ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
ผัวทิ้งเพราะฉันแค่แม่ครัว แต่สูตรทั้งร้านจดชื่อฉัน

บทที่ 1

ใบหย่าบนเขียงไม้มะขาม

ใบหย่าวางอยู่บนเขียงไม้มะขาม ห่างจากใบมีดสับหมูไม่ถึงคืบ มุมกระดาษเปียกน้ำพะโล้เป็นวงสีน้ำตาล

หม้อใบใหญ่ข้างหลังยังเดือดปุด ๆ ส่งกลิ่นโป๊ยกั๊ก อบเชย ซีอิ๊วดำ กับน้ำตาลกรวดที่เคี่ยวจนเป็นคาราเมลลอยคลุ้งไปทั้งครัว ไอร้อนเกาะเพดานสังกะสีเป็นหยดน้ำ แล้วหยดลงบนหลังคอของนิดทีละหยด

“เซ็นซะ”

ธนาพูดโดยไม่ถอดแว่นกันแดดที่เสียบอยู่บนหัว นาฬิกาทองบนข้อมือเขาสะท้อนแสงหลอดไฟนีออนวาบหนึ่ง

“ร้านนี้ไม่ต้องการแม่ครัวแก่แล้ว”

ครัวร้านขาหมูเจ๊นิด สาขาแรก ซอยตลาดเก่า ตอนตีห้าครึ่ง

ยังไม่มีลูกค้า มีแค่เด็กล้างจานสองคนที่หยุดมือค้างอยู่หน้าอ่าง กับน้องหน่อย ลูกมือที่อยู่กับร้านมาตั้งแต่ยังมีโต๊ะแค่สี่ตัว น้องหน่อยถือกระบวยน้ำพะโล้ค้างไว้กลางอากาศจนน้ำหยดลงพื้นเป็นทาง

นิดมองใบหย่า

แล้วมองหม้อ

ขาหมูสามสิบขาในหม้อนั้นเพิ่งเคี่ยวได้สองชั่วโมง ยังขาดอีกชั่วโมงครึ่งกว่าหนังจะนุ่มจนเอาตะเกียบจิ้มทะลุได้โดยไม่ต้องออกแรง ถ้าปิดเตาตอนนี้ ขาหมูทั้งหม้อจะเหนียวไปทั้งวัน

เขามาเลือกเวลาที่ดีจริง ๆ

“ไม่อ่านเหรอ” ธนาหัวเราะ เสียงดังก้องแบบเซลส์ที่ขายของเก่งที่สุดในตลาด “อ่านไม่ออกก็ไม่เป็นไร ฉันอ่านให้ฟังก็ได้ หย่าโดยความยินยอม ไม่มีทรัพย์สินต้องแบ่ง เพราะทุกอย่างเป็นของฉันอยู่แล้ว”

ทุกอย่าง

นิดไม่ได้ตอบ

เธอเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนลายดอกที่สีซีดจนดอกไม้กลายเป็นสีชมพูหม่น ผ้ากันเปื้อนตัวนี้ใส่มาตั้งแต่วันที่ร้านมีหม้อแค่ใบเดียว ตั้งบนเตาถ่านหน้าห้องแถวเช่าเดือนละสองพันห้า

“ธนา อย่าทำเสียงดังในครัวสิลูก เดี๋ยวลูกน้องเขาตกใจ”

เสียงนั้นดังมาจากประตูหลังร้าน แม่ของธนาก้าวเข้ามาในเสื้อลูกไม้สีครีม สร้อยทองเส้นใหญ่สามเส้นซ้อนกันบนคอ เธอยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดจมูกทันทีที่เข้ามาถึงไอร้อนของหม้อ

“กลิ่นแรงจริง ทนมาได้ยังไงตั้งยี่สิบปี”

“สิบเก้าปีค่ะแม่” นิดพูดเป็นคำแรก

แม่สามีหันมามอง เหมือนเพิ่งได้ยินเก้าอี้พูด

“จะสิบเก้าหรือยี่สิบ ก็ไม่สำคัญหรอก” เธอวางกระเป๋าหนังจระเข้ลงบนโต๊ะสแตนเลสที่นิดเพิ่งเช็ดเมื่อสิบนาทีก่อน “ร้านนี้ลูกฉันสร้าง สิบสองสาขา ลูกฉันไปเจรจาเช่าที่เอง ไปกู้แบงก์เอง ไปออกทีวีเอง เธอก็แค่ยืนคนหม้อ ใครก็คนได้”

ใครก็คนได้

นิดมองกระบวยในมือน้องหน่อย เด็กสาวรีบหลบตา

“แม่พูดตรง ๆ นะ” แม่สามีลดผ้าเช็ดหน้าลง “ผู้ชายมีหน้ามีตาขนาดนี้ ต้องมีภรรยาที่ออกงานได้ ไม่ใช่ภรรยามือเป็นแผลไฟลวก ผมมีแต่กลิ่นพะโล้”

นิดก้มมองมือตัวเอง

มีรอยแผลเป็นสีขาวจาง ๆ กระจายอยู่ทั่วหลังมือ รอยใหญ่สุดอยู่ตรงโคนนิ้วโป้ง เป็นรอยตอนหม้อพะโล้ใบแรกล้มเมื่อสิบเก้าปีก่อน วันนั้นธนาวิ่งไปซื้อยาสีฟันมาทาให้ แล้วนั่งเป่ามือเธอทั้งคืน บอกว่า สักวันฉันจะซื้อเตาแก๊สอย่างดีให้ ไม่ต้องเจ็บอีก

เตาแก๊สอย่างดีมาแล้ว สิบสองสาขา

แต่วันนี้คนที่บอกจะเป่ามือให้ กำลังวางใบหย่าข้างมีดสับ

“พี่ธนาคะ รถรอนานแล้วนะ”

เสียงที่สามใสกริ๊ง ดังมาพร้อมกลิ่นน้ำหอมที่ตัดกลิ่นเครื่องเทศได้แทบจะทันที

ผู้หญิงในเบลเซอร์สีครีมทับเสื้อสายเดี่ยวผ้าไหมยืนอยู่ตรงประตู ผมตรงยาวประบ่าเงาวับเหมือนเพิ่งออกจากร้าน หน้าเรียวคม ต่างหูเม็ดเล็กเรียบ ๆ แต่แพงกว่าที่เห็น เธอไม่ก้าวเข้ามาในครัว ยืนอยู่ตรงเส้นแบ่งระหว่างพื้นกระเบื้องเปียกกับพื้นปูนแห้งหน้าร้าน

นิดรู้จักหน้านี้

ใครในวงการอาหารก็รู้จัก แพรว นักรีวิวอาหารที่มีคนติดตามหลายล้าน คนที่ชมร้านไหนร้านนั้นคิวยาวถึงปากซอย คนที่ด่าร้านไหน ร้านนั้นปิดภายในสามเดือน

คนที่ลิ้นแม่นที่สุดในประเทศ

“สวัสดีค่ะ” แพรวยกมือไหว้นิดก่อน ไหว้จริง ไม่ใช่ไหว้พอเป็นพิธี นิดแปลกใจอยู่เสี้ยววินาที

แล้วธนาก็เดินไปยืนข้างแพรว วางมือลงบนเอวเธออย่างเคยชิน

ความแปลกใจของนิดหายไป

“แพรวเขาจะเป็นหน้าเป็นตาของร้านต่อจากนี้” ธนาพูด เสียงภูมิใจเหมือนประกาศเปิดสาขาใหม่ “สาขาที่สิบสามที่ห้างใหม่ใจกลางเมือง เปิดอีกเดือนครึ่ง แพรวจะรีวิวออกสื่อทุกช่อง เราจะแต่งงานกันหลังจากนั้น”

เดือนครึ่ง

ตัวเลขนั้นทำให้นิดเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

“เดือนครึ่ง” เธอทวน

“ทำไม” ธนายักคิ้ว “จะไปทำอะไรได้ จะไปเปิดร้านแข่งเหรอ ด้วยเงินอะไร ชื่อร้านก็ชื่อฉัน สูตรก็อยู่ในครัวฉัน พ่อครัวทุกสาขาฉันเป็นคนจ้าง”

แม่สามีหัวเราะคิกในลำคอ

แพรวไม่หัวเราะ เธอมองหม้อพะโล้ที่ยังเดือดอยู่ มองนานกว่าที่คนทั่วไปจะมองหม้อใบหนึ่ง

นิดดึงใบหย่าออกมาจากใต้ใบมีด

กระดาษหนักกว่าที่คิด หรือมือเธออาจจะเบาลง

ทุกช่องกรอกเรียบร้อยด้วยลายมือของเลขาธนา เหลือแค่ช่องลายเซ็นของเธอ กับวันที่ ซึ่งถูกเว้นว่างไว้ให้เธอเขียนเอง

ทนายพูดไว้ว่ายังไงนะ

ภาพห้องทำงานเล็ก ๆ ชั้นสามของตึกแถวย่านเยาวราชผุดขึ้นมาในหัว พัดลมเพดานหมุนช้า ๆ กลิ่นกระดาษเก่า กับเสียงของทนายแก่ ๆ ที่พูดช้าแต่ชัด

ถ้าวันไหนเขามาขอหย่า เจ๊เซ็นไปเงียบ ๆ อย่าพูดอะไรเรื่องเอกสารสักคำ ถ้าเจ๊พูดก่อนหย่ามีผล เขาจะเอาไปอ้างว่าเป็นสินสมรส แล้วฟ้องแบ่ง คดีจะลากไปห้าปี

เงียบให้ได้นะเจ๊ เงียบให้ถึงวันที่เอกสารพูดแทนเจ๊

นิดรับปากกาที่ธนายื่นมา

ปากกาลูกลื่นราคาสามบาทที่เขาหยิบมาจากแก้วใส่ช้อนตรงเคาน์เตอร์ เขาไม่คิดจะใช้ปากกาดี ๆ กับเรื่องนี้ด้วยซ้ำ

นิดเขียนวันที่ก่อน

ตัวเลขชัด ๆ ทีละตัว เหมือนตอนที่เธอเขียนวันที่ลงบนฝาโหลหัวเชื้อพะโล้ทุกครั้งที่ต่อน้ำใหม่

แล้วเธอก็เซ็นชื่อ

นิดา

ไม่สั่น ไม่ช้า ไม่เร็ว เหมือนเซ็นรับของจากรถส่งหมูทุกเช้า

เธอวางปากกาลงบนเขียง ข้างใบมีดพอดี

ทั้งครัวเงียบ มีแค่เสียงหม้อเดือด

ธนาจ้องกระดาษ เหมือนรอให้มีอะไรมากกว่านี้ รอให้เธอร้องไห้ รอให้เธอคุกเข่าอ้อนวอนสักประโยค

แต่เธอไม่ให้อะไรเขาเลย

“แค่นั้นเหรอ” ธนาพูดในที่สุด เสียงที่เคยดังลดลงครึ่งหนึ่ง “ไม่มีอะไรจะพูดเลยเหรอ สิบเก้าปีนะ”

นิดหันหลังให้เขา

เธอเดินไปที่เตา บิดวาล์วแก๊สช้า ๆ จนสุด

เปลวไฟสีฟ้าใต้หม้อหดลง หดลง แล้วดับ

เสียงเดือดปุดค่อย ๆ เงียบ เหลือแค่ไอที่ลอยขึ้นมาเป็นสายบาง ๆ

“เจ๊!” น้องหน่อยร้องลั่น “ขาหมูยังไม่ได้ที่นะเจ๊ เดี๋ยวลูกค้าเช้ามา—”

“ไม่ต้องห่วงหรอก” นิดพูดกับน้องหน่อย ไม่ได้พูดกับธนา “เจ้าของร้านเขาบอกว่าใครก็คนได้”

เธอแก้เชือกผ้ากันเปื้อนที่ผูกโบว์ไว้ข้างหลัง

ปมนั้นแน่นเพราะผูกซ้ำที่เดิมมาสิบเก้าปี มือเธอต้องดึงสองครั้ง

ผ้ากันเปื้อนลายดอกหลุดออกจากตัว นิดพับมันเป็นสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ อย่างเรียบร้อย แล้ววางลงบนใบหย่า ทับลายเซ็นของตัวเองไว้พอดี

คืนให้แล้วนะ

ทุกอย่างที่เป็นของคุณ

“จะไปไหน” แม่สามีถามเมื่อเห็นนิดเดินไปที่ตู้ไม้เก่าท้ายครัว “ห้ามเอาของในร้านออกไปนะ ทุกอย่างในนี้ลูกฉันซื้อ”

นิดเปิดตู้ หยิบของออกมาชิ้นเดียว

โหลดินเผาเคลือบสีน้ำตาลเข้ม ปากโหลมีผ้าขาวบางผูกเชือกแน่นหนา ฝาไม้มีรอยปากกาเมจิกเขียนวันที่ทับกันจนอ่านแทบไม่ออก

“นั่นอะไร” ธนาถาม

“หัวเชื้อพะโล้ของแม่ฉันค่ะ” นิดตอบ “ฉันเอามาตั้งแต่ก่อนแต่ง”

“เอาไปเลย” ธนาโบกมือขำ ๆ “น้ำพะโล้เก่าโหลเดียว เอาไปเถอะ ครัวฉันมีพ่อครัวต้มน้ำใหม่ได้ทุกวัน”

นิดกอดโหลไว้แนบอก

เธอเดินผ่านแม่สามี ผ่านเด็กล้างจาน ผ่านน้องหน่อยที่น้ำตาคลอ นิดหยุดแค่ตรงหน้าเด็กสาว ยื่นมือไปบีบไหล่เธอเบา ๆ

“หน่อย จำไว้นะ เวลาเติมน้ำตาลกรวด เติมตอนน้ำเดือดรอบสอง ไม่ใช่รอบแรก”

“จ๊ะ...จ้ะเจ๊”

แล้วนิดก็มาหยุดตรงหน้าแพรว ที่ยังยืนอยู่ตรงเส้นแบ่งพื้นเปียกกับพื้นแห้ง

ทั้งสองคนสบตากัน

ผู้หญิงสี่สิบเอ็ดกับผู้หญิงยี่สิบแปด คนหนึ่งผมมีกลิ่นพะโล้ อีกคนผมมีกลิ่นน้ำหอมราคาแพง

“ขอให้มีความสุขนะคะ” นิดพูด

แพรวเปิดปากเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็ปิดลง แล้วพยักหน้าช้า ๆ

ตอนที่นิดเดินผ่านไป เธอได้ยินแพรวสูดหายใจลึกครั้งหนึ่ง เหมือนคนที่กำลังจดจำกลิ่นบางอย่างไว้

ข้างนอกฟ้าเริ่มสาง ซอยตลาดเก่ายังเงียบ มีแค่แผงปาท่องโก๋ที่กำลังตั้งกระทะ

ป้ายร้านอะคริลิกสีแดงตัวอักษรทองติดอยู่เหนือหัวเธอ ไฟในป้ายยังเปิดค้างจากเมื่อคืน ขาหมูเจ๊นิด ตำรับแท้ตั้งแต่ปี 2550 มีรูปการ์ตูนผู้หญิงผมมวยถือกระบวยยิ้มกว้าง

รูปการ์ตูนนั้นวาดจากรูปถ่ายของเธอเมื่อสิบเก้าปีก่อน

เขาเปลี่ยนเมียง่ายกว่าเปลี่ยนป้าย

นิดเดินต่อ

โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นครั้งหนึ่ง เธอหยิบออกมาดู เป็นข้อความจากธนา

พรุ่งนี้ให้คนไปเอาของที่เหลือที่บ้านด้วย บ้านจะให้แพรวเข้ามาแต่งใหม่

นิดอ่านจบ แล้วกดปิดหน้าจอโดยไม่ตอบ

ห้องแถวเช่าเล็ก ๆ ท้ายซอยวัด ห่างจากร้านไปสองป้ายรถเมล์ ชั้นล่างมีแค่เตาแก๊สหัวเดียวกับหม้อสแตนเลสมือสองใบเดียว

นิดเช่าห้องนี้ไว้ตั้งแต่สามเดือนก่อน ตั้งแต่คืนที่เห็นข้อความหวานในโทรศัพท์ของธนาตอนที่เขาหลับไปบนโซฟา เธอไม่เคยบอกใคร จ่ายค่าเช่าล่วงหน้าด้วยเงินเก็บจากการขายพวงมาลัยตอนเด็ก ๆ ที่ยังไม่เคยแตะ

นิดวางโหลหัวเชื้อลงบนโต๊ะไม้

แล้วเธอก็นั่งลง

ตอนนั้นเองที่มือเริ่มสั่น ช้า ๆ ไล่จากปลายนิ้วขึ้นไปถึงข้อศอก นิดกำมือแน่น แล้วคลาย กำอีก แล้วคลายอีก

น้ำตาไม่ไหล มันแห้งไปตั้งแต่สามเดือนก่อน แต่ลำคอตีบจนกลืนน้ำลายไม่ลง

สิบเก้าปี

ใครก็คนได้

แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดัง

“เจ๊นิด ผมเอง ทนายสมพงษ์”

เสียงแหบ ๆ ช้า ๆ ที่เธอคุ้นเคย

“เซ็นแล้วใช่ไหม”

“เซ็นแล้วค่ะ”

“ไม่ได้พูดอะไรนะ”

“ไม่ได้พูดสักคำค่ะ” นิดมองโหลหัวเชื้อ “เขาให้ฉันเอาโหลพะโล้ของแม่มาด้วย เขาบอกว่าเป็นแค่น้ำพะโล้เก่าโหลเดียว”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วนิดก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ เป็นครั้งแรกที่ได้ยินทนายแก่คนนี้หัวเราะ

“ดี เจ๊ทำถูกแล้ว ทีนี้ฟังผมนะ ใบหย่าจะยื่นจดทะเบียนที่อำเภอวันนี้ ถ้าเขารีบขนาดนั้น เขายื่นเองแน่ พอมีผลเมื่อไหร่ ให้นับไปสี่สิบห้าวัน”

“ค่ะ”

“เอกสารตัวจริงอยู่ในตู้เซฟผม ยังอยู่ครบ ใบรับรองเครื่องหมายการค้า ใบจดสูตร กับสัญญาฉบับนั้น ที่เจ๊เซ็นให้เขาใช้ฟรีตอนปีแรกที่เปิดร้าน”

นิดหลับตา

เธอจำวันนั้นได้ ปีแรกของการแต่งงาน ธนาจะกู้แบงก์เปิดสาขาสอง แบงก์ขอเอกสารสิทธิ์ใช้ชื่อร้านกับสูตร นิดนั่งเซ็นให้เขาใช้ฟรีทุกอย่าง ตรงโต๊ะกินข้าว ข้างจานข้าวผัดที่เพิ่งทำให้เขากิน

ทนายสมพงษ์เป็นคนร่างสัญญา และเติมข้อหนึ่งไว้ตอนท้าย ข้อที่ธนาไม่เคยอ่าน

สิทธิ์ตามสัญญานี้ สิ้นสุดลงเมื่อครบสี่สิบห้าวัน นับแต่วันที่ผู้รับอนุญาตสิ้นสถานะคู่สมรสของผู้อนุญาต

ตอนนั้นนิดหัวเราะใส่ทนาย บอกว่าไม่ต้องเขียนหรอก เราไม่มีวันหย่ากัน

ทนายตอบแค่ว่า เขียนไว้ไม่เสียหาย เจ๊ คนเรารักกันวันนี้ ไม่ได้แปลว่าจะจำกันได้ทุกวัน

“เจ๊ยังฟังอยู่ไหม”

“ฟังอยู่ค่ะ”

“เขาเปิดสาขาสิบสามวันไหน”

นิดลืมตา เธอหยิบปฏิทินแขวนที่ติดผนังห้องมาวางบนโต๊ะ ปฏิทินวัดแจกฟรีที่มีรูปพระประธานอยู่ด้านบน นิ้วเธอนับวันไปทีละช่อง ทีละช่อง ข้ามเดือนนี้ไปเดือนหน้า แล้วหยุด

“อีกสี่สิบห้าวันพอดีค่ะ” เสียงเธอเบาลง “วันเดียวกับที่แพรวจะรีวิวออกสื่อ”

ปลายสายเงียบไปอีกครั้ง

“งั้นก็” ทนายสมพงษ์ว่า “เตรียมหม้อไว้ได้เลยเจ๊”

หลังวางสาย นิดลุกขึ้น

เธอแกะเชือกที่ปากโหลดินเผาออกช้า ๆ เปิดผ้าขาวบาง แล้วยกฝาไม้ขึ้น

กลิ่นนั้นพุ่งขึ้นมาทันที

ไม่ใช่กลิ่นเครื่องเทศหอมฉุนแบบหม้อในร้าน แต่เป็นกลิ่นที่ลึกกว่านั้น นุ่มกว่านั้น เหมือนกลิ่นบ้านตอนเย็นวันอาทิตย์ เหมือนกลิ่นมือแม่ เหมือนกลิ่นของเวลาสามสิบปีที่ถูกเคี่ยวต่อกันทีละวัน ไม่เคยทิ้ง ไม่เคยขาด

ทุกหม้อในสิบสองสาขาของธนา เริ่มต้นจากหัวเชื้อโหลนี้

ทุกสัปดาห์ นิดจะต่อหัวเชื้อด้วยมือตัวเอง แล้วแบ่งใส่ถังส่งไปทุกสาขาก่อนตีห้า พ่อครัวทุกสาขาไม่มีใครรู้ว่าน้ำสีน้ำตาลเข้มในถังพลาสติกนั้นคืออะไร พวกเขาคิดว่ามันคือ น้ำซุปตั้งต้น ที่ครัวกลางทำส่ง

ธนาก็คิดอย่างนั้น

เพราะเขาไม่เคยเข้าครัวกลางตอนตีสี่สักครั้งในสิบเก้าปี

ถังสุดท้ายส่งไปเมื่อวานเช้า

ถ้าไม่มีใครต่อหัวเชื้อ มันจะค่อย ๆ จางไปทีละหม้อ จนไม่เหลือรสเดิม

และไม่มีใครในสิบสองสาขานั้น รู้วิธีต่อ

นิดตักน้ำพะโล้ขึ้นมาหนึ่งช้อนเล็ก ชิม แล้วหลับตา

รสเดิม ครบทุกชั้น หวานนำ เค็มตาม เครื่องเทศอุ่นอยู่ปลายลิ้น แล้วจบด้วยความหอมที่ไม่มีใครเลียนแบบได้

เธอเปิดลิ้นชักโต๊ะ หยิบปากกาเมจิกสีแดงออกมา แล้ววงกลมรอบวันที่นั้นบนปฏิทิน

วงเดียว ช้า ๆ หนา ๆ จนหมึกซึมทะลุกระดาษไปถึงหน้าถัดไป

คืนนั้น ห่างออกไปสองป้ายรถเมล์ ในครัวร้านขาหมูเจ๊นิด สาขาแรก

พ่อครัวที่ธนาตามตัวมาจากสาขาสอง ยืนจ้องหม้อพะโล้ใบใหญ่ที่เขาเพิ่งต้มใหม่ทั้งหม้อด้วยสูตรที่จดไว้บนกระดาษติดผนัง ซีอิ๊วดำกี่ช้อน น้ำตาลกรวดกี่กรัม โป๊ยกั๊กกี่ดอก ทุกอย่างตรงตามกระดาษเป๊ะ

เขาตักชิม

แล้วตักชิมอีกครั้ง

“เป็นไง” ธนาถาม เขาเพิ่งกลับจากกินข้าวเย็นกับแพรว ยังมีรอยลิปสติกจาง ๆ ติดอยู่ที่ปกเสื้อ

พ่อครัวกลืนน้ำลาย

“มัน...ก็ใกล้ ๆ นะครับเฮีย”

“ใกล้ ๆ อะไร”

“มันใกล้ ๆ” พ่อครัวพูดเบาลง “แต่ไม่ใช่ครับ”

ธนาคว้ากระบวยมาชิมเอง

เขายืนนิ่งอยู่นาน นานจนน้องหน่อยที่แอบดูอยู่หลังประตูต้องกลั้นหายใจ แล้วเขาก็หัวเราะขึ้นมา หัวเราะดังเกินไป

“ใกล้ก็พอแล้ว ลูกค้ามันกินไม่ออกหรอก”

เขาโยนกระบวยลงในหม้อ แล้วเดินออกไป

ไม่มีใครในครัวคืนนั้นสังเกต ว่าบนผนังด้านหลังเคาน์เตอร์ ใต้ป้ายใบอนุญาตประกอบกิจการที่ติดกรอบทองไว้อย่างภาคภูมิ มีกระดาษแผ่นเล็ก ๆ อีกแผ่นที่เหลืองซีดจนแทบกลืนไปกับสีผนัง

หนังสือรับรองการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า ขาหมูเจ๊นิด

ช่องเจ้าของเครื่องหมาย ไม่ได้เขียนว่าธนา

เขียนว่า นางสาวนิดา ลงวันที่ก่อนวันแต่งงานของพวกเขาหนึ่งปีเต็ม

— จบบท —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ