บทที่ 2
ลำใยมีทั้งประเทศ
ประตูห้องเก็บของถูกผลักแรงจนกระแทกชั้นวาง ขวดน้ำยาถูพื้นสีเขียวหล่นลงมา กลิ้งไปหยุดที่ปลายรองเท้าแตะของลำใย
“ป้านามสกุลอะไร”
ตะวันยืนหอบอยู่ที่ประตู เท้าเปล่า ฮู้ดดี้สีดำเลื่อนตกไหล่ข้างหนึ่ง จอโทรศัพท์ในมือยังสว่างค้างอยู่ที่หน้าเอกสารสีขาว
ลำใยยืนอยู่ที่อ่างปูนมุมห้อง หลังวางสายคุณวิชัย เธอสวมถุงมือยางกับผ้ากันเปื้อนกลับมาอีกรอบเพื่อล้างถังใบสุดท้าย ถังว่างวางอยู่ใต้ก๊อก เธอบิดก๊อกปิด น้ำหยดสุดท้ายตกลงก้นถังพลาสติก
ติ๋ง
เธอยังไม่หันมา นิ้วมือข้างขวาจับปลายถุงมือยางสีเหลืองของมือซ้าย ดึงออกทีละนิ้ว ช้า ๆ จนถึงนิ้วโป้ง กำไลหยกสีเขียวซีดโผล่พ้นขอบยาง
แล้วเธอจึงหันมา
“ชื่อลำใยมีทั้งประเทศค่ะ คุณตะวัน”
ห้องเก็บของกว้างไม่ถึงสองเมตร กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อกับผ้าขี้ริ้วชื้นอัดแน่นจนแสบจมูก ตะวันยกหลังมือขึ้นปิดจมูกครั้งหนึ่ง แล้วลดลง ยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าเธอ
“นางลำใย ทองดี” เขาอ่านออกเสียง “กรรมการ ทองใย โฮลดิ้ง”
ลำใยหรี่ตามองจอ
“ตัวหนังสือเล็กจังค่ะ”
“ป้า”
“ป้าอ่านแล้วค่ะ” เธอถอดถุงมืออีกข้าง พับซ้อนกับข้างแรก วางพาดขอบถัง “ทองดี ป้าไม่เคยเห็นชื่อนี้บนสลิปเงินเดือนป้าเลย”
ตะวันเลื่อนจอขึ้นแล้วเลื่อนลง ขึ้นอีกรอบ ลงอีกรอบ
“ผมนั่งดูชื่อนี้อยู่สิบนาที” เขาพูดเร็ว “ลำใย ผู้หญิง แล้วป้าก็เดินผ่านห้องผมพอดี แล้วป้าก็ยิ้ม”
“ป้ายิ้มให้คุณทุกคืนค่ะ”
เขาชะงัก
“สองปีกับสามเดือน” ลำใยพูดต่อ เสียงเรียบเท่าเดิม “คุณเพิ่งเงยหน้ามาเห็นเมื่อคืนนี้เอง”
ตะวันกำโทรศัพท์แน่นขึ้นจนข้อนิ้วซีด
“งั้นตอบมาตรง ๆ ป้าใช่หรือเปล่า”
ลำใยก้มลงเก็บขวดน้ำยาที่กลิ้งมา ตั้งคืนบนชั้น หมุนฉลากให้หันออก เรียงให้ตรงกับขวดข้าง ๆ
“เมื่อคืนป้าได้ยินคุณไอซ์พูดในโทรศัพท์ของคุณ” เธอว่า “คนคนนั้นถือหุ้นสี่สิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์”
“ใช่”
“คนที่ถือหุ้นสี่สิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ของบริษัทคุณ จะมายืนล้างถังตอนตีห้าครึ่งไหมคะ”
ตะวันเปิดปาก แล้วปิดลง
สายตาเขาไล่จากหน้าเธอลงไปที่ชุดแม่บ้านสีฟ้า ป้ายชื่อพลาสติกบนอกเสื้อเขียนไว้แค่ ลำใย ไม่มีนามสกุล ลงไปที่รองเท้าแตะยางเปียกน้ำ แล้วไปหยุดที่ไม้ถูพื้นพิงผนัง
เขาหัวเราะออกมาสั้น ๆ ทางจมูก
“ผมคงอดนอนจนเพี้ยน”
“คุณไม่ได้นอนมาสองคืนแล้วค่ะ” ลำใยพยักหน้าไปทางเท้าเขา “แล้วยังเดินเท้าเปล่าบนพื้นที่ป้าเพิ่งถู ป้ายเหลืองตั้งอยู่หน้าประตูนะคะ”
ตะวันก้มมอง ป้ายรูปคนลื่นล้มตั้งอยู่ตรงนั้นจริง เขาเดินผ่านมันมาโดยไม่เห็น เป็นครั้งที่สองในคืนเดียว
“ผมจะไปเช็กเอง” เขาพูด แล้วหันหลัง
“เชิญค่ะ”
เสียงฝ่าเท้าเปล่าแปะ ๆ บนพื้นปูนขัดมันค่อย ๆ หายไปทางห้องกระจก
ลำใยยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วล้วงพวงกุญแจออกจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อน บัตรพนักงานบริษัทแม่บ้านห้อยแกว่งอยู่ปลายสาย
ลำใย ศรีสุข
นามสกุลพ่อ ที่เธอวางไว้ตั้งแต่วันแต่งงานกับพี่ทองเมื่อยี่สิบสองปีก่อน แล้วหยิบกลับมาใช้อีกครั้งก่อนเดินเข้ามาสมัครงานที่ตึกนี้หนึ่งสัปดาห์ คุณวิชัยเป็นคนยื่นเอกสารให้ทั้งหมด แกบ่นอยู่สามวันว่าไม่เคยเห็นใครเปลี่ยนนามสกุลเพื่อมาถูพื้น
ถ้าป้าบอกคุณตอนนี้ เธอคิด พรุ่งนี้คุณจะยิ้มให้ป้า แล้วป้าจะไม่มีวันรู้ว่าคุณยิ้มให้ป้า หรือยิ้มให้เงินของพี่ทอง
เธอมองผ่านประตูแง้มออกไป น้องจูนยังก้มหน้าอยู่หน้าจอ ช้อนพลาสติกปักค้างในกล่องข้าวต้มที่กินไม่หมด
แล้วเด็กพวกนี้ล่ะ ถ้าคนในห้องสุดทางเดินรู้ว่าป้าเป็นใคร
เธอนึกถึงแฟ้มสีดำที่วางเปิดทิ้งไว้บนโต๊ะห้องสุดทางเดินเมื่อคืน หน้าแรกพิมพ์ไว้บรรทัดเดียว
ประชุมผู้บริหาร 09.00 น.
ลำใยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์หาบริษัทแม่บ้านทีละตัว
เช้านี้ป้าขออยู่ต่อถึงสิบโมงนะคะ กระจกหน้าห้องประชุมยังไม่ใส ไม่ต้องคิดโอทีค่ะ
ข้อความตอบกลับมาเกือบทันที ได้เลยป้า ขยันจริง
เธอหยิบถุงมือยางคู่เดิมขึ้นมา สวมกลับทีละนิ้ว
หกโมงสิบห้า รองเท้าผ้าใบสองข้างตั้งอยู่ใต้ช่องแอร์ในห้องกระจก ส่งกลิ่นน้ำถูพื้นปนผ้าอับลอยขึ้นมาเป็นระยะ
ตะวันนั่งชันเข่าบนเก้าอี้ ค้นกล่องอีเมลด้วยคำว่า แม่บ้าน
อีเมลจากฝ่ายอาคารเมื่อสองปีก่อนเด้งขึ้นมาบนสุด หัวเรื่อง สัญญาจ้างบริการทำความสะอาด ชั้น 23 แนบไฟล์รายชื่อพนักงานมาหนึ่งไฟล์ ไฟล์ที่เขาไม่เคยกดเปิด
เขากด
ตารางสี่แถว กะเช้าสองคน กะบ่ายหนึ่งคน กะดึกหนึ่งคน
ลำใย ศรีสุข / 43 ปี / กะ 21.00–06.00 น. / เริ่มงาน กรกฎาคม 2567
ตะวันอ่านชื่อนั้นสามรอบ
ศรีสุข
ไม่ใช่ทองดี
เขาเอนหลังพิงพนักจนเก้าอี้ลั่นเอี๊ยด แล้วหัวเราะออกมา เสียงดังเกินไปสำหรับห้องที่มีคนคนเดียว บนบีนแบ็กข้างนอก น้องบอสพลิกตัวทีหนึ่ง ผ้าห่มผืนบางเลื่อนตกลงพื้น
ผมเกือบถามแม่บ้านว่าถือหุ้นบริษัทผมหรือเปล่า
เขาเอามือถูหน้าแรง ๆ ฝ่ามือยังมีกลิ่นขิงจาง ๆ ติดมาจากกล่องข้าวต้มที่ล้างเมื่อตีสาม
ลำใย ทองดี ลำใย ศรีสุข ป้าพูดถูก ลำใยมีทั้งประเทศ
ตอนเขาอายุแปดขวบ ยายเคยคว้าข้อมือเขาไว้แน่น เพราะเขาตะโกนเรียกคนรับจ้างดำนาว่า เฮ้ย
ฝ่ามือที่ปิดหน้าอยู่กดแน่นขึ้น เสียงยายดังขึ้นมาในหัว แหบ ช้า
เขามีชื่อ ถามเขาซะ
เขาเพิ่งถามชื่อแม่บ้านของตัวเองเมื่อสามชั่วโมงก่อน หลังจากเธอเดินผ่านหน้าห้องเขามาแปดร้อยกว่าคืน
ตะวันวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ มองออกไปที่กำแพงกระจกด้านนอก ลายมือปากกาไวต์บอร์ดสีแดงของเขาเองตั้งแต่เมื่อวานยังอยู่ที่มุมขวาบน
DD อีก 50 วัน
ใต้ตัวเลขนั้นมีลูกศรวาดไว้ ชี้ไปที่คำว่า ซีรีส์บี ×3
สามเท่า เงินที่มากพอจะขยายแอปไปทั้งภาคอีสาน มากพอให้ยายอีกหลายพันคนไม่ต้องขายนา
ถ้าแลกกับตัวเลขสี่สิบเอ็ดของคนที่ไม่เคยโผล่หน้ามา
เขายังไม่ทันคิดต่อ โทรศัพท์บนโต๊ะก็สั่นครั้งเดียว
ข้อความจากไอซ์
เก้าโมง ห้องประชุมกระจก วาระเดียว: ทองใย ฉันเตรียมเอกสารไว้แล้วนะคะ
ไฟล์แนบชื่อ แผนปรับโครงสร้างผู้ถือหุ้น_ฉบับสุดท้าย
นิ้วโป้งของตะวันค้างอยู่เหนือไฟล์นั้นนานจนหน้าจอดับไปเอง
เก้าโมงตรง ไอซ์วางแฟ้มสีดำลงบนโต๊ะประชุมกระจก ปึก แล้วใช้ปลายนิ้วเลื่อนมันมาหยุดตรงหน้าตะวันพอดี
“อ่านหน้าสามก่อนค่ะ หน้าหนึ่งกับสองเป็นพิธีการ”
ห้องประชุมเย็นเฉียบ แอร์ตั้งไว้ที่สิบแปดองศาตามที่ไอซ์ชอบ กลิ่นกาแฟดำจากแก้วของเธอปนกับน้ำหอมกลิ่นดอกไม้ขาวที่เธอใช้ทุกวัน ผู้บริหารอีกสองคนนั่งเงียบอยู่ปลายโต๊ะ คุณกรนั่งเยื้องไปทางขวา เสื้อโปโลกรมท่าปักโลโก้บริษัทรีดเรียบ นาฬิกาอัจฉริยะบนข้อมือสั่นติ๊ดทุกครั้งที่มีข้อความเข้า
ตะวันเปิดไปหน้าสาม
กระดาษเย็นจากแอร์จนปลายนิ้วชา
ลดสัดส่วนผู้ถือหุ้นรายใหญ่นิรนาม (บริษัท ทองใย โฮลดิ้ง จำกัด) จากร้อยละ 41 เหลือร้อยละ 12 ผ่านการออกหุ้นเพิ่มทุนให้ผู้บริหาร
ใต้บรรทัดนั้นมีหมายเหตุตัวเอียง คำว่า ไม่มีความเชี่ยวชาญ ถูกขีดทับด้วยไฮไลต์สีเหลืองสองรอบ
“กองทุนของมิสเตอร์ลิมพร้อมใส่เงินสามเท่าของรอบที่แล้ว” ไอซ์พูด นิ้วชี้เคาะโต๊ะเบา ๆ ตามจังหวะ “เงื่อนไขเขามีข้อเดียว ตารางผู้ถือหุ้นต้องไม่มีหลุมดำ”
“ทองใยไม่ใช่หลุมดำ” ตะวันว่า
“สองปี ไม่เคยเข้าประชุม” ไอซ์ไล่นับ “ไม่เคยโทรกลับ อีเมลสิบเจ็ดฉบับ ทนายตอบมาคำเดียวว่ารับทราบ ถ้านั่นไม่ใช่หลุมดำ ฉันก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้วค่ะ”
“ก็ไม่ได้ไล่เขาออกนะพี่” คุณกรเอนพิงพนัก เสียงดังกว่าคนอื่นในห้อง “เขายังเหลือตั้งสิบสอง ได้กินปันผลฟรีต่อไปสบาย ๆ”
ตะวันไม่มองคุณกร
“ทองใยโอนเงินมาตอนเราเหลือเงินพอจ่ายเงินเดือนพนักงานแค่สองเดือน” เขาพูด “ตอนนั้นไม่มีกองทุนไหนรับสายผมเลยสักกอง”
“บุญคุณไม่ใช่โมเดลธุรกิจครับพี่”
นาฬิกาของคุณกรสั่นติ๊ดอีกครั้ง
ไอซ์วางแก้วกาแฟลง แล้วโน้มตัวมาข้างหน้า
“ตะวันคะ ฉันอยู่กับคุณมาตั้งแต่ออฟฟิศยังเป็นห้องแถวสองคูหา ฉันไม่ได้เกลียดทองใย” เธอว่า “ฉันแค่ไม่อยากให้บริษัทตาย เพราะคนที่ไม่เคยเปิดอีเมล”
เธอพลิกไปหน้าสี่ให้เขา
“หุ้นที่ออกใหม่ครึ่งหนึ่งเป็นของคุณ บริษัทนี้จะเป็นของคุณจริง ๆ สักที”
ตะวันมองตัวเลขบนหน้านั้นนาน
ตัวเลขที่ทำให้เขาไม่ต้องอธิบายใครอีกแล้วว่าใครเป็นเจ้าของแอปที่เขาเขียนโค้ดบรรทัดแรกเองกับมือ
เขาเงยหน้า สายตาเลยผ่านไหล่ไอซ์ออกไปนอกกำแพงกระจก
ป้ายพลาสติกสีเหลืองรูปคนลื่นล้มตั้งอยู่หน้าห้อง ข้างป้ายมีมือในถุงมือยางสีเหลืองข้างหนึ่ง กำลังเช็ดกระจกเป็นวงกลมช้า ๆ ทีละวง
ลำใยยังไม่กลับบ้าน
“ป้าคนนั้นอีกแล้ว” คุณกรมองตามสายตาเขา แล้วเคาะหน้าปัดนาฬิกาตัวเอง “อยู่ทำโอทีเอาค่าแรงเพิ่มมั้งพี่ ถูกระจกอยู่บานเดียวมาสิบนาทีแล้ว”
“พูดเรื่องงาน กร”
เสียงตะวันไม่ดัง แต่คุณกรเงียบไปทันที
ไอซ์ไม่ได้หันไปมองแม่บ้าน เธอมองตะวัน มองนานกว่าปกติหนึ่งจังหวะ แล้วยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ
“ผมขอเวลา” ตะวันปิดแฟ้ม
“เท่าไหร่คะ”
“เจ็ดวัน”
ไอซ์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ
“ได้ค่ะ แต่ DD ไม่รอใครนะคะ เหลือสี่สิบเก้าวันแล้ว”
เธอเอื้อมมาเปิดแฟ้มที่เขาเพิ่งปิด พลิกไปหน้าสุดท้าย ปลายเล็บแตะลงบนช่องรายชื่อกรรมการของทองใย
“ชื่อนี้ ฉันให้คนไล่เช็กแล้ว” เธอว่า “ที่อยู่ในหนังสือรับรองเป็นสำนักงานทนาย ไปกี่รอบก็ตันที่หน้าประตู”
ปลายเล็บเคาะลงบนคำว่าลำใยสองที
“ส่วนชื่อลำใยเฉย ๆ น่ะ มีเป็นหมื่นค่ะ”
ตะวันไม่ได้มองนิ้วของไอซ์
เขามองหลังผู้หญิงชุดฟ้าที่อยู่อีกฝั่งของกระจก
ลำใยเช็ดกระจกบานเดิมเป็นรอบที่สี่
ประตูห้องประชุมแง้มไว้ไม่ถึงคืบ ไม่มีใครในห้องหันมาปิดมัน คนข้างในไม่ปิดประตูหนีคนถูพื้น ทำนองเดียวกับที่ไม่มีใครปิดประตูหนีกระถางต้นไม้
เธอหยุดมือ ล้วงสมุดเล่มเล็กปกผ้าลายดอกสีน้ำเงินออกจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อน ดินสอสั้นกุดเสียบอยู่ตรงสันสมุด
41 → 12
หายไป 29
ผู้บริหาร ครึ่งหนึ่งให้ตะวัน อีกครึ่ง?
เธอขีดเส้นใต้เครื่องหมายคำถามหนึ่งเส้น แล้วปิดสมุดเก็บ
ประตูห้องประชุมเปิดกว้าง ตะวันเดินออกมาก่อนใคร ตรงไปที่กำแพงกระจกเขียนตัวเลขฝั่งตรงข้าม หยิบปากกาไวต์บอร์ดสีแดงจากรางใต้กระจก ใช้สันมือลบเลข 50 ที่มุมขวาบนออก
ปลายปากกาลากบนกระจก เอี๊ยด
49
เขาปิดฝาปากกาแล้วหันมา สบตาเธอพอดี
“ป้ายังไม่กลับเหรอครับ”
“ป้าขออยู่ต่อเองค่ะ กระจกบานนี้ยังไม่ใส”
ตะวันพยักหน้า ยืนเกาท้ายทอยอยู่ครู่หนึ่ง
“ผมไปเช็กมาแล้ว” เขาว่า “ศรีสุข”
“ค่ะ”
“ขอโทษนะครับ เรื่องเมื่อเช้า”
ลำใยบิดผ้าในมือ น้ำหยดลงถังดังติ๋ง ๆ สองครั้ง
“ไม่เป็นไรค่ะ ลำใยมีทั้งประเทศ”
เขายิ้มที่มุมปาก ยิ้มแบบคนเพิ่งวางของหนักลง แล้วเดินกลับเข้าห้องกระจกของตัวเอง
ลำใยหันกลับมาที่กระจกบานเดิม
ไอซ์กับคุณกรเดินออกมาหยุดยืนกันที่หน้าประตูห้องประชุม ห่างจากรถเข็นทำความสะอาดของลำใยไม่ถึงสองก้าว กลิ่นน้ำหอมดอกไม้ขาวมาถึงก่อนตัว
ไม่มีใครในสองคนนั้นมองมาทางเธอเลย
ไอซ์เอียงหน้าเข้าไปใกล้หูคุณกร เสียงต่ำลงจนแทบเป็นลมหายใจ
“หาให้เจอว่าทองใยคือใคร”
นาฬิกาบนข้อมือคุณกรสั่นติ๊ด เขาเอามือปิดหน้าปัดไว้
“ก่อนตะวันจะใจอ่อนไปมากกว่านี้”
คุณกรพยักหน้าครั้งเดียว ล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกง ก้อนกระดาษยับก้อนหนึ่งติดมือออกมาด้วย ร่วงลงข้างล้อรถเข็นของเธอ เขาไม่ก้มมอง
ทั้งสองแยกกันไปคนละทาง เสียงส้นรองเท้าของไอซ์ก้องไปตามทางเดินจนสุดที่ห้องของเธอ
ลำใยก้มลง ใช้ปลายนิ้วในถุงมือยางเขี่ยก้อนกระดาษให้คลายออกครึ่งหนึ่ง
หัวกระดาษพิมพ์ตัวหนา ใบเสนอราคา บริการสืบค้นประวัติบุคคลและนิติบุคคล
บรรทัดถัดลงมา ชื่อเป้าหมาย: ลำใย ทอง
ตัวอักษรที่เหลือจมหายอยู่ในรอยยับ
มุมขวาบนลงวันที่ไว้ชัดเจน เมื่อวานนี้ ก่อนไอซ์จะกระซิบสั่งหนึ่งวันเต็ม
บนกำแพงกระจกตรงหน้า หมึกแดงยังไม่แห้ง
DD อีก 49 วัน
— จบบท —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ