บทที่ 1
ใบสุดท้ายบนแผง
พานทองใบนั้นถูกวางลงตรงหน้าแตงโม ห่างจากชามแกงส้มที่เธอนั่งต้มมาตั้งแต่เช้าไม่ถึงคืบ
แหวนหมั้นวงเล็ก สร้อยคอทองหนึ่งสลึง กับซองสินสอดสีแดงที่ยังพับมุมไว้เหมือนวันที่เธอรับมา วางเรียงอยู่บนพานครบทุกชิ้น
“ลูกฉันจะแต่งกับคนมีโรงงาน” ป้าบุญมีพูดเสียงแหบดังแบบแม่ค้าตลาด “ไม่ใช่คนเฝ้าร้านสะดวกซื้อ”
วงข้าวมื้อกลางวันบนพื้นเสื่อน้ำมันชั้นล่างของตึกแถวบ้านป้าบุญมี เงียบกริบ
พัดลมตั้งพื้นยังส่ายหัวไปมา เป่าไอร้อนของแกงส้มชะอมกุ้งให้ลอยไปทางเอก แฟนหนุ่มที่คบกันมาสี่ปี หมั้นกันมาแปดเดือน และตอนนี้นั่งก้มหน้าจ้องจานข้าวของตัวเองเหมือนในนั้นมีคำตอบของชีวิต
น้องสาวของเอกสองคนหยุดกินกลางคำ ลุงเขยที่นั่งพิงตู้เย็นเอื้อมมือไปหรี่เสียงทีวี
แตงโมมองพาน
เมื่อเช้าป้ายังบอกให้เติมน้ำปลาอีกนิดอยู่เลย
“ป้าคะ” เธอพูดได้แค่นั้น
“อย่ามาเรียกป้าเหมือนเป็นญาติกัน” ป้าบุญมีหยิบพัดสานขึ้นมาโบกหน้าเร็ว ๆ สร้อยทองเส้นใหญ่ที่คอกระเพื่อมตาม “ฉันพูดตรง ๆ เลยนะ ลูกสาวเฮียชัยเจ้าของโรงงานพลาสติกที่นิคมเขาชอบเอกมาตั้งแต่สมัยเรียน เขามีรถ มีบ้าน มีโรงงานให้เอกเข้าไปช่วยบริหาร ส่วนเธอมีอะไร”
แตงโมไม่ตอบ
“มีเสื้อลายเขียวตัวนั้นไง” ป้าบุญมีชี้ไปที่ถุงผ้าข้างตัวแตงโม ที่มีเสื้อพนักงานลายทางสีเขียวพับอยู่ เพราะเธอต้องเข้ากะดึกต่อจากนี้ “ยืนคิดเงินทั้งคืน ได้วันละกี่ร้อย จะเลี้ยงหลานฉันยังไง”
สี่ร้อยหกสิบบาทค่ะ แตงโมตอบในใจ บวกโอทีอีกนิดหน่อย แล้วก็ส่งให้แม่ที่ต่างจังหวัดครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งเก็บไว้ผ่อนแหวนให้เอกที่ป้าบอกว่าฝ่ายชายต้องมีของหมั้นถึงจะไม่อายคน
แหวนวงที่อยู่บนพานตอนนี้ เธอเป็นคนผ่อนเองครึ่งหนึ่ง
แต่ไม่มีใครในวงข้าวนี้รู้ นอกจากเอก
“เอก” แตงโมเรียกชื่อเขาเบา ๆ
เอกเงยหน้าขึ้นครึ่งเดียว ตาแดงนิด ๆ เหมือนคนเพิ่งร้องไห้มาเมื่อคืน หรือนอนไม่หลับ
“โม...แม่เขาว่าดีแล้วนะ” เขาพูดเสียงแหบ “โรงงานเฮียชัยกำลังจะขยาย ถ้าเราแต่งกับเขา บ้านเราจะได้ไม่ต้องลำบาก แม่จะได้เลิกขายลอตเตอรี่ตากแดด”
เราแต่งกับเขา
แตงโมได้ยินคำว่า เรา ชัดเจน และรู้ทันทีว่ามันไม่ได้หมายถึงเธอแล้ว
“เราตกลงกันตั้งแต่เมื่อไหร่”
เอกเงียบ
“เดือนที่แล้ว” ป้าบุญมีตอบแทน “ตอนที่เธอเข้ากะดึกทั้งเดือนนั่นแหละ เอกไปกินข้าวบ้านเฮียชัยทุกวันอาทิตย์ ผู้ใหญ่คุยกันเรียบร้อยแล้ว แต่งเดือนหน้า”
แตงโมพยักหน้าช้า ๆ
เดือนที่แล้ว เธอทำงานกะดึกติดกันสามสิบคืนเพื่อเก็บเงินค่าทำบุญขึ้นบ้านใหม่ที่ป้าบุญมีอยากได้ เธอส่งรูปกาแฟกระป๋องกับข้าวกล่องให้เอกทุกตีสาม เขาตอบกลับมาว่า สู้ ๆ นะ ทุกคืน
ทุกคืนที่เขากำลังกินข้าวบ้านคนอื่น
“เอาของไปซะ” ป้าบุญมีดันพานมาอีกนิด “ฉันไม่ได้ทำให้เธอเสียหายนะ คืนครบทุกบาททุกสตางค์ จะได้ไม่มีใครมาว่าบ้านฉันโกง”
แตงโมมองแหวนบนพาน แล้วก็นึกถึงคำของแม่ที่บ้านนอก ตอนเธอโทรไปบอกว่าหมั้นแล้ว ลูกเอ๊ย ใครเขาจะรักเรา ให้ดูว่าเขารักแม่เราไหม ถ้าไม่ ก็ช่างมันเถอะ
ป้าบุญมีไม่เคยถามถึงแม่เธอเลยสักครั้ง
แตงโมยกมือขึ้นไหว้
ไหว้งาม ๆ ช้า ๆ แบบที่แม่สอน ปลายนิ้วจรดปลายจมูก
“ขอบคุณที่เลี้ยงข้าวมาสี่ปีค่ะ”
ป้าบุญมีหยุดโบกพัดไปจังหวะหนึ่ง
แตงโมไม่ได้หยิบพาน เธอดันมันกลับไปช้า ๆ ด้วยปลายนิ้วสองนิ้ว จนมันไปหยุดอยู่ตรงหน้าเอก
“แหวนนี่ฉันผ่อนครึ่งหนึ่ง” เธอพูดกับเอก เสียงเรียบที่สุดเท่าที่ทำได้ “เก็บไว้ให้เจ้าสาวคนใหม่เถอะ จะได้ไม่ต้องซื้อใหม่”
เอกหน้าซีด
ป้าบุญมีหันขวับไปมองลูกชาย “แกให้มันผ่อนแหวนเหรอ”
แตงโมลุกขึ้น
เธอหยิบถุงผ้าที่มีเสื้อพนักงานลายเขียว เดินออกจากวงข้าว ผ่านตู้เย็น ผ่านทีวีที่ยังเปิดเสียงเบา ผ่านพระพุทธรูปบนหิ้งที่เธอเคยเปลี่ยนดอกมะลิให้ทุกวันพระ
ไม่มีใครเรียกเธอไว้
หน้าตึกแถว ใต้กันสาดผ้าใบสีแดงซีด คือแผงลอตเตอรี่ของป้าบุญมี
แผงไม้แบน ๆ ที่มีกระจกใสคลุม ลอตเตอรี่เรียงเป็นแถวตามเลขท้าย สมุดปกแข็งสีน้ำเงินเก่า ๆ วางอยู่มุมแผง ป้าบุญมีจดเลขทุกใบที่ขายไปลงในสมุดเล่มนั้น พร้อมชื่อคนซื้อ ถ้ารู้จัก เพราะป้าชอบไปทวงส่วนแบ่งจากคนที่ถูกรางวัลจากแผงตัวเอง
แผงป้าขายดี ใครถูกจากแผงป้า ต้องมาทำบุญให้ป้า นั่นคือประโยคที่ป้าพูดกับลูกค้าทุกวัน
วันนี้วันที่สิบหก
หวยออกบ่ายสามโมง อีกไม่ถึงชั่วโมง
แผงเกือบว่างแล้ว เหลือลอตเตอรี่อยู่ใบเดียว วางเอียง ๆ อยู่ตรงมุมขวาสุด
แตงโมหยุดยืนตรงหน้าแผง
เธอไม่รู้ว่าทำไม อาจเพราะใบนั้นดูเหงาเหมือนเธอ อาจเพราะสี่ปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยซื้อลอตเตอรี่จากแผงนี้สักใบ เพราะป้าบุญมีบอกว่า คนในบ้านซื้อไม่ได้ เดี๋ยวโชคไม่เข้าบ้าน หรืออาจเพราะเธออยากทิ้งอะไรสักอย่างไว้ที่นี่ก่อนจะไป
แตงโมล้วงกระเป๋าสตางค์
แบงก์ร้อยหมดไปกับค่ากุ้งแม่น้ำที่ใส่แกงส้มเมื่อเช้า เหลือแค่แบงก์ห้าสิบหนึ่งใบ เหรียญสิบสองเหรียญ และเหรียญที่เหลือ เธอนับทีละเหรียญบนกระจกแผง
แปดสิบบาทพอดี
กระเป๋าสตางค์ว่างเปล่า
“จะเอาเหรอ”
ป้าบุญมียืนอยู่หน้าประตูตึกแถว มือเท้าเอว
“ใบสุดท้ายค่ะ” แตงโมตอบ
ป้าบุญมีหัวเราะ เสียงแหบดังจนแม่ค้าข้าวเหนียวหมูปิ้งฝั่งตรงข้ามเหลียวมามอง
“เอาไปเถอะ คนอย่างเธอถูกได้อย่างมากก็เลขท้ายสองตัว” เธอเดินมากวาดเหรียญบนกระจกลงกระเป๋าคาดเอวที่ตุงไปด้วยลอตเตอรี่เก่า “แล้วอย่าเอามาอ้างทีหลังนะว่าซื้อจากแผงฉัน”
แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น มือของป้าก็ยังหยิบปากกาขึ้นมา เปิดสมุดสีน้ำเงิน แล้วจดเลขหกตัวลงไปตามความเคยชิน
ตรงช่องชื่อคนซื้อ ป้าเขียนว่า อีโม
แตงโมเห็น แต่ไม่ได้พูดอะไร
เธอหยิบลอตเตอรี่ใบนั้นพับครึ่ง สอดไว้ในซองพลาสติกใส่บัตรพนักงาน แล้วเดินออกไปที่ป้ายรถเมล์
ร้านสะดวกซื้อปากซอยอุตสาหกรรม ตีหนึ่งสี่สิบนาที
ไฟนีออนขาวจ้า เสียงตู้แช่หึ่งต่ำ ๆ กลิ่นไส้กรอกในเครื่องย่างกับกาแฟที่ต้มค้างไว้นาน แตงโมยืนหลังเคาน์เตอร์ในเสื้อลายทางสีเขียว ป้ายชื่อติดหน้าอกซ้าย
ทั้งร้านไม่มีลูกค้า
เธอไม่ได้ร้องไห้เลยตั้งแต่บ่าย ไม่ได้ร้องตอนนั่งรถเมล์ ไม่ได้ร้องตอนอาบน้ำที่ห้องเช่า ไม่ได้ร้องตอนตอกบัตรเข้างาน
แต่ตอนที่เพื่อนร่วมกะส่งรูปมาในแชตกลุ่มพนักงาน ภาพหน้าจอจากโซเชียลของใครสักคน เป็นรูปเอกยืนข้างผู้หญิงผมยาวในชุดราตรีสีครีม บนโต๊ะมีป้ายเขียนว่า ขอบคุณที่มาร่วมยินดีงานหมั้น ลงวันที่สองสัปดาห์ก่อน
แตงโมก็นั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกหลังเคาน์เตอร์ แล้วกุมหน้าตัวเองไว้
สองสัปดาห์ก่อน
ตอนที่เธอยังผ่อนแหวนงวดสุดท้าย
โง่จริง ๆ แตงโม
โง่ที่สุดในโลก
เธอนั่งอยู่อย่างนั้นจนเสียงประตูอัตโนมัติดัง ติ๊งต่อง แต่ไม่มีใครเดินเข้ามา แค่ลมพัด
แตงโมเช็ดหน้า หยิบบัตรพนักงานในซองพลาสติกขึ้นมาจะคล้องคอใหม่
ลอตเตอรี่ที่พับครึ่งร่วงลงบนเคาน์เตอร์
เธอมองมันอยู่นาน
แล้วถอนหายใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดเว็บผลสลากที่ทุกคนในร้านใช้ตรวจหวย นิ้วโป้งเลื่อนหน้าจอขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
เลขท้ายสองตัวก็ยังดี เธอคิด อย่างน้อยได้คืนแปดสิบบาท
เลขท้ายสองตัว ไม่ถูก
เลขหน้าสามตัว ไม่ถูก
เลขท้ายสามตัว ไม่ถูก
แตงโมหัวเราะสั้น ๆ ในลำคอ ป้าพูดถูกจริง ๆ แล้วกำลังจะกดปิด
สายตาเลื่อนผ่านบรรทัดบนสุดของหน้าจอไปโดยไม่ตั้งใจ
รางวัลที่หนึ่ง
ตัวเลขหกตัวตัวใหญ่ สีแดง
เธอหยุดหายใจ
แตงโมคลี่ลอตเตอรี่ออก วางลงบนเคาน์เตอร์ข้างโทรศัพท์ แล้วเทียบเลขทีละตัว
ตัวแรก ตรง
ตัวที่สอง ตรง
ตัวที่สาม ตรง
มือเธอเริ่มสั่นจนลอตเตอรี่ขยับ เธอต้องเอาฝ่ามืออีกข้างกดไว้
ตัวที่สี่ ตรง
ตัวที่ห้า
ตัวที่หก
แตงโมอ่านซ้ำ แล้วอ่านซ้ำอีก แล้วปิดตา นับหนึ่งถึงสิบ แล้วลืมตาอ่านใหม่
มันยังตรงเหมือนเดิม
ใต้เลขหกตัวนั้น คือยอดเงินรางวัลงวดพิเศษที่ข่าวทีวีพูดถึงมาทั้งสัปดาห์ แตงโมต้องนับเลขศูนย์ด้วยปลายนิ้วถึงสามรอบ
หกสิบล้านบาท
แตงโมไม่ได้กรี๊ด
เธอไม่ได้กระโดด ไม่ได้โทรหาใคร ไม่ได้ส่งรูปเข้าแชตกลุ่ม
เธอแค่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติก ฟังเสียงตู้แช่หึ่ง ฟังเสียงหัวใจตัวเองเต้นดังจนเจ็บอก
ในหัวมีแต่ภาพเดียว
สมุดปกแข็งสีน้ำเงินบนมุมแผงลอตเตอรี่ กับลายมือป้าบุญมีที่เขียนว่า อีโม
ป้าจะรู้ไหม
ป้าจะรู้เมื่อไหร่
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นวิธีขึ้นเงินรางวัลกับธนาคาร นิ้วกดผิดกดถูกอยู่หลายครั้ง จนเจอเบอร์ศูนย์บริการลูกค้ารางวัลใหญ่ที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
ตีสองสิบห้านาที เธอโทรออก
“สวัสดีครับ ฝ่ายบริการลูกค้าพิเศษ ปัณณ์พูดครับ”
เสียงผู้ชายที่ตอบรับนุ่ม ช้า และฟังดูตื่นเต็มตาทั้งที่เป็นเวลาตีสอง
“คือ...” แตงโมกลืนน้ำลาย “ถ้าคนถูกรางวัลที่หนึ่ง ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเป็นใคร ได้ไหมคะ”
ปลายสายเงียบไปหนึ่งวินาที
“ได้ครับ” ปัณณ์ตอบ เสียงยังนิ่งเหมือนเดิม แต่นุ่มลงอีกนิด “ธนาคารเก็บข้อมูลลูกค้าเป็นความลับครับ ไม่มีใครรู้ได้ ถ้าคุณไม่บอกเอง”
“ถ้า...ถ้าคนที่ขายให้ เขามีสมุดจดไว้ล่ะคะ”
“สมุดจดไม่ใช่หลักฐานความเป็นเจ้าของครับ” เขาพูด “คนที่ถือสลากตัวจริง คือเจ้าของ”
แตงโมมองลอตเตอรี่ใบเดียวในมือตัวเอง
“ขอบคุณค่ะ” เธอพูด “พรุ่งนี้ฉันจะไปค่ะ”
“ผมจะรอครับ” ปัณณ์ว่า แล้วเว้นจังหวะ “แล้วก็...ยินดีด้วยนะครับ คุณดูเหมือนคนที่สมควรได้รับมัน”
“รู้ได้ยังไงคะ”
“คนส่วนใหญ่ที่โทรมาตอนตีสอง ถามว่าเงินจะเข้าเมื่อไหร่ครับ” เขาตอบ “คุณเป็นคนแรกที่ถามว่าจะซ่อนตัวยังไง”
ตีสามสี่สิบ ประตูอัตโนมัติดัง ติ๊งต่อง อีกครั้ง
คราวนี้มีคนเดินเข้ามาจริง ๆ
เอก กับผู้หญิงผมยาวคนในรูป ทั้งคู่ยังใส่ชุดเลี้ยงจากงานไหนสักงาน ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะเสียงสูง ถือแก้วชานมไข่มุกจากร้านข้างนอก เอกหยุดเดินทันทีที่เห็นแตงโมหลังเคาน์เตอร์
แตงโมยืนขึ้น ยิ้มแบบพนักงาน
“สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ”
“อ้าว” ผู้หญิงคนนั้นมองป้ายชื่อบนอกแตงโม แล้วหันไปหาเอก “นี่ไงคนที่แม่เธอพูดถึง ทำงานที่นี่จริงด้วย”
เธอวางน้ำดื่มขวดเล็กสองขวดกับยาแก้เมาค้างลงบนเคาน์เตอร์
“ฉันไอซ์นะ” เธอพูดยิ้ม ๆ “ไม่ต้องคิดมากนะเรื่องเอก ผู้ชายเขาก็ต้องเลือกอนาคตที่ดีกว่า พ่อฉันกำลังขยายโรงงาน กำลังหานักลงทุนรายใหญ่อยู่ด้วย ถ้าได้เมื่อไหร่ เอกก็ได้เป็นผู้บริหาร”
แตงโมยิงบาร์โค้ดน้ำดื่มทีละขวด
“หานักลงทุนเหรอคะ”
“ใช่ ด่วนด้วย” ไอซ์หัวเราะ “แต่เรื่องผู้ใหญ่ เธอไม่เข้าใจหรอก หกสิบบาทใช่ไหม”
“หกสิบสองค่ะ”
ไอซ์โยนแบงก์ร้อยลงบนเคาน์เตอร์ “ไม่ต้องทอน เก็บไว้ซื้อลอตเตอรี่สักใบ เผื่อจะรวยกับเขาบ้าง”
เอกเบือนหน้าหนี
แตงโมหยิบแบงก์ร้อยขึ้นมา กดลิ้นชักเก็บเงิน ทอนสามสิบแปดบาทวางลงบนเคาน์เตอร์อย่างเรียบร้อย ทีละเหรียญ
“ร้านเราไม่รับทิปค่ะ” เธอยิ้ม “ขอบคุณที่ใช้บริการนะคะ”
ไอซ์เบ้ปาก กวาดเหรียญลงกระเป๋า แล้วเดินออกไป เอกหันกลับมามองแตงโมครั้งหนึ่งก่อนประตูจะปิด สายตาเหมือนคนที่อยากพูดอะไรแต่ไม่กล้า
แตงโมไม่ได้มองตอบ
เธอวางมือลงบนกระเป๋าเสื้อพนักงานลายเขียวข้างซ้าย ตรงที่ซองพลาสติกใส่บัตรพนักงานซ่อนอยู่ข้างใน
หกสิบล้านบาท อยู่ห่างจากมือของเขาไม่ถึงสองคืบ
และพ่อของเจ้าสาวคนใหม่ กำลังตามหานักลงทุนรายใหญ่อยู่พอดี
— จบบท —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ