนังจะนุ่มจนเอาตะเกียบจิ้มทะลุได้โดยไม่ต้องออกแรง ถ้าปิดเตาตอนนี้ ขาหมูทั้งหม้อจะเหนียวไปทั้งวัน
เขามาเลือกเวลาที่ดีจริง ๆ
“ไม่อ่านเหรอ” ธนาหัวเราะ เสียงดังก้องแบบเซลส์ที่ขายของเก่งที่สุดในตลาด “อ่านไม่ออกก็ไม่เป็นไร ฉันอ่านให้ฟังก็ได้ หย่าโดยความยินยอม ไม่มีทรัพย์สินต้องแบ่ง เพราะทุกอย่างเป็นของฉันอยู่แล้ว”
ทุกอย่าง
นิดไม่ได้ตอบ
เธอเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนลายดอกที่สีซีดจนดอกไม้กลายเป็นสีชมพูหม่น ผ้ากันเปื้อนตัวนี้ใส่มาตั้งแต่วันที่ร้านมีหม้อแค่ใบเดียว ตั้งบนเตาถ่านหน้าห้องแถวเช่าเดือนละสองพันห้า
“ธนา อย่าทำเสียงดังในครัวสิลูก เดี๋ยวลูกน้องเขาตกใจ”
เสียงนั้นดังมาจากประตูหลังร้าน แม่ของธนาก้าวเข้ามาในเสื้อลูกไม้สีครีม สร้อยทองเส้นใหญ่สามเส้นซ้อนกันบนคอ เธอยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดจมูกทันทีที่เข้ามาถึงไอร้อนของหม้อ
“กลิ่นแรงจริง ทนมาได้ยังไงตั้งยี่สิบปี”
“สิบเก้าปีค่ะแม่” นิดพูดเป็นคำแรก
แม่สามีหันมามอง เหมือนเพิ่งได้ยินเก้าอี้พูด
“จะสิบเก้าหรือยี่สิบ ก็ไม่สำคัญหรอก” เธอวางกระเป๋าหนังจระเข้ลงบนโต๊ะสแตนเลสที่นิดเพิ่งเช็ดเมื่อสิบนาทีก่อน “ร้านนี้ลูกฉันสร้าง สิบสองสาขา ลูกฉันไปเจรจาเช่าที่เอง ไปกู้แบงก์เอง ไปออกทีวีเอง เธอก็แค่ยืนคนหม้อ ใครก็คนได้”
ใครก็คนได้
นิดมองกระบวยในมือน้องหน่อย เด็กสาวรีบหลบตา
“แม่พูดตรง ๆ นะ” แม่สามีลดผ้าเช็ดหน้าลง “ผู้ชายมีหน้ามีตาขนาดนี้ ต้องมีภรรยาที่ออกงานได้ ไม่ใช่ภรรยามือเป็นแผลไฟลวก ผมมีแต่กลิ่นพะโล้”
นิดก้มมองมือตัวเอง
มีรอยแผลเป็นสีขาวจาง ๆ กระจายอยู่ทั่วหลังมือ รอยใหญ่สุดอยู่ตรงโคนนิ้วโป้ง เป็นรอยตอนหม้อพะโล้ใบแรกล้มเมื่อสิบเก้าปีก่อน วันนั้นธนาวิ่งไปซื้อยาสีฟันมาทาให้ แล้วนั่งเป่ามือเธอทั้งคืน บอกว่า สักวันฉันจะซื้อเตาแก๊สอย่างดีให้ ไม่ต้องเจ็บอีก
เตาแก๊สอย่างดีมาแล้ว สิบสองสาขา
แต่วันนี้คนที่บอกจะเป่ามือให้ กำลังวางใบหย่าข้างมีดสับ
“พี่ธนาคะ รถรอนานแล้วนะ”
เสียงที่สามใสกริ๊ง ดังมาพร้อมกลิ่นน้ำหอมที่ตัดกลิ่นเครื่องเทศได้แทบจะทันที
ผู้หญิงในเบลเซอร์สีครีมทับเสื้อสายเดี่ยวผ้าไหมยืนอยู่ตรงประตู ผมตรงยาวประบ่าเงาวับเหมือนเพิ่งออกจากร้าน หน้าเรียวคม ต่างหูเม็ดเล็กเรียบ ๆ แต่แพงกว่าที่เห็น เธอไม่ก้าวเข้ามาในครัว ยืนอยู่ตรงเส้นแบ่งระหว่างพื้นกระเบื้องเปียกกับพื้นปูนแห้งหน้าร้าน
นิดรู้จักหน้านี้
ใครในวงการอาหารก็รู้จัก แพรว นักรีวิวอาหารที่มีคนติดตามหลายล้าน คนที่ชมร้านไหนร้านนั้นคิวยาวถึงปากซอย คนที่ด่าร้านไหน ร้านนั้นปิดภายในสามเดือน
คนที่ลิ้นแม่นที่สุดในประเทศ
“สวัสดีค่ะ” แพรวยกมือไหว้นิดก่อน ไหว้จริง ไม่ใช่ไหว้พอเป็นพิธี นิดแปลกใจอยู่เสี้ยววินาที
แล้วธนาก็เดินไปยืนข้างแพรว วางมือลงบนเอวเธออย่างเคยชิน
ความแปลกใจของนิดหายไป
“แพรวเขาจะเป็นหน้าเป็นตาของร้านต่อจากนี้” ธนาพูด เสียงภูมิใจเหมือนประกาศเปิดสาขาใหม่ “สาขาที่สิบสามที่ห้างใหม่ใจกลางเมือง เปิดอีกเดือนครึ่ง แพรวจะรีวิวออกสื่อทุกช่อง เราจะแต่งงานกันหลังจากนั้น”
เดือนครึ่ง
ตัวเลขนั้นทำให้นิดเงยหน้าขึ้นช้า ๆ
“เดือนครึ่ง” เธอทวน
“ทำไม” ธนายักคิ้ว “จะไปทำอะไรได้ จะไปเปิดร้านแข่งเหรอ ด้วยเงินอะไร ชื่อร้านก็ชื่อฉัน สูตรก็อยู่ในครัวฉัน พ่อครัวทุกสาขาฉันเป็นคนจ้าง”
แม่สามีหัวเราะคิกในลำคอ
แพรวไม่หัวเราะ เธอมองหม้อพะโล้ที่ยังเดือดอยู่ มองนานกว่าที่คนทั่วไปจะมองหม้อใบหนึ่ง
นิดดึงใบหย่าออกมาจากใต้ใบมีด
กระดาษหนักกว่าที่คิด หรือมือเธออาจจะเบาลง
ทุกช่องกรอกเรียบร้อยด้วยลายมือของเลขาธนา เหลือแค่ช่องลายเซ็นของเธอ กับวันที่ ซึ่งถูกเว้นว่างไว้ให้เธอเขียนเอง
ทนายพูดไว้ว่ายังไงนะ
ภาพห้องทำงานเล็ก ๆ ชั้นสามของตึกแถวย่านเยาวราชผุดขึ้นมาในหัว พัดลมเพดานหมุนช้า ๆ กลิ่นกระดาษเก่า กับเสียงของทนายแก่ ๆ ที่พูดช้าแต่ชัด
ถ้าวันไหนเขามาขอหย่า เจ๊เซ็นไปเงียบ ๆ อย่าพูดอะไรเรื่องเอกสารสักคำ ถ้าเจ๊พูดก่อนหย่ามีผล เขาจะเอาไปอ้างว่าเป็นสินสมรส แล้วฟ้องแบ่ง คดีจะลากไปห้าปี
เงียบให้ได้นะเจ๊ เงียบให้ถึงวันที่เอกสารพูดแทนเจ๊
นิดรับปากกาที่ธนายื่นมา
ปากกาลูกลื่นราคาสามบาทที่เขาหยิบมาจากแก้วใส่ช้อนตรงเคาน์เตอร์ เขาไม่คิดจะใช้ปากกาดี ๆ กับเรื่องนี้ด้วยซ้ำ
นิดเขียนวันที่ก่อน
ตัวเลขชัด ๆ ทีละตัว เหมือนตอนที่เธอเขียนวันที่ลงบนฝาโหลหัวเชื้อพะโล้ทุกครั้งที่ต่อน้ำใหม่
แล้วเธอก็เซ็นชื่อ
นิดา
ไม่สั่น ไม่ช้า ไม่เร็ว เหมือนเซ็นรับของจากรถส่งหมูทุกเช้า
เธอวางปากกาลงบนเขียง ข้างใบมีดพอดี
ทั้งครัวเงียบ มีแค่เสียงหม้อเดือด
ธนาจ้องกระดาษ เหมือนรอให้มีอะไรมากกว่านี้ รอให้เธอร้องไห้ รอให้เธอคุกเข่าอ้อนวอนสักประโยค
แต่เธอไม่ให้อะไรเขาเลย
“แค่นั้นเหรอ” ธนาพูดในที่สุด เสียงที่เคยดังลดลงครึ่งหนึ่ง “ไม่มีอะไรจะพูดเลยเหรอ สิบเก้าปีนะ”
นิดหันหลังให้เขา
เธอเดินไปที่เตา บิดวาล์วแก๊สช้า ๆ จนสุด
เปลวไฟสีฟ้าใต้หม้อหดลง หดลง แล้วดับ
เสียงเดือดปุดค่อย ๆ เงียบ เหลือแค่ไอที่ลอยขึ้นมาเป็นสายบาง ๆ
“เจ๊!” น้องหน่อยร้องลั่น “ขาหมูยังไม่ได้ที่นะเจ๊ เดี๋ยวลูกค้าเช้ามา—”
“ไม่ต้องห่วงหรอก” นิดพูดกับน้องหน่อย ไม่ได้พูดกับธนา “เจ้าของร้านเขาบอกว่าใครก็คนได้”
เธอแก้เชือกผ้ากันเปื้อนที่ผูกโบว์ไว้ข้างหลัง
ปมนั้นแน่นเพราะผูกซ้ำที่เดิมมาสิบเก้าปี มือเธอต้องดึงสองครั้ง
ผ้ากันเปื้อนลายดอกหลุดออกจากตัว นิดพับมันเป็นสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ อย่างเรียบร้อย แล้ววางลงบนใบหย่า ทับลายเซ็นของตัวเองไว้พอดี
คืนให้แล้วนะ
ทุกอย่างที่เป็นของคุณ
“จะไปไหน” แม่สามีถามเมื่อเห็นนิดเดินไปที่ตู้ไม้เก่าท้ายครัว “ห้ามเอาของในร้านออกไปนะ ทุกอย่างในนี้ลูกฉันซื้อ”
นิดเปิดตู้ หยิบของออกมาชิ้นเดียว
โหลดินเผาเคลือบสีน้ำตาลเข้ม ปากโหลมีผ้าขาวบางผูกเชือกแน่นหนา ฝาไม้มีรอยปากกาเมจิกเขียนวันที่ทับกันจนอ่านแทบไม่ออก
“นั่นอะไร” ธนาถาม
“หัวเชื้อพะโล้ของแม่ฉันค่ะ” นิดตอบ “ฉันเอามาตั้งแต่ก่อนแต่ง”
“เอาไปเลย” ธนาโบกมือขำ ๆ “น้ำพะโล้เก่าโหลเดียว เอาไปเถอะ ครัวฉันมีพ่อครัวต้มน้ำใหม่ได้ทุกวัน”
นิดกอดโหลไว้แนบอก
เธอเดินผ่านแม่สามี ผ่านเด็กล้างจาน ผ่านน้องหน่อยที่น้ำตาคลอ นิดหยุดแค่ตรงหน้าเด็กสาว ยื่นมือไปบีบไหล่เธอเบา ๆ
“หน่อย จำไว้นะ เวลาเติมน้ำตาลกรวด เติมตอนน้ำเดือดรอบสอง ไม่ใช่รอบแรก”
“จ๊ะ...จ้ะเจ๊”
แล้วนิดก็มาหยุดตรงหน้าแพรว ที่ยังยืนอยู่ตรงเส้นแบ่งพื้นเปียกกับพื้นแห้ง
ทั้งสองคนสบตากัน
ผู้หญิงสี่สิบเอ็ดกับผู้หญิงยี่สิบแปด คนหนึ่งผมมีกลิ่นพะโล้ อีกคนผมมีกลิ่นน้ำหอมราคาแพง
“ขอให้มีความสุขนะคะ” นิดพูด
แพรวเปิดปากเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็ปิดลง แล้วพยักหน้าช้า ๆ
ตอนที่นิดเดินผ่านไป เธอได้ยินแพรวสูดหายใจลึกครั้งหนึ่ง เหมือนคนที่กำลังจดจำกลิ่นบางอย่างไว้
ข้างนอกฟ้าเริ่มสาง ซอยตลาดเก่ายังเงียบ มีแค่แผงปาท่องโก๋ที่กำลังตั้งกระทะ
ป้ายร้านอะคริลิกสีแดงตัวอักษรทองติดอยู่เหนือหัวเธอ ไฟในป้ายยังเปิดค้างจากเมื่อคืน ขาหมูเจ๊นิด ตำรับแท้ตั้งแต่ปี 2550 มีรูปการ์ตูนผู้หญิงผมมวยถือกระบวยยิ้มกว้าง
รูปการ์ตูนนั้นวาดจากรูปถ่ายของเธอเมื่อสิบเก้าปีก่อน
เขาเปลี่ยนเมียง่ายกว่าเปลี่ยนป้าย
นิดเดินต่อ
โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นครั้งหนึ่ง เธอหยิบออกมาดู เป็นข้อความจากธนา
พรุ่งนี้ให้คนไปเอาของที่เหลือที่บ้านด้วย บ้านจะให้แพรวเข้ามาแต่งใหม่
นิดอ่านจบ แล้วกดปิดหน้าจอโดยไม่ตอบ
ห้องแถวเช่าเล็ก ๆ ท้ายซอยวัด ห่างจากร้านไปสองป้ายรถเมล์ ชั้นล่างมีแค่เตาแก๊สหัวเดียวกับหม้อสแตนเลสมือสองใบเดียว
นิดเช่าห้องนี้ไว้ตั้งแต่สามเดือนก่อน ตั้งแต่คืนที่เห็นข้อความหวานในโทรศัพท์ของธนาตอนที่เขาหลับไปบนโซฟา เธอไม่เคยบอกใคร จ่ายค่าเช่าล่วงหน้าด้วยเงินเก็บจากการขายพวงมาลัยตอนเด็ก ๆ ที่ยังไม่เคยแตะ
นิดวางโหลหัวเชื้อลงบนโต๊ะไม้
แล้วเธอก็นั่งลง
ตอนนั้นเองที่มือเริ่มสั่น ช้า ๆ ไล่จากปลายนิ้วขึ้นไปถึงข้อศอก นิดกำมือแน่น แล้วคลาย กำอีก แล้วคลายอีก
น้ำตาไม่ไหล มันแห้งไปตั้งแต่สามเดือนก่อน แต่ลำคอตีบจนกลืนน้ำลายไม่ลง
สิบเก้าปี
ใครก็คนได้
แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดัง
“เจ๊นิด ผมเอง ทนายสมพงษ์”
เสียงแหบ ๆ ช้า ๆ ที่เธอคุ้นเคย
“เซ็นแล้วใช่ไหม”
“เซ็นแล้วค่ะ”
“ไม่ได้พูดอะไรนะ”
“ไม่ได้พูดสักคำค่ะ” นิดมองโหลหัวเชื้อ “เขาให้ฉันเอาโหลพะโล้ของแม่มาด้วย เขาบอกว่าเป็นแค่น้ำพะโล้เก่าโหลเดียว”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วนิดก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ เป็นครั้งแรกที่ได้ยินทนายแก่คนนี้หัวเราะ
“ดี เจ๊ทำถูกแล้ว ทีนี้ฟังผมนะ ใบหย่าจะยื่นจดทะเบียนที่อำเภอวันนี้ ถ้าเขารีบขนาดนั้น เขายื่นเองแน่ พอมีผลเมื่อไหร่ ให้นับไปสี่สิบห้าวัน”
“ค่ะ”
“เอกสารตัวจริงอยู่ในตู้เซฟผม ยังอยู่ครบ ใบรับรองเครื่องหมายการค้า ใบจดสูตร กับสัญญาฉบับนั้น ที่เจ๊เซ็นให้เขาใช้ฟรีตอนปีแรกที่เปิดร้าน”
นิดหลับตา
เธอจำวันนั้นได้ ปีแรกของการแต่งงาน ธนาจะกู้แบงก์เปิดสาขาสอง แบงก์ขอเอกสารสิทธิ์ใช้ชื่อร้านกับสูตร นิดนั่งเซ็นให้เขาใช้ฟรีทุกอย่าง ตรงโต๊ะกินข้าว ข้างจานข้าวผัดที่เพิ่งทำให้เขากิน
ทนายสมพงษ์เป็นคนร่างสัญญา และเติมข้อหนึ่งไว้ตอนท้าย ข้อที่ธนาไม่เคยอ่าน
สิทธิ์ตามสัญญานี้ สิ้นสุดลงเมื่อครบสี่สิบห้าวัน นับแต่วันที่ผู้รับอนุญาตสิ้นสถานะคู่สมรสของผู้อนุญาต
ตอนนั้นนิดหัวเราะใส่ทนาย บอกว่าไม่ต้องเขียนหรอก เราไม่มีวันหย่ากัน
ทนายตอบแค่ว่า เขียนไว้ไม่เสียหาย เจ๊ คนเรารักกันวันนี้ ไม่ได้แปลว่าจะจำกันได้ทุกวัน
“เจ๊ยังฟังอยู่ไหม”
“ฟังอยู่ค่ะ”
“เขาเปิดสาขาสิบสามวันไหน”
นิดลืมตา เธอหยิบปฏิทินแขวนที่ติดผนังห้องมาวางบนโต๊ะ ปฏิทินวัดแจกฟรีที่มีรูปพระประธานอยู่ด้านบน นิ้วเธอนับวันไปทีละช่อง ทีละช่อง ข้ามเดือนนี้ไปเดือนหน้า แล้วหยุด
“อีกสี่สิบห้าวันพอดีค่ะ” เสียงเธอเบาลง “วันเดียวกับที่แพรวจะรีวิวออกสื่อ”
ปลายสายเงียบไปอีกครั้ง
“งั้นก็” ทนายสมพงษ์ว่า “เตรียมหม้อไว้ได้เลยเจ๊”
หลังวางสาย นิดลุกขึ้น
เธอแกะเชือกที่ปากโหลดินเผาออกช้า ๆ เปิดผ้าขาวบาง แล้วยกฝาไม้ขึ้น
กลิ่นนั้นพุ่งขึ้นมาทันที
ไม่ใช่กลิ่นเครื่องเทศหอมฉุนแบบหม้อในร้าน แต่เป็นกลิ่นที่ลึกกว่านั้น นุ่มกว่านั้น เหมือนกลิ่นบ้านตอนเย็นวันอาทิตย์ เหมือนกลิ่นมือแม่ เหมือนกลิ่นของเวลาสามสิบปีที่ถูกเคี่ยวต่อกันทีละวัน ไม่เคยทิ้ง ไม่เคยขาด
ทุกหม้อในสิบสองสาขาของธนา เริ่มต้นจากหัวเชื้อโหลนี้
ทุกสัปดาห์ นิดจะต่อหัวเชื้อด้วยมือตัวเอง แล้วแบ่งใส่ถังส่งไปทุกสาขาก่อนตีห้า พ่อครัวทุกสาขาไม่มีใครรู้ว่าน้ำสีน้ำตาลเข้มในถังพลาสติกนั้นคืออะไร พวกเขาคิดว่ามันคือ น้ำซุปตั้งต้น ที่ครัวกลางทำส่ง
ธนาก็คิดอย่างนั้น
เพราะเขาไม่เคยเข้าครัวกลางตอนตีสี่สักครั้งในสิบเก้าปี
ถังสุดท้ายส่งไปเมื่อวานเช้า
ถ้าไม่มีใครต่อหัวเชื้อ มันจะค่อย ๆ จางไปทีละหม้อ จนไม่เหลือรสเดิม
และไม่มีใครในสิบสองสาขานั้น รู้วิธีต่อ
นิดตักน้ำพะโล้ขึ้นมาหนึ่งช้อนเล็ก ชิม แล้วหลับตา
รสเดิม ครบทุกชั้น หวานนำ เค็มตาม เครื่องเทศอุ่นอยู่ปลายลิ้น แล้วจบด้วยความหอมที่ไม่มีใครเลียนแบบได้
เธอเปิดลิ้นชักโต๊ะ หยิบปากกาเมจิกสีแดงออกมา แล้ววงกลมรอบวันที่นั้นบนปฏิทิน
วงเดียว ช้า ๆ หนา ๆ จนหมึกซึมทะลุกระดาษไปถึงหน้าถัดไป
คืนนั้น ห่างออกไปสองป้ายรถเมล์ ในครัวร้านขาหมูเจ๊นิด สาขาแรก
พ่อครัวที่ธนาตามตัวมาจากสาขาสอง ยืนจ้องหม้อพะโล้ใบใหญ่ที่เขาเพิ่งต้มใหม่ทั้งหม้อด้วยสูตรที่จดไว้บนกระดาษติดผนัง ซีอิ๊วดำกี่ช้อน น้ำตาลกรวดกี่กรัม โป๊ยกั๊กกี่ดอก ทุกอย่างตรงตามกระดาษเป๊ะ
เขาตักชิม
แล้วตักชิมอีกครั้ง
“เป็นไง” ธนาถาม เขาเพิ่งกลับจากกินข้าวเย็นกับแพรว ยังมีรอยลิปสติกจาง ๆ ติดอยู่ที่ปกเสื้อ
พ่อครัวกลืนน้ำลาย
“มัน...ก็ใกล้ ๆ นะครับเฮีย”
“ใกล้ ๆ อะไร”
“มันใกล้ ๆ” พ่อครัวพูดเบาลง “แต่ไม่ใช่ครับ”
ธนาคว้ากระบวยมาชิมเอง
เขายืนนิ่งอยู่นาน นานจนน้องหน่อยที่แอบดูอยู่หลังประตูต้องกลั้นหายใจ แล้วเขาก็หัวเราะขึ้นมา หัวเราะดังเกินไป
“ใกล้ก็พอแล้ว ลูกค้ามันกินไม่ออกหรอก”
เขาโยนกระบวยลงในหม้อ แล้วเดินออกไป
ไม่มีใครในครัวคืนนั้นสังเกต ว่าบนผนังด้านหลังเคาน์เตอร์ ใต้ป้ายใบอนุญาตประกอบกิจการที่ติดกรอบทองไว้อย่างภาคภูมิ มีกระดาษแผ่นเล็ก ๆ อีกแผ่นที่เหลืองซีดจนแทบกลืนไปกับสีผนัง
หนังสือรับรองการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า ขาหมูเจ๊นิด
ช่องเจ้าของเครื่องหมาย ไม่ได้เขียนว่าธนา
เขียนว่า นางสาวนิดา ลงวันที่ก่อนวันแต่งงานของพวกเขาหนึ่งปีเต็ม
— จบบท —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ