บทที่ 2
ชื่อในสมุดปกน้ำเงิน
แก๊ก
เหรียญสิบบาทกระทบกระจกแผงลอตเตอรี่
แก๊ก อีกเหรียญ
ป้าบุญมียืนเท้าเอวอยู่ตรงธรณีประตูตึกแถว พัดสานห้อยอยู่ที่ข้อมือ หูนับตามเสียงเหรียญไปเองโดยไม่ต้องสั่ง สามสิบปีใต้กันสาดแดงผืนนี้สอนให้หูป้านับเงินได้เร็วกว่าตา
เจ็ดสิบ
แตงโมยืนก้มหน้าอยู่ข้างแผง ถุงผ้าคล้องไหล่ แบงก์ห้าสิบยับ ๆ ใบเดียวถูกรีดด้วยฝ่ามือจนเรียบ แล้ววางไว้ก่อนเหรียญทั้งหมด
เจ็ดสิบห้า
เหรียญห้าบาทเหรียญสุดท้ายกลิ้งหนีไปทางขอบกรอบไม้ ปลายนิ้วแตงโมกดไว้ทันก่อนมันจะตก แล้วเลื่อนกลับมาต่อท้ายแถว
แปดสิบ
แตงโมคว่ำกระเป๋าสตางค์เหนือกระจก เขย่าสองที
ไม่มีอะไรหล่นลงมาอีก
ป้าบุญมีเลื่อนตาไปที่ลอตเตอรี่ใบที่วางเอียงอยู่มุมขวาสุดของแผง ใบเดียวที่เหลือ ใบที่ป้าจ้องมาตั้งแต่เที่ยง
ขายไม่หมด ก็ขาดทุนแปดสิบ
ป้าไม่เคยพูดประโยคนี้ให้ใครฟัง คนในซอยรู้แค่ว่าแผงป้าบุญมีขายดี ไม่มีใครรู้ว่าใบที่เหลือทุกงวด ป้าต้องควักเงินตัวเองจ่ายแทน แล้วนั่งมองมันกลายเป็นกระดาษเปล่าตอนบ่ายสามโมง
สร้อยทองเส้นใหญ่ที่คอ ป้าซื้อสะสมทีละสลึงมายี่สิบปี ใส่ทุกวันทั้งที่มันร้อนจนคอเป็นผื่น เพื่อให้ใครเดินผ่านก็รู้ว่าบ้านนี้ไม่จน
“จะเอาเหรอ”
แตงโมเงยหน้า ตาไม่แดง ไม่บวม
ป้าเพิ่งเห็นว่ามันไม่ร้องไห้เลยสักหยด ตั้งแต่ในวงข้าวจนถึงตอนนี้
พัดสานฟาดลงบนข้อมือป้าเองหนึ่งที
“ใบสุดท้ายค่ะ”
เสียงพนักงานร้านสะดวกซื้อ สุภาพ เรียบ เหมือนบอกราคาน้ำเปล่า
ป้าบุญมีหัวเราะลั่น
เสียงแหบแตกกระเด็นข้ามถนน ป้าเล็กที่ยืนพัดเตาหมูปิ้งอยู่ฝั่งตรงข้ามเหลียวขวับมามอง ควันถ่านพาเอากลิ่นหมูหมักนมสดลอยมาถึงหน้าแผง
“เอาไปเถอะ คนอย่างเธอถูกได้อย่างมากก็เลขท้ายสองตัว”
ป้าก้าวลงจากธรณีประตู ใช้สันมือกวาดเหรียญบนกระจกลงกระเป๋าคาดเอวที่ตุงไปด้วยลอตเตอรี่งวดก่อน ๆ เหรียญยังอุ่นจากมือคนนับ
“แล้วอย่าเอามาอ้างทีหลังนะว่าซื้อจากแผงฉัน”
แตงโมไม่ตอบ เธอยื่นมือไปหยิบใบนั้น
นิ้วชี้ของป้ากดลงไปก่อน ตรึงลอตเตอรี่ไว้กับกระจก
“เดี๋ยว ยังไม่ได้จด”
สมุดปกแข็งสีน้ำเงินเปิดออก กระดาษกรอบดังแกรบ มุมปกขึ้นขุยจนเห็นกระดาษแข็งข้างใน หน้าวันที่สิบหกเต็มไปด้วยลายมือป้า เลขหกหลัก ราคา ชื่อคนซื้อ เจ๊หมวย ลุงเชิด ช่างเปี๊ยก
บรรทัดล่างสุดยังว่าง
ป้าลอกเลขทีละตัว ปากขมุบขมิบตามความเคยชิน ปลายนิ้วยังกดทับกระดาษ บังตัวเลขไว้ครึ่งหนึ่ง
ช่องราคา แปดสิบ
ช่องชื่อคนซื้อ ปากกาค้างอยู่เหนือกระดาษ
สี่ปีที่ผ่านมา ชื่อนี้ไม่เคยอยู่ในสมุดเล่มนี้ ป้าห้ามเอง คนในบ้านซื้อไม่ได้ เดี๋ยวโชคไม่เข้าบ้าน
ตอนนี้มันไม่ใช่คนในบ้านแล้ว
ป้ากดปากกาแรงจนกระดาษยุบเป็นร่อง
อีโม
แตงโมมองตัวอักษรสองตัวนั้น นานพอให้ป้ารู้ว่าเธออ่านออก
ป้ายกนิ้วออก แตงโมหยิบลอตเตอรี่ขึ้นมาพับครึ่ง สอดเข้าซองพลาสติกใส่บัตรพนักงาน ด้านหลังบัตร แล้วเดินไปทางป้ายรถเมล์ หลังตรง ไม่หันกลับมาสักครั้ง
“หนูโม!” ป้าเล็กตะโกนข้ามถนน พัดเตายังอยู่ในมือ “ไปไหนลูก เดี๋ยวป้าห่อหมูปิ้งให้!”
แตงโมไม่หยุด
ป้าเล็กหันมาทางแผงแทน “บุญมี หัวเราะอะไรดังทั้งซอย”
“มันซื้อใบสุดท้ายของฉัน” ป้าบุญมีโบกพัดเร็ว ๆ “จ่ายเป็นเหรียญ”
“ใบสุดท้ายนะเธอ” ป้าเล็กชี้ด้ามพัดมา “คนโบราณเขาว่าใบสุดท้ายของแผงมักมีของ”
ป้าบุญมีปิดสมุดดังปั๊บ
“ของอะไร ก็กระดาษแปดสิบบาท”
สองโมงห้าสิบแปด
วิทยุเครื่องเล็กบนชั้นข้างหิ้งพระเปิดเพลงคั่นรายการถ่ายทอดสด ป้าบุญมีนั่งบนเก้าอี้พลาสติกกลางห้องชั้นล่าง สมุดปกน้ำเงินวางบนเข่า ปากกาเหน็บหู
ทุกงวด ป้าจะไล่นิ้วเทียบเลขในสมุดทีละบรรทัด ใครถูก ป้าจะได้เดินไปถึงหน้าบ้านก่อนข่าวจะไปถึง
วงข้าวยังไม่มีใครเก็บ
พานทองยังวางอยู่บนเสื่อน้ำมันตรงที่เอกนั่ง หม้อแกงส้มเย็นชืดแล้ว กลิ่นเปรี้ยวของมะขามเปียกกับกะปิลอยค้างอยู่ทั่วห้อง พัดลมส่ายไปมาก็ไล่ไม่ออก
เสียงฝีเท้าลงบันได
เอกเปลี่ยนเป็นเสื้อโปโลรีดเรียบตัวใหม่ ผมหวีเสยข้าง ตายังแดง เขาหยิบกุญแจมอเตอร์ไซค์จากตะปูข้างประตู
“ผ่อนกี่งวด”
เอกชะงักมือค้างไว้กลางอากาศ
“แหวนน่ะ ผ่อนกี่งวด” ป้าถามซ้ำ ไม่เงยหน้าจากสมุด
“สิบงวดครับแม่”
“งวดละเท่าไหร่”
“สามพันสอง”
“มันจ่ายกี่งวด”
เอกกลืนน้ำลาย “ห้างวดหลังครับ งวดหกถึงสิบ”
ป้าบุญมีหยุดนิ้วกลางหน้ากระดาษ
หมื่นหกพัน
แม่ค้าลอตเตอรี่คิดเลขไวกว่าใคร ป้าคูณเสร็จก่อนเอกจะพูดจบ แล้วเลยคูณต่อไปเองโดยไม่ได้อยากคูณ ห้างวดแรกเงินบ้านนี้ ห้างวดหลังเงินเดือนแคชเชียร์กะดึก หนึ่งเดือนเต็มของมัน
“แม่ป่าวไปทั้งซอยว่าบ้านเราซื้อแหวนให้มัน” ป้าพูดเสียงต่ำลง แหบกว่าเดิม “แกรู้ไหมว่าแม่ไปพูดกับใครบ้าง เจ๊หมวย ป้าเล็ก ลุงเชิด”
“ผมจะคืนเงินให้โมครับ”
“เอาเงินที่ไหนคืน”
เอกเงียบ กุญแจในมือกระทบกันกรุ๊งกริ๊ง
“เฮียชัยบอกว่าเดือนหน้า ผมจะได้เข้าไปดูแลโรงงาน” เขาพูดในที่สุด “ได้เงินเดือนผู้บริหารแล้วผมจะทยอย...”
“เออ เดือนหน้า” ป้าโบกพัดตัดบท “ทุกอย่างมันเดือนหน้าหมด”
วิทยุดังขึ้นแทรก เสียงผู้ประกาศชายอ่านช้า ๆ ชัด ๆ
“...ผลการออกรางวัลที่หนึ่ง ประจำงวดวันที่สิบหก...”
ป้าบุญมีเปิดสมุดไปที่หน้าวันนี้ นิ้วชี้วางบนบรรทัดแรก เจ๊หมวย
โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นครืด
หน้าจอขึ้นชื่อ เฮียชัย
ป้างับสมุดปิดทั้งที่นิ้วโป้งยังคาอยู่ข้างใน คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมืออีกข้าง แล้วเอื้อมไปหมุนปุ่มวิทยุจนเสียงผู้ประกาศเหลือแค่เสียงพึมพำ
“ค่ะเฮีย” เสียงป้าเปลี่ยนไปทันที สูงขึ้น หวานขึ้น “ค่ะ ๆ เคลียร์เรียบร้อยแล้วค่ะ คืนของให้ครบทุกชิ้น ไม่มีใครว่าอะไรได้”
เอกยืนนิ่งอยู่ที่ประตู
“ฤกษ์เดือนหน้าเหมือนเดิมค่ะ เลื่อนไม่ได้หรอก หมอดูบอกแล้ว” ป้าหัวเราะ “บ้านเราพร้อมทุกอย่างค่ะเฮีย”
เสียงพึมพำจากวิทยุอ่านตัวเลขอะไรสักอย่างซ้ำเป็นรอบที่สอง
ป้าไม่ได้ยิน
ป้าดึงนิ้วโป้งออกจากสมุด ยัดสมุดลงลิ้นชักใต้แผงที่ลากเข้ามาเก็บในบ้าน ทับด้วยลอตเตอรี่เก่ากองหนาที่ไม่ถูกอะไรเลย
ไว้ค่อยดูพรุ่งนี้ งวดนี้ขายแต่ขาประจำ
ลิ้นชักปิดลง
บรรทัดล่างสุดของหน้าวันที่สิบหก ยังไม่มีใครไล่นิ้วไปถึง
สี่ทุ่มครึ่ง ห้องเช่าแปดตารางเมตรชั้นสามของแตงโม
เสื้อพนักงานลายทางสีเขียวกางอยู่บนผ้าขนหนูพับสี่ที่ปูกับพื้น เตารีดเก่าส่งเสียงฟู่ทุกครั้งที่กดลงบนปกเสื้อ กลิ่นผ้าร้อนปนกลิ่นลูกเหม็นจากตู้เสื้อผ้าไม้อัด ห้องข้างเปิดละครหลังข่าวเสียงดังทะลุผนัง
โทรศัพท์คว่ำหน้าอยู่ข้างหมอน
มันสั่นมาตั้งแต่บ่ายสามโมง กลุ่มพนักงาน กลุ่มซอย กลุ่มเพื่อนสมัยเรียน ทุกคนส่งผลสลากกันวุ่นวาย
แตงโมไม่พลิกมันขึ้นมาดู
เธอซื้อใบนั้นเพื่อทิ้งแปดสิบบาทสุดท้ายไว้ที่นั่น แล้วเดินออกมามือเปล่า
เธอดึงปลั๊กเตารีด หยิบสมุดเล่มเล็กปกอ่อนที่ซื้อจากร้านตัวเองราคาสิบสองบาทออกมาจากใต้หมอน สมุดรายจ่ายที่เธอจดมาตั้งแต่ปีแรกที่เข้ากรุงเทพฯ ทุกหน้ามีใบเสร็จเย็บติดไว้ด้วยลวดเย็บกระดาษ
วันที่สิบหก
กุ้งแม่น้ำ สามร้อยสี่สิบ
ชะอม ยี่สิบ
มะขามเปียก สิบห้า
เธอเขียนบรรทัดถัดไป
ลอตเตอรี่ หนึ่งใบ แปดสิบ
ปากกาหยุด
ที่แผงนั่น ป้าก็จดเลขเดียวกันลงสมุดอีกเล่มไว้แล้ว ด้วยชื่ออีกชื่อ
แตงโมไม่ขีดฆ่า เธอใส่วงเล็บต่อท้ายไว้สั้น ๆ
(แผงป้าบุญมี)
แล้วปิดสมุด
โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง คราวนี้ยาว เป็นสายเรียกเข้า เธอพลิกมันขึ้นมา หน้าจอขึ้นชื่อ จิ๊บ
มีข้อความจากแม่ค้างอยู่ด้านบน ส่งมาตั้งแต่หัวค่ำ งวดนี้ไม่ต้องส่งเยอะนะลูก แม่พอมี
แตงโมกดรับสาย
“แก!” เสียงจิ๊บพุ่งออกมาก่อนเธอจะทันพูด “ทำไมไม่อ่านแชตกลุ่ม ฉันส่งไปสิบกว่าข้อความแล้ว”
“รีดเสื้ออยู่”
“รีดเสื้อ” จิ๊บทวนเสียงสูง “ผัวโดนแย่งไปแล้วยังรีดเสื้อ”
“ยังไม่ได้แต่ง ไม่ใช่ผัว”
“เออ ๆ แฟน คู่หมั้น อะไรก็ช่าง” จิ๊บถอนหายใจดังฟืด “คนในซอยแกเขาลือกันทั้งบ่ายเลย แม่ฉันได้ยินมาจากโรงงาน”
แตงโมหยุดมือที่กำลังพับผ้าขนหนู
“โรงงานไหน”
“ก็โรงงานเฮียชัยไง ที่แม่ฉันทำอยู่ เขาลือกันทั้งไลน์ผลิตว่าลูกสาวเถ้าแก่จะแต่งงานเดือนหน้า ตัดชุดแล้วด้วย” จิ๊บพูดเร็วขึ้นอีก “เถ้าแก่จะจัดงานใหญ่ ทั้งที่ค้างเงินเดือนแม่ฉันมาสามเดือนแล้วนะแก สามเดือน”
แตงโมนั่งลงบนพื้น
“สามเดือน”
“เก้าหมื่นกว่าบาทนะ ถ้ารวมทั้งไลน์แม่” จิ๊บพูดเสียงแข็ง “แม่ฉันไม่กล้าหยุดงาน กลัวไม่ได้สักบาท คืนนี้แม่ไม่สบาย ฉันเลยต้องลานะ แกอยู่ร้านคนเดียวไหวไหม”
“ไหว”
“โกหก”
แตงโมไม่เถียง เธอมองเสื้อลายเขียวที่เพิ่งรีดเสร็จ รอยพับยังอุ่นอยู่
“จิ๊บ ผู้ใหญ่เขาเพิ่งคุยกันเดือนที่แล้ว” เธอพูดช้า ๆ “ยังไม่มีอะไรเป็นทางการหรอก”
ปลายสายเงียบไปนาน นานกว่าทุกครั้งที่จิ๊บเคยเงียบ
“แก...” จิ๊บพูดเสียงเบาลง “ฉันว่าฉันเคยเห็นอะไรผ่านตาในโซเชียล”
“อะไร”
“ไม่ ฉันจำไม่ได้ เดี๋ยวฉันหาให้ก่อน”
สายตัดไป
แตงโมนั่งถือโทรศัพท์ที่ดับจอแล้วอยู่อย่างนั้น ละครห้องข้างตัดเข้าโฆษณา
ร้านสะดวกซื้อปากซอยอุตสาหกรรม ตีหนึ่งสี่สิบนาที
ไฟนีออนขาวจ้าทั่วร้าน ตู้แช่หึ่งต่ำ ๆ ไม่หยุด กลิ่นไส้กรอกที่หมุนอยู่ในเครื่องย่างมาตั้งแต่หัวค่ำลอยปนกับกลิ่นกาแฟที่ต้มค้างไว้นานจนขม
แตงโมยืนหลังเคาน์เตอร์ในเสื้อลายทางสีเขียว ป้ายชื่อติดหน้าอกซ้าย ซองพลาสติกใส่บัตรพนักงานวางไว้ข้างเครื่องคิดเงิน สายคล้องคอพันไว้กับข้อมือ
ทั้งร้านไม่มีลูกค้า
เธอเพิ่งนับเงินทอนในลิ้นชักเสร็จรอบที่สอง ขาดไปหนึ่งบาท เธอเปิดกระเป๋าสตางค์จะควักมาเติมตามความเคยชิน
กระเป๋าว่างเปล่า
มีแต่ใบเสร็จพับเรียงอยู่ในช่องใส่แบงก์ กระดาษสีชมพูของร้านทองใบบนสุด มุมกระดาษเริ่มเปื่อย
แตงโม เพิ่งนึกออกเหรอว่าเงินหมดแล้ว
เธอกำลังจะปิดกระเป๋า แชตกลุ่มพนักงานก็เด้งขึ้น
จิ๊บ: เจอแล้ว
จิ๊บ: ขอโทษนะแก
จิ๊บ: ส่งรูปภาพ
แตงโมกดเปิด
ภาพหน้าจอจากโซเชียลของใครสักคน คนแปลกหน้าที่เธอไม่รู้จัก
เอกในเสื้อเชิ้ตสีครีม ยืนข้างผู้หญิงผมยาวตรงในชุดราตรีสีเดียวกัน แขนผู้หญิงคล้องแขนเขาไว้แน่น บนโต๊ะด้านหน้ามีพานทองใบใหญ่กว่าใบที่วางข้างชามแกงส้มของเธอ กับป้ายตั้งโต๊ะตัวอักษรสีทอง
ขอบคุณที่มาร่วมยินดีงานหมั้น
ใต้ภาพมีวันที่ที่โพสต์
วันที่สอง
แตงโมเลื่อนนิ้วกลับไปดูซ้ำ
วันที่สอง สองสัปดาห์ก่อน
เธอดึงใบเสร็จสีชมพูออกจากกระเป๋าสตางค์ คลี่ออกวางบนเคาน์เตอร์ข้างโทรศัพท์
ค่าผ่อนแหวน งวดที่ 10 จาก 10 จำนวน 3,200 บาท
ชำระครบแล้ว
ช่องวันที่ เธออ่านออกโดยไม่ต้องเพ่ง
วันที่สอง
วันเดียวกัน
เธอเปิดแชตกับเอก เลื่อนขึ้นไปหาวันนั้น
แตงโม: ส่งรูปภาพ
แตงโม: งวดสุดท้ายแล้วนะเอก ครบสิบงวด
แตงโม: รถเมล์สองต่อ รอคิวสี่สิบนาที ขาแทบหลุด
แตงโม: ส่งสติกเกอร์
หมีชูสองนิ้ว
ใต้ข้อความทั้งหมด ไม่มีคำว่าอ่านแล้ว
เธอคิดว่าเขาหลับ
แตงโมนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกหลังเคาน์เตอร์ ขาเก้าอี้ครูดพื้นดังเอี๊ยด เธอยกสองมือขึ้นกุมหน้าตัวเอง ฝ่ามือเย็นเพราะเพิ่งจับประตูตู้แช่
ไม่มีเสียงอะไรหลุดออกมา ไหล่เธอสั่นอยู่อย่างนั้น
โง่จริง ๆ แตงโม
โง่ที่สุดในโลก
หนึ่งเดือนเต็มของเงินเดือน ห้างวด หมื่นหกพันบาท เธอจ่ายให้แหวนที่ถูกถอดออกจากนิ้วตัวเองไปแล้ว ตั้งแต่ก่อนจะผ่อนหมดด้วยซ้ำ
ตู้แช่ยังหึ่ง
ไส้กรอกยังหมุน
ติ๊งต่อง
ประตูอัตโนมัติเลื่อนเปิด แตงโมผงะลุกขึ้นยืนทั้งที่หน้ายังเปียก
ไม่มีใคร
ลมกลางดึกพัดถุงพลาสติกใบหนึ่งกลิ้งผ่านหน้าร้าน แล้วประตูก็เลื่อนปิดเอง
เธอเช็ดหน้าด้วยหลังมือทีละข้าง สูดหายใจลึกจนกลิ่นกาแฟขมเต็มอก แล้วหยิบซองพลาสติกใส่บัตรพนักงานขึ้นมาจะคล้องคอใหม่ จะได้ยิ้มต้อนรับลูกค้าคนต่อไปเหมือนทุกคืน
ซองพลิกกลับด้าน
กระดาษพับครึ่งที่สอดไว้หลังบัตรร่วงลงมา ตกบนเคาน์เตอร์ข้างใบเสร็จสีชมพู
มันกางออกเองครึ่งหนึ่ง
มุมใบเสร็จแหวนทับแถวตัวเลขไว้ครึ่งแถวพอดี
จอโทรศัพท์ข้างกระดาษสว่างขึ้น
จิ๊บ: แก ตรวจหวยยัง
— จบบท —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ