ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
ป้าแม่บ้านวัย 45 ที่ซีอีโอหนุ่มดูถูก คือคนที่ถือหุ้นใหญ่ของเขา

บทที่ 1

คุณนั่นแหละค่ะ ทางอ้อม

น้ำสีเทาขุ่นจากถังถูพื้นหกเต็มรองเท้าผ้าใบสีขาวราคาสองหมื่นของซีอีโอ ตอนตีหนึ่งสิบห้านาที

“ป้า!” ตะวันกระโดดถอยหลัง เสียงดังก้องไปทั้งออฟฟิศที่ว่างเปล่า “ใครจ้างมาเนี่ย!”

ลำใยคุกเข่าลงบนพื้นเปียก หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อน เช็ดรองเท้าให้เขาช้า ๆ ทีละข้าง แล้วตอบเบา ๆ โดยไม่เงยหน้า

“คุณนั่นแหละค่ะ ทางอ้อม”

ตะวันไม่ได้ยินประโยคนั้นชัด หูฟังไร้สายยังเสียบอยู่ในหูข้างหนึ่ง เสียงประชุมออนไลน์กับนักลงทุนสิงคโปร์ยังดังแว่ว ๆ

“อะไรนะ”

“ป้าบอกว่าขอโทษค่ะ” ลำใยลุกขึ้น ยืนตัวตรง สูงแค่ระดับไหล่เขา “พื้นตรงนี้ป้าเพิ่งถู ป้าวางป้ายเตือนไว้แล้ว คุณเดินอ่านโทรศัพท์มาค่ะ”

ตะวันมองลงไปที่ป้ายพลาสติกสีเหลืองรูปคนลื่นล้ม ตั้งอยู่ห่างจากถังน้ำครึ่งเมตร เห็นชัดเหมือนไฟจราจร

เขาขมวดคิ้ว

“ป้าอยู่กะไหน”

“กะดึกค่ะ สามทุ่มถึงหกโมงเช้า”

“ทำมากี่เดือน”

“สองปีกับสามเดือนค่ะ”

ตะวันกะพริบตา สองปีกับสามเดือน เท่ากับอายุของออฟฟิศชั้นยี่สิบสามแห่งนี้พอดี และเขาไม่เคยเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้มาก่อน

หรือเห็น แต่ไม่เคยมอง

“พรุ่งนี้ผมจะคุยกับบริษัทแม่บ้าน” เขาพูด ถอดรองเท้าเปียกข้างหนึ่งออกถือไว้ “ระวังหน่อยได้ไหม ผมมีพรีเซนต์นักลงทุนตอนเก้าโมง”

แล้วเขาก็เดินกะเผลกกลับเข้าห้องกระจกของตัวเอง เท้าข้างหนึ่งใส่ถุงเท้าเปียก เสียงหูฟังยังดังแว่ว

ลำใยมองตามหลังเขาไปจนประตูกระจกปิด

สองปีกับสามเดือน เธอคิด ยังไม่รู้เลยว่าป้าชื่ออะไร

เธอบิดผ้าขี้ริ้วลงถัง แล้วก้มลงถูพื้นต่อ

ออฟฟิศของบริษัท ไลต์สเต็ป เทคโนโลยี เป็นออฟฟิศแบบที่คนรุ่นใหม่ชอบถ่ายรูปลงโซเชียล พื้นปูนขัดมันสีเทา โต๊ะทำงานยาวไม่มีฉากกั้น ต้นไม้ในกระถางทรงสูง กำแพงกระจกเขียนเต็มไปด้วยตัวเลขและลูกศรสีแดง มุมหนึ่งมีโต๊ะปิงปอง อีกมุมมีตู้เย็นเต็มไปด้วยเครื่องดื่มชูกำลัง

ตีหนึ่งแบบนี้ ยังเหลือคนทำงานอยู่สี่คน

ลำใยรู้จักทุกคน

น้องบอส โปรแกรมเมอร์ผมยุ่งที่ชอบนอนบนบีนแบ็กแล้วลืมตั้งนาฬิกาปลุก น้องมายด์ ที่แอบร้องไห้ในห้องน้ำทุกครั้งที่โค้ดพัง น้องจูน ที่ไม่เคยกินข้าวเย็นเพราะประหยัดเงินส่งให้แม่ที่ต่างจังหวัด กับน้องเก่ง เด็กฝึกงานที่เพิ่งเข้ามาได้สองสัปดาห์

เธอวางกล่องข้าวต้มปลาที่ต้มมาจากบ้านไว้ข้างคีย์บอร์ดของน้องจูน

“กินซะลูก” ลำใยกระซิบ “เดี๋ยวกระเพาะเป็นแผล ป้าไม่ได้ซื้อนะ ทำเอง ไม่ต้องเกรงใจ”

น้องจูนเงยหน้าขึ้นมา ตาแดงก่ำเพราะจ้องจอมาสิบชั่วโมง

“ป้าลำใย...” เด็กสาวยิ้มเหนื่อย ๆ “ป้าใจดีกว่าแม่หนูอีก”

“อย่าให้แม่หนูได้ยินนะ” ลำใยหัวเราะเบา ๆ “เดี๋ยวแม่หนูมาตีป้า”

เธอเดินต่อไปที่บีนแบ็ก ห่มผ้าห่มผืนบางให้น้องบอสที่หลับอ้าปาก แล้วตั้งนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์เขาไว้ตอนหกโมงครึ่ง

ทั้งออฟฟิศมีคนสี่คนที่รู้ชื่อเธอ

ไม่มีใครในสี่คนนั้นมีตำแหน่งสูงกว่าโปรแกรมเมอร์ระดับต้น

คนที่ตำแหน่งสูงกว่านั้น รู้จักเธอในอีกแบบ

สามทุ่มเมื่อคืนก่อน ตอนผู้บริหารสามคนเดินออกจากห้องประชุม ไอซ์ยื่นแก้วกาแฟเย็นที่เหลือน้ำแข็งละลายครึ่งแก้วมาทางเธอโดยไม่หันมามอง เหมือนยื่นให้ถังขยะที่บังเอิญมีมือ

“เอาไปทิ้งด้วย”

ลำใยรับไว้ ผู้บริหารชายคนหนึ่งเดินตามหลังมา ชี้ไปที่รถเข็นทำความสะอาดของเธอแล้วหัวเราะกับเพื่อน

“เห็นไหม ต้นทุนที่ตัดได้ทันทีถ้าเราใช้หุ่นยนต์ถูพื้น ป้าแกยังช้ากว่าแอปเราโหลดอีก”

เสียงหัวเราะเดินห่างออกไปตามทางเดิน ลำใยเทน้ำแข็งลงถัง แยกแก้วพลาสติกใส่ถุงรีไซเคิล แล้วจดชื่อผู้บริหารคนนั้นไว้ในใจ

ไม่ใช่เพราะแค้น

เพราะพี่ทองเคยสอนว่า คนที่ดูถูกคนตัวเล็ก วันหนึ่งจะดูถูกลูกค้าตัวเล็กด้วย

ห้องที่ลำใยทำความสะอาดเป็นห้องสุดท้ายของทุกคืน คือห้องของ CFO

ไอซ์เป็นผู้หญิงที่ลำใยเคยเห็นตัวจริงแค่สองครั้ง ทั้งสองครั้งไอซ์ไม่ได้มองเธอ ผู้หญิงผมยาวตรงสีดำสลวย เบลเซอร์สีขาวทุกวัน สร้อยทองเส้นบางเรียบ ๆ เดินเร็วเหมือนเวลาทุกวินาทีมีราคา

ห้องของไอซ์สะอาดกว่าห้องอื่นเสมอ ไม่มีแก้วกาแฟค้าง ไม่มีกระดาษทิ้ง มีแค่โต๊ะกระจกกับแฟ้มเอกสารวางซ้อนกันเป็นมุมฉากเป๊ะ

คืนนี้ไม่ใช่

คืนนี้แฟ้มเล่มหนึ่งเปิดค้างอยู่บนโต๊ะ เหมือนเจ้าของรีบลุกออกไปโดยไม่ทันปิด ข้างแฟ้มมีปากกาไฮไลต์สีเหลืองเปิดฝาทิ้งไว้

ลำใยเช็ดโต๊ะรอบ ๆ แฟ้ม ไม่แตะต้อง

แต่ตาของเธออ่านออก

ร่างเงื่อนไขการระดมทุนรอบซีรีส์บี

แผนปรับโครงสร้างผู้ถือหุ้น ลดสัดส่วนผู้ถือหุ้นรายใหญ่นิรนาม (บริษัท ทองใย โฮลดิ้ง จำกัด) จากร้อยละ 41 เหลือร้อยละ 12 ผ่านการออกหุ้นเพิ่มทุนให้ผู้บริหาร

หมายเหตุ ผู้ถือหุ้นรายนี้ไม่เคยเข้าประชุม ไม่ติดต่อกลับ คาดว่าไม่มีความเชี่ยวชาญด้านธุรกิจ เสนอให้ดำเนินการก่อนการตรวจสอบสถานะ (Due Diligence) ในอีก 50 วัน

เส้นไฮไลต์สีเหลืองขีดทับคำว่า ไม่มีความเชี่ยวชาญ สองรอบ

ลำใยวางผ้าเช็ดโต๊ะลงช้า ๆ

มือที่ใส่ถุงมือยางสีเหลืองของเธอ นิ่งสนิทเหมือนน้ำในสระที่ไม่มีลม

ทองใย เธอคิด ทอง กับ ใย

พี่ทองดีกับลำใย

พี่ทอง พวกเขาจะเอาที่นาของพี่ไปแบ่งกันแล้วนะ

สามปีก่อน ทองดีสามีของเธอเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจ ระหว่างขับรถไถกลางนาที่สุพรรณบุรี

เขาทิ้งไว้ให้เธอสองอย่าง นาข้าวห้าสิบไร่ที่เป็นมรดกตกทอดมาสามรุ่น กับคำพูดประโยคหนึ่งที่เขาพูดบ่อยจนลำใยจำได้ขึ้นใจ

ลำใย เงินมันไม่ได้มีค่าเพราะตัวมัน มันมีค่าเพราะคนที่ใช้มัน

เมื่อมีนายทุนมาขอซื้อที่นาเพื่อทำนิคมอุตสาหกรรม ลำใยขายมันไป ได้เงินมาก้อนใหญ่จนเธอนอนไม่หลับหลายคืน แล้วเธอก็นั่งดูข่าวในทีวีคืนหนึ่ง เห็นเด็กหนุ่มอายุยี่สิบเก้าคนหนึ่งพูดเรื่องแอปพลิเคชันที่ช่วยให้ชาวนาขายข้าวตรงถึงโรงสีโดยไม่ต้องผ่านพ่อค้าคนกลาง

แววตาเขาตอนพูดถึงชาวนา เหมือนแววตาของพี่ทองตอนพูดถึงข้าว

ลำใยให้ทนายความที่ดูแลมรดกตั้งบริษัทขึ้นมา แล้วโอนเงินยี่สิบล้านเข้าบริษัทของเด็กหนุ่มคนนั้น ผ่านชื่อ ทองใย โฮลดิ้ง

เธอไม่ได้ขอเข้าประชุม ไม่ได้ขอที่นั่งในบอร์ด

เธอขอแค่งานแม่บ้านกะดึก ในออฟฟิศของบริษัทนั้น

พี่ทอง ฉันอยากรู้ว่าเด็กคนนั้นคู่ควรกับเงินของพี่หรือเปล่า

สองปีกับสามเดือน เธอยังไม่ได้คำตอบ

ตีสาม ประตูห้องกระจกของตะวันเปิดออก

เขาเดินออกมาด้วยเท้าเปล่า รองเท้าเปียกสองข้างหิ้วอยู่ในมือ ผมยุ่งเหยิงเพราะเอามือขยี้ หน้าซีดเหมือนคนไม่ได้กินข้าว เดินตรงไปที่ตู้เย็น เปิดหาอะไรบางอย่าง แล้วก็ปิดลงด้วยความผิดหวัง

ตู้เย็นมีแต่เครื่องดื่มชูกำลัง

ลำใยกำลังเช็ดกระจกอยู่ข้าง ๆ เธอไม่ได้พูดอะไร หยิบกล่องข้าวต้มปลาอีกกล่องออกมาจากถุงผ้า วางลงบนเคาน์เตอร์ตรงหน้าเขา

ตะวันมองกล่องข้าวต้ม แล้วมองเธอ

“ผมไม่ได้ขอ”

“ป้าไม่ได้ให้ค่ะ” ลำใยตอบ “ป้าทำเผื่อน้องบอส น้องบอสหลับแล้ว ไม่กินก็ทิ้ง”

ตะวันลังเลไปนิดหนึ่ง แล้วก็เปิดฝากล่อง ไอร้อนลอยขึ้นมาพร้อมกลิ่นขิงกับพริกไทย เขาตักคำแรกเข้าปาก แล้วนิ่งไป

“รสชาติเหมือนของยายผมเลย” เขาพึมพำ

“ยายคุณอยู่ไหนคะ”

“เสียแล้ว” เขาตักอีกคำ “ยายเป็นชาวนาที่ร้อยเอ็ด โดนพ่อค้าคนกลางกดราคาข้าวจนต้องขายที่ ผมสร้างแอปนี้ขึ้นมาเพราะยาย”

ลำใยไม่ได้พูดอะไร แต่มือที่ถือผ้าเช็ดกระจกหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง

นั่นไง เธอคิด แววตาแบบนั้น

แล้วโทรศัพท์ของตะวันก็ดัง

“ไอซ์” ตะวันกดรับ เปิดลำโพงเพราะมือยังถือช้อน “ตีสามแล้วนะ”

“รู้ค่ะ แต่เรื่องนี้รอไม่ได้” เสียงไอซ์ลอดออกมาจากลำโพง นุ่มลื่นมั่นใจ “นักลงทุนสิงคโปร์ตอบกลับมาแล้ว เขาจะเพิ่มเงินลงทุนให้สามเท่า ถ้าเราแก้ปัญหาผู้ถือหุ้นนิรนามได้ก่อนตรวจสอบสถานะ”

ตะวันวางช้อนลง

“เราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอ ทองใยเป็นคนให้เงินก้อนแรกตอนที่ไม่มีใครเชื่อเรา”

“ตะวันคะ” ไอซ์ถอนหายใจ “ทองใยไม่เคยโผล่หน้ามาสักครั้งในสองปี ทนายของเขาตอบอีเมลแค่ว่า รับทราบ เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าของเป็นใคร อาจเป็นแค่เศรษฐีที่ดินบ้านนอกที่ไม่รู้ว่าสตาร์ทอัปคืออะไร คนแบบนั้นถือหุ้นสี่สิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ เป็นความเสี่ยงของบริษัท”

เศรษฐีที่ดินบ้านนอก

ลำใยเช็ดกระจกต่อ เสียงผ้าเสียดสีกระจกดังเอี๊ยดเบา ๆ

ตะวันเงียบไปนาน เขามองกล่องข้าวต้มตรงหน้า

“ขอคิดก่อน” เขาบอกในที่สุด

“คิดได้ค่ะ” ไอซ์ว่า “แต่พรุ่งนี้เก้าโมงต้องตัดสินใจ อ้อ แล้วก็เรื่องแม่บ้านที่ทำน้ำหกใส่คุณเมื่อคืน ฉันโทรบอกบริษัทแม่บ้านแล้วนะคะ เปลี่ยนคนใหม่ตั้งแต่พรุ่งนี้”

ตะวันเหลือบมองลำใยครั้งหนึ่ง

ลำใยยังเช็ดกระจกอยู่ ไม่ได้หันมา

“เรื่องแม่บ้านไม่ต้องหรอก” ตะวันพูดเร็ว ๆ “ผมเดินไม่ดูทางเอง”

“ตามใจค่ะ” ไอซ์หัวเราะเบา ๆ “ไม่นึกว่าคุณจะใส่ใจคนถูพื้น”

สายตัดไป

ตะวันกินข้าวต้มจนหมดกล่อง ล้างกล่องที่อ่างล้างจาน เช็ดจนแห้ง แล้วยื่นคืนให้ลำใยด้วยสองมือ

“ขอบคุณครับ” เขาพูด เสียงเบาลงกว่าทุกครั้ง “ป้าชื่ออะไรนะครับ”

ลำใยรับกล่องข้าวคืนมา ยิ้มที่มุมปาก รอยตีนกาที่หางตาย่นลงอย่างอ่อนโยน

“ถามช้าไปสองปีกับสามเดือนนะคะ”

ตะวันหน้าแดงวาบ เป็นครั้งแรกที่ลำใยเห็นผู้ชายคนนี้ทำหน้าเหมือนเด็กที่ถูกครูจับได้

“ลำใยค่ะ” เธอบอก

เขาพยักหน้า พึมพำชื่อนั้นซ้ำครั้งหนึ่งเหมือนพยายามจำ แล้วเดินกลับเข้าห้องกระจก

ลำใยมองกล่องข้าวในมือ

ยังไม่ผ่านนะพี่ทอง เธอคิด แต่ก็ยังไม่ตก

ตีห้าครึ่ง ฟ้านอกหน้าต่างเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงอมชมพู ลำใยเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดเข้าห้องเก็บของ ถอดถุงมือยาง ถอดผ้ากันเปื้อน

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่น

ชื่อบนหน้าจอคือ ทนายวิชัย

“ว่าไงคะคุณวิชัย”

“คุณลำใยครับ” เสียงทนายวัยหกสิบดังขึ้นอย่างกังวล “ผมได้รับหนังสือจากฝ่ายกฎหมายของไลต์สเต็ปเมื่อคืน เขาขอให้ผู้ถือหุ้นใหญ่ของทองใยแสดงตัวต่อหน้าคณะกรรมการ และลงนามยินยอมด้วยตัวเองก่อนการตรวจสอบสถานะ ภายในห้าสิบวัน ถ้าไม่มาแสดงตัว เขาจะถือว่าสละสิทธิ์การคัดค้านการเพิ่มทุน”

ลำใยยืนนิ่งอยู่ในห้องเก็บของแคบ ๆ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยฟุ้ง

“คุณจะให้ผมทำยังไงครับ” ทนายวิชัยถาม “จะให้ผมส่งหนังสือแจ้งตัวตนคุณไปเลยไหม”

ลำใยมองออกไปทางประตูที่แง้มอยู่ ผ่านโต๊ะยาว ผ่านบีนแบ็กที่น้องบอสยังหลับ ผ่านห้องกระจกที่ไฟยังเปิดอยู่

ตะวันนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ คิ้วขมวด ในมือถือปากกา

“ยังค่ะ” เธอตอบ “ขอดูเขาอีกหน่อย”

ในห้องกระจก ตะวันเปิดไฟล์รายชื่อผู้ถือหุ้นที่ไอซ์ส่งมาให้

ทองใย โฮลดิ้ง จำกัด

เขาไม่เคยสนใจเปิดดูรายละเอียดของบริษัทนี้มาก่อน มันเป็นแค่ชื่อบนกระดาษ เงินที่เข้ามาตอนที่เขาเกือบปิดบริษัท และเงียบหายไปเหมือนผี

คืนนี้เขาคลิกเปิดหนังสือรับรองบริษัท เลื่อนลงไปที่ช่องกรรมการผู้มีอำนาจลงนาม

ชื่อแรกเป็นชื่อทนายที่เขาเคยเห็นในอีเมล

ชื่อที่สอง เขียนเป็นภาษาไทยตัวเล็ก ๆ ใต้ลงมา

นางลำใย ทองดี

ตะวันจ้องชื่อนั้นนิ่ง

เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองผ่านกำแพงกระจกออกไป

ผู้หญิงตัวเล็กในชุดแม่บ้านสีฟ้ากำลังเดินผ่านหน้าห้องเขา ถือถังน้ำในมือข้างหนึ่ง กล่องข้าวต้มที่เขาเพิ่งล้างคืนให้อยู่ในมืออีกข้าง

เธอหันมามองเขาผ่านกระจกพอดี

แล้วยิ้ม

— จบบท —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ